TV-gids

Twee eersteklas Belgische musici – gitarist Philip Catherine en bassist Jean-Louis Rassinfosse – begeleiden de Amerikaanse jazztrompettist en vocalist Chet Baker bij dit optreden uit 1985 in de grandioze Brussels Jazz Club, gelegen aan de Grote Markt van de Belgische hoofdstad. Het trio speelt onder meer Charlie Mariano’s “Crystal Bells”, het titelnummer van hun goed ontvangen album uit 1983. Andere titels op het programma tijdens dit legendarische concert zijn onder meer “Down” en “How Deep is the Ocean”.

De bijdrage die de Amerikaanse gitarist en producer Nile Rodgers de afgelopen decennia aan de popmuziek heeft geleverd is van onschatbare waarde. Hij werkte mee aan hits van Madonna, David Bowie, Duran Duran en Diana Ross en het is zijn kenmerkende gitaargeluid dat van ‘Get Lucky’ van de Franse dance act Daft Punk de grootste hit van 2013 maakte. De single won drie Grammy Awards en sinds het succes ervan, staat ook het werk van de discogroep van Nile Rodgers, Chic, weer in de spotlights. Singles als ‘Le Freak’ en ‘Good Times’ markeren het geluid van het discotijdperk. Vorig jaar werd er nog een documentaire gemaakt over de gitarist en in maart van dit jaar komt zijn nieuwe single ‘I’ll be There’ uit. Genoeg reden om Nile Rodgers aan het rijtje toe te voegen van artiesten waaraan de tributeband o.l.v. drummer Danny Sahupala een ode brengt in de club.

Woody Herman: Live in '64 is een fantastisch concert uit 1964 met een van de beste line-ups van de ‘Swinging Herd’, met onder andere trompettist Bill Chase, trombonist Phil Wilson en de saxofonist Sal Nistico op de voorgrond. De ritmesectie bestaat uit drummer Jake Hanna, bassist Chuck Andrus en pianist Nat Pierce. Woody Herd en zijn 'Swinging Herd' maken er een denderende show van en spelen standards zoals ‘Lonesome Old Town’ en ‘After You’ve Gone’, en nieuwer repertoire zoals ‘Better Git It In Your Soul’ van Charles Mingus.

In 1971 trad de klassiek opgeleide bossanovagitarist Baden Powell met zijn kwartet op in Parijs, Frankrijk. Zij spelen Pai, Lotus (geschreven door Baden Powell), Tristeza (geschreven door Haroldo Lobo/Niltinho), Round Midnight (geschreven door Thelonious Monk), Nega do cabelo duro (geschreven door David Nasser/Rubens Soares), en Aos pes da cruz (geschreven door Zé da Zilda/Marino Pinto). Powell wordt bijgestaan door Ernesto Ribeiro-Gonçalves op contrabas, Helio Schiavo op drums en Alfredo Bessa op percussie.

In tegenstelling tot veel van zijn collega’s kijkt jazzzanger Gregory Porter ook buiten de jazzwereld! Deze voormalig American Football-speler verruilde zijn sportschoenen voor de microfoon na een schouderblessure. Tijdens een optreden in een Californische jazzclub werd Porter ontdekt door pianist, saxofonist en componist Kamau Kenyatta. Porter deed ervaring op in vele gospelkoren en succesvolle musicals, voordat hij zijn eigen werk ten gehore bracht. Het is een understatement te zeggen dat hij toen beroemd werd: hij bestormde de muziekwereld met de snelheid van een meteoriet! Sindsdien kan niemand meer om hem heen: Porters magnifieke, gepolijste baritonstem tovert elke melodie om tot iets weergaloos. Tijdens deze show vanuit Olympia in Parijs laat Gregory Porter zien wat hij kan!

Stan Getz behoort tot de allergrootste tenorsaxofonisten ooit en was bekend als 'The Sound' omdat zijn toon bijna hemels mooi was. Zijn belangrijkste bron was Lester Young en werd een bron voor vele anderen terwijl hij zelf nog altijd doorgroeide. Getz kreeg de kans om het vak te leren in veel verschillende belangrijke swing bigbands toen hij nog tiener was door de militaire dienstoproep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij speelde bij Jack Teagarden (1943) toen hij net 16 was, daarna kon hij invallen bij Stan Kenton (1944-1945), Jimmy Dorsey (1945), en Benny Goodman (1945-1946); hij speelde solo op een paar platen met Goodman. Getz, debuteerde als bandleider op de plaat in juli 1946 met vier titels, werd beroemd toen hij bij Woody Herman's Second Herd (1947-1949) speelde, soleerde (samen met Zoot Sims, Herbie Steward, en Serge Chaloff) op de oorspronkelijke versie van "Four Brothers" en omdat zijn geluid zo goed uitkwam op de ballad 'Early Autumn'. Na zijn vertrek bij Herman, was Getz (behalve enkele uitstapjes naar Jazz at the Philharmonic) de rest van zijn leven zelf de bandleider. Dit programma toont zijn laatste publieke optreden, opgenomen in de Duitse Münchner Philharmoniker op 18 juli 1990. Stan Getz (tenorsaxofoon) wordt begeleid door Kenny Barron (piano), Eddie Del Barrio en Frank Zottoli (synthesizers), Alex Blake (bas) en Terri Lyne Carrington (drums).

November Music in ‘s-Hertogenbosch is al sinds 1993 hét Nederlandse festival voor hedendaagse nieuwe muziek. Het festival biedt een geweldige combinatie van hedendaagse composities en experimentele pop, sound art, niet-Westerse muziek, jazz, en improvisatiemuziek. Het slotconcert van editie 2016 is een goed voorbeeld van deze muzikale rijkdom: het fantastische trio van de jonge componist en pianist Rembrandt Frerichs speelt samen met het Cello8ctet Amsterdam en de gerenommeerde Iraanse tar-speler Hossein Alizâdeh de sterren van de hemel. De Nederlandse pianist Rembrandt Frerichs studeerde in New York en woonde enkele jaren in Caïro. Zijn muziek heeft de drive van de Amerikaanse jazz en de lyriek van de Oosterse muziek, afgewisseld met herkenbare elementen uit de kamermuziek van Claude Debussy en Maurice Ravel. De combinatie van Frerichs met het Cello8ctet en Alizâdeh is uniek: hun muziek is een wonder van organische creativiteit, een perfect voorbeeld van fusion tussen muziek uit de oude en de nieuwe wereld.

Dino Saluzzi, één van de grote Argentijnse tangomuzikanten, bouwt al sinds midden jaren ’80 aan een indrukwekkend en inspirerend oeuvre. Zijn instrument, de bandoneon – familie van de accordeon – is het ultieme symbool van de Argentijnse tango. Saluzzi heeft veel verschillende muzikale wegen bewandeld, en neemt zelden dezelfde route. Dit optreden is een intiem samenkomen tussen Saluzzi en Charlie Mariano (saxofoon) en Wolfgang Dauner (piano). Deze drie jazzgiganten bieden een enorme muzikale diversiteit: van tango en klassiek tot internationale musicalfavorieten. Zeer zelden werd een zinderend concert als dit op video opgenomen met zo veel gevoel voor sfeer.

Van alle pioniers in de rock-'n-roll is niemand zo belangrijk gebleken voor de ontwikkeling van dit genre als Chuck Berry (1926-2017). Hij was de beste songwriter, één van de belangrijkste gitaristen, en hét grootste podiumbeest tijdens de vroege jaren van het genre. Tijdens deze in 1965 opgenomen tv-show ‘Face au Public’ speelt Chuck onder meer 'Promised Land', 'Johnny B. Goode', en natuurlijk zijn grote hit uit 1956: 'Roll over Beethoven'. Berry gaat los op zijn gitaar en het publiek gaat helemaal met hem mee! Go Chuck, go!

Pianist, zanger en burgerrechtenactivist Sammy Price brengt met de gospelzanggroep Harlem Beggars bevlogen versies ten gehore van liederen als 'Go Tell It on the Mountain', 'I’m a Soldier' en 'When the Saints Go Marching In'. Zij worden begeleid door organist Wilbert Harrison.

Aki Rissanen volgde klassieke pianolessen toen hij in de jazz geïnteresseerd raakte. Met zijn diepe interesse voor geïmproviseerde muziek behoort hij tot de beste jazzpianisten van Finland, zijn vaderland. Ook staat hij bekend om zijn samenwerkingen met de Finse trompettist Verneri Pohjola en de Amerikaanse saxofonist Dave Liebman. Rissanen wordt gerekend tot de beste jazzmusici van Europa. Tijdens dit liveoptreden in Jazzclub Unterfahrt in het Duitse München speelt hij in trioformatie met bassist Antti Lotjonen en drummer Teppo Makynen. Rissanen staat voor het allerbeste wat de Scandinavische jazz te bieden heeft.

In het ensemble van trompettist Jacques Kuba Séguin zitten een aantal van Montreals meeste expressieve muzikanten: naast trompettist Jaques Kuba Séguin zelf leveren contrabassist Frédéric Alarie, pianist Jonathan Cayer, en drummer Kevin Warren subtiele en lyrisch muzikale momenten. Samen met zijn ensemble weet Jaques zijn trompet te laten klinken zoals we dat instrument zelden horen. De heren spelen een programma dat afwisselt tussen moderne en traditionele stijlen.

In deze uitzending ziet u een zeldzaam optreden door de legendarische gitarist Paco de Lucía en zijn sextet opgenomen tijdens de Germeringer Jazztage van 1996. Sommigen zetten z’n vraagtekens bij de programmering van flamencomuziek op een jazzfestival, maar de overeenkomsten tussen bijvoorbeeld flamenco en blues zijn meermaals overtuigend aangetoond – en die blijken wederom tijdens dit concert: beide muziekstijlen vormen een uitlaatklep voor de arme, vogelvrije minderheid die met primitieve kracht de grenzeloze mogelijkheden voor improvisatie en virtuositeit tentoonspreidt. Paco de Lucía laat zien waar hij voor staat. Hij heeft lang geëxperimenteerd met meerdere vormen van jazz, waarbij hij altijd de flamencotraditie in ere probeert te houden. Zoals hij zelf zegt: “Wat ik heb geprobeerd te doen is met één hand de flamencotraditie bewaken, en met de andere op zoek naar nieuwe elementen die ik in de flamenco kan verwerken”.

Het North Sea Jazz Festival staat wereldwijd bekend om de brede programmering, van traditionele New Orleans jazz, swing, bop, free jazz, fusion, avant-garde en elektronische jazz, tot blues, gospel, funk, soul, R&B, hip-hop, world beat en latin. Het driedaagse festival werd oorspronkelijk georganiseerd door Paul Acket, zakenman en jazzliefhebber, die in de jaren ’60 zijn vermogen vergaarde als uitgever van popmuziekbladen. Na de verkoop van zijn bedrijf had Acket zijn handen vrij om het North Sea Jazz Festival op te richten in 1976. De grootste allergrootste artiesten stonden op de bühne in Den Haag en later in Rotterdam, onder wie de wereldberoemde trompettist Miles Davis. Een echte klassieker uit 1985!

Deze film portretteert de unieke kijk van Michel Petrucciani op het leven, zijn vitaliteit, humor en uitgesproken komisch talent dat alle fysieke beperkingen overschaduwt. Maar het toont ook beelden van Michel Petruccini terwijl hij bezig is met optreden, componeren, het uitzoeken van een unieke piano en tijdens opname sessies met Stephane Grapelli, Roy Haynes, Georges Mraz en vele anderen.

De serie Da Pá Virada Sessions brengt de beste musici in beeld die de huidige Braziliaanse muziekscene rijk is. Alle sessies zijn opgenomen in São Paulo onder het toeziend oog van regisseur en presentator Dani Gurgel en producent en engineer Thiago Rabello. De opnames leveren een unieke ervaring op: ze bieden een frisse blik op de Braziliaanse muziekscene. De artiesten zijn samen met de muziekredacteur van Stingray DJAZZ uitgekozen. Onder de bezielende leiding van percussionist en bandleider Guegué Medeiros zet het collectief Fuá Do Guegué zich in om professionals en musici bij elkaar te brengen die zich verbonden voelen met de muzikale en artistieke waarden van het noordoostelijke deel van Brazilië. Met een gezonde afkeer voor vooroordelen en beperkingen combineert het collectief muziek, film en dans in hun uiterst energieke en eclectische sets. Fuá Do Guegué bestaat uit Guegué Medeiros (percussie), Salomão Soares (piano), Lau Trajano (bas), Danilo Moraes, Beibe, en Janayna Pereira (percussie en zang), en Olivio Filho (accordeon).

Jazzed Out laat zien dat elke willekeurige locatie als podium gebruikt kan worden. In Jazzed Out worden ongebruikelijke plekken, verspreid over diverse wereldsteden, gebruikt als decor voor korte jazzoptredens. Denk hierbij aan garages, straathoeken, metrowagons en parken. De ongecompliceerde ruwheid van de metropolen smelt samen met de muzikale creaties van verschillende artiesten die op zoek zijn naar het perfecte ‘Urban Podium’. In deze aflevering is Tokyo aan de beurt. Onder meer de bands Kyoto Jazz Massive, Sleep Walker en Quasimode tonen aan dat jazz overal op zijn plaats is.

“God Bless The Child”, “Foolin’ Myself” en “I Loves You, Porgy”: tijdloze nummers die klassiek zijn geworden dankzij de vertolkingen van de onnavolgbare Billie Holiday. ‘Lady Day’, zoals haar trouwe vriend en muzikale partner saxofonist Lester Young haar doopte, was een uiterst originele jazz- en popzangeres. Haar muzikale loopbaan, die het grootste deel van de jaren ’30, ’40 en ’50 omvatte, berustte op haar ongelooflijke talent om met haar stem diepe emotie over te brengen. Haar vocalen, die sterk geïnspireerd waren door de instrumentale jazz, worden geprezen om hun zeer persoonlijke en intieme karakter. In deze compilatie zien we Billie Holiday aan het werk in de jaren ’50. Zij zingt een aantal van haar grootste successen. Geniet van deze unieke opnames van één van de grootste jazzartiesten aller tijden!

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1980 bracht de Amerikaanse soullegende Ray Charles de Raelettes en het Ray Charles Orchestra naar het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Charles liet zijn altijd direct herkenbare sound horen tijdens dit geweldige optreden.

De term ‘jam session’ stamt uit de jaren ’20, toen witte en zwarte muzikanten na hun betaalde optredens een rokerige kroeg opzochten om de jazz te spelen waar ze in hun ‘Paul Whiteman’-stijl bands de kans niet toe kregen. Een vaste bezoeker en deelnemer aan deze sessies was de populaire vocalist Bing Crosby. Men zei ‘he was jammin’ the beat’, omdat hij op de eerste en derde tel van de maat klapte in plaats van de in de jazz gebruikelijke tweede en vierde tel. DJAZZ geeft nu dit ‘jamming’ een 21e-eeuwse dimensie met ‘Seine Sessions’. Het neusje van de zalm uit de Parijse jazz-, soul-, blues-, gipsy- en funkscène treedt op in het legendarische clubrestaurant Le Resevoir. Belangrijk om te weten: de artiesten speelden nooit eerder met elkaar op hetzelfde podium! Tijdens deze aflevering, 'Legendary Jazz', gepresenteerd door Eddy King, staan unieke optredens en interviews centraal van onder andere Steve McCraven, Oona Guino en Rodolphe Lauretta.

Populair muziekduo uit Philadelphia, bestaande uit Daryl Hall en John Oates. De band wordt in 1967 opgericht, nadat de mannen eerder al in andere bands zaten. Hun stijl is een mix tussen rock & roll, r&b en pop, wat ze zelf 'rock and soul' noemen. Anderen hebben het ook wel 'blue eyed soul' genoemd.

De magere, blinde muzikant Moondog was ruim twee decennia lang geliefd onder New Yorkers als een geliefd, mysterieus en buitenissige straatartiest. In Europa brak hij door als componist en muzikant in de avant-garde scene, waar hij gala-optredens van grote orkesten dirigeerde voor koninklijk publiek. Hij werd geëerd door de groten der aarde, onder wie Charlie Parker, Leonard Bernstein, Steve Reich en Philip Glass. Volgens hen was hij één van de grootste muzikale visionairen van de 20e eeuw. Moondog, die oorspronkelijk Louis T. Hardin heette, maakte dag in dag uit een onveranderlijk deel uit van Manhattans straatbeeld. Ongeacht het weer droeg hij altijd een zelfgemaakte mantel, sandalen, een wapperende cape en een gehoornde Vikinghelm, dit alles vanuit zijn ‘Noorse filosofie’. Tijdens dit optreden staat hij samen met het beroemde London Saxophonique op het podium voor een uiterst excentrieke show.

Spannende klanken van moderne jazz en improvisatorische muziek, de zoektocht naar nieuwe, moderne composities, verbijsterende geluiden van noise, rock en pop… Ja, PARADOX Tilburg is Meer Dan Jazz! Grens overschrijdend naar onbekende soundscapes van elektronische muziek… Indie artiesten, blues veteranen en jazz supersterren - ze storten allen hun muzikale hart uit op het podium van PARADOX. Van de eerste babystapjes van jonge en lokale talenten tot de meest aangrijpende geluiden van internationale topartiesten. PARADOX Tilburg is de meest intieme jazzclub van Nederland, met een zeer toegewijd en trouw publiek uit alle hoeken van Europa. In het TV programma PARADOX LIVE! proef je een selectie van de beste concerten en hoor je interviews met artiesten uit de hele wereld. Deze aflevering staat garant voor spektakel met muziek van eigen bodem: de getalenteerde Philippe Lemm met zijn trio.