TV-gids

Componist Michel Magne transformeerde Château d'Hérouville, een 18e-eeuws landhuis ten noorden van Parijs waar Frédéric Chopin ooit met zijn George Sand woonde, in de jaren ’60 tot de eerste residentiële opnamestudio. Naast de uitstekende faciliteiten beschikt het complex over een zwembad en een prachtige tuin, waardoor artiesten er weken of zelfs maanden konden verblijven. Van David Bowie en Iggy Pop tot Pink Floyd en Chet Baker: talloze sterren namen hier onvergetelijke muziek op, totdat de studio in de jaren tachtig zijn deuren sloot. Drie decennia later heropent Château d'Hérouville haar deuren. Dit programma volgt de Amerikaanse bariton Gregory Porter, die hier de samenwerking aangaat met de British electro-pop band Metronomy. De voormalige American footbal-speler, die zich pas later volledig op de muziek stortte, geeft In Hérouville een interview en zingt onder meer ‘Don't Loose Your Steam’, ‘In Fashion’ en ‘Sunny’. De Britse band Metronomy draagt onder andere ‘The Look’, ‘Night Owl’ en ‘Mick Slow’ bij. Metronomy bestaat uit Joseph Mount (drums), Oscar Cash (saxophone, keys), Michael Lovett (keys). Gregory Porter’s eigen band bestaat uit Lakecia Benjamin (saxophone), Chip Crawford (piano), Jahmal Nichols (bass guitar), Emanuel Harrold (drums).

De Amerikaanse blueslegende John Lee Hooker (zang en gitaar) liet zich tijdens dit optreden uit 1970 in het Parijse Maison de la Radio bijstaan door de meesterlijke Carey Bell (harmonica), Joe Harper (bas), Lester Dorsie (drums) en Jimmy Dawkins (elektrische gitaar). Al vanaf Hookers eerste noot is duidelijk waarom hij bijna een halve eeuw later de 35e plaats zou innemen op de ranglijst van de 100 grootste gitaristen die muziektijdschrift Rolling Stone in 2015 samenstelde: het spel van deze bluesman is werkelijk onvergelijkbaar.

Ervaar de wondere wereld van de jazzpiano! In deze verzameling bijzondere concertfragmenten zie je een aantal van de meest iconische en invloedrijke pianisten uit de geschiedenis. Deze compilatie toont de essentie en schoonheid van het spel van legendarische pianisten onder wie Art Tatum, Thelonious Monk en Bud Powell. Laat je verbazen door Oscar Petersons muzikale virtuositeit in de uitvoering van “C-Jam Blues” die zijn trio op 2 mei 1964 speelde in het Deense Holbaek. Laat het sublieme kunstenaarstalent van Art Tatum je betoveren in zijn versie uit 1953 van Antonín Dvořák’s klassieke compositie “Humoresque”. Beleef Thelonious Monks ongrijpbare genialiteit in de uitvoering die zijn kwartet op 4 april 1966 in Polen speelde van zijn klassieker “Round About Midnight”. Ervaar de vrijheid die het spelen in een onregelmatige maatsoort oplevert in het tijdloze “Take Five" van het Dave Brubeck Quartet, live uitgevoerd in Brussel op 10 oktober 1964. Kom op adem bij de lyrische schoonheid van Bud Powell's solo-uitvoering van “Sweet and Lovely” op het Antibes Jazz Festival van 13 juli 1960. Zie hoe jazz en funk samensmelten in Herbie Hancock & The Headhunters' spetterende studio-uitvoering van “Sly”, opgenomen op 6 november 1974 in het Duitse Bremen. De aanstekelijke groove van Horace Silver's “Song for my Father” zoals zijn kwintet dat speelde op het Umbria Jazz Festival van 20 juli 1976 sluit dit programma af. Deze legendarische jazzpianisten beloven je onvergetelijke muzikale avonturen!

Het Milt Jackson Jazz Quartet kwam in 1952 voort uit de ritmesectie van Dizzy Gillespie's bigband en liet zich inspireren door klassieke kamermuziek en de bluesy wortels van de jazz. Als het 'Modern Jazz Quartet' genoot het viertal een decennialange carrière die een groot aantal baanbrekende albums opleverde. Na een korte Nederlandse tournee door Rotterdam en Amsterdam trad het Modern Jazz Quartet op 31 maart 1969 op voor de camera's van de Nederlandse publieke omroep in de Singer Concertzaal in Laren. Het goedgeklede en goed op elkaar ingespeelde viertal – Milt Jackson op vibrafoon, John Lewis op piano, Percy Heath op bas en Connie Kay op drums – speelt met de ongeëvenaarde finesse en elegantie die hun handelsmerk was.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1990 stond de Amerikaanse dwarsfluitist Herbie Mann op dit festival. Samen met pianist Marc Cohen, gitarist Romero Lubambo, bassist Paul Socolow en de twee percussionisten Ricky Sebastian en Cyro Baptista speelde Herbie Mann hier zijn aanstekelijke vertolkingen van door Brazilië geïnspireerde jazz: 'Jasil Brazz'!

Jazz in Duketown is het grootste gratis jazzfestival in de open lucht dat Nederland rijk is. Jazzfanaten en andere muziekliefhebbers kijken elk jaar reikhalzend uit naar de optredens van de vele internationaal bekende artiesten. Zo trakteert de talentvolle Amerikaanse zangeres Michelle David het publiek van Jazz in Duketown 2019 op pop en gospel die het hart voedt en de ziel troost. De kerk heeft altijd een grote rol gespeeld in Davids leven. Op haar vierde begon ze met zingen, en al een jaar later ging ze bij haar eerste band, The Mission of Love. In 1980 schreef ze zich in aan de Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts in New York City, bekend uit de film 'Fame'. In deze periode figureerde ze in de legendarische comedy 'Ghostbusters'. Musicals en tournees in de bands van Diana Ross en Michael Bolton volgden.

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. The Crusaders, een Amerikaanse jazz fusion groep die zijn hoogtepunten kende in de 70er jaren. Het begon als een twee-mans front-line hoorn sectie, wiens geluid geworteld was in hard bop met een nadruk op R&B en soul. Het optreden van The Crusaders op Estival is buitengewoon ‘soulvol’ en een geweldig optreden om te zien.

Net als in 2013 nodigt BoogieBall weer een aantal artiesten van North Sea Jazz Festival uit, maar niet om te zingen of muziek te maken. De artiesten spelen voor één keer dj en laten hun favoriete plaatjes horen. Op de vrijdag, die geheel in het teken staat van funk, staat Sheila E achter de draaitafels. Deze voor een Grammy genomineerde zangeres werkte eerder al samen met mensen als Lionel Richie, George Duke, Ringo Starr, Gloria Estefan, Beyoncé, Kanye West en uiteraard Prince. Na haar set draagt ze het stokje over aan Bootsy Collins, één van de oudste leden van George Clintons Parliament-Funkadelic. In de andere zaal jammen artiesten van North Sea Jazz Festival met elkaar in BIRDsessions. Met als host van de sessie op vrijdag onze eigen Flávio Silva, een Braziliaanse gitarist die al heeft samengewerkt met muzikanten als Cuca Teixeira, Thiago Espirito Santo, Sandro Haick en Ed Motta.

Bassist Kyle Eastwood (1968) is een ware ontdekkingsreiziger die in de jazz én in de popwereld uitstekend de weg weet. Eind jaren ’70 nam zijn vader Clint zijn zoon mee naar z’n eerste jazzconcert – niemand minder dan Count Basie! Eastwoord Jr. was verkocht zodra hij Basie’s drummer hoorde: hij wilde het instrument zelf leren bespelen. Zijn muzikale interesses lagen met name bij de rhythm-and-blues en funk van het Motown- en Stax-label, maar ook de Noord-Afrikaanse en Indiase muziek spraken hem aan. Eastwood groeide uit tot een uitstekende bassist, die een aantal originele soundtracks verzorgde. Zijn in 2015 uitgebrachte album ‘Time Pieces’ is een samenwerking met een aantal briljante Britse muzikanten, onder wie trompettist Quentin Collins en saxofonist Brandon Allen. In deze uitzending grijpen de muzikanten terug op de hardbop à la Blue Note Records: Eastwood en zijn band spelen, naast eigen composities, heerlijke klassiekers van Horace Silver en Herbie Hancock. Eastwoods eigentijdse versie van Charles Mingus’ ‘Boogie Stop Shuffle’ gaat je verbeelding te boven!

de moderne popmuziek binnen te brengen. De vijf heren behaalden in 1983 zelfs een nummer 1-hit in eigen land met hun versie van 'Only You'. Tijdens dit optreden in Theaterhaus Stuttgart hebben de zangers Hereward Kaye, Gary Howard, Michael Henry, Nick Godfrey en Ricky Payne veel vocale verrassingen voor hun enthousiaste publiek in petto.

Jazz in Duketown is het grootste gratis jazzfestival in de open lucht dat Nederland rijk is. Jazzfanaten en andere muziekliefhebbers kijken elk jaar reikhalzend uit naar de optredens van de vele internationaal bekende artiesten. In 2019 is de in Kopenhagen gevestigde Noorse saxofonist Marius Neset één van hen. Hij is internationaal bekend om zijn samenwerkingen met People Are Machines, Kaktusch, JazzKamikaze, en Django Bates' projecten StoRMChaser en Human Chain. Neset behaalde in 2008 zijn masterdiploma aan Rhythmic Music Conservatory in Kopenhagen.

De serie Da Pá Virada Sessions brengt de beste musici in beeld die de Braziliaanse jazz van nu rijk is. Alle sessies zijn opgenomen in São Paulo en leveren een unieke ervaring op: ze bieden een frisse blik op de Braziliaanse muziekscene. De artiesten zijn samen met de muziekredacteur van Stingray DJAZZ uitgekozen. Eén van de bands die in deze reeks te zien zijn is Panorama de Coro. Deze groep combineert jazz en traditionele Braziliaanse muziek. Dat levert feestelijke muziek op, waar je het dagelijks leven van de straat in terughoort. Panorama de Coro bestaat uit Roberta Valente (pandeiro en percussie), Alexandre Ribeiro (klarinet), Gian Correa (zevensnarige gitaar), Henrique Araujo (cavaquinho), João Poleto (dwarsfluit en tenorsaxofoon) en Yves Finzetto (pandeiro en percussie).

Sarah Vaughan: Live in '58 & 64 laat de ‘Divine One’ zien op de toppen van haar kunnen. Met haar zwoele stem vertolkt ze jazzstandards ‘Lover Man’, ‘Misty’ en ‘I Got Rhythm’, en de populaire showtunes ‘Over The Rainbow’ en ‘Maria’. Met één van de mooiste stemmen van de 20e eeuw zijn haar interpretaties van nummers van Harold Arlen, Leonard Bernstein, Johnny Burke, de broers Gershwin en Stephen Sondheim pure magie. Deze drie optredens laten zien waarom Sarah Vaughan altijd in één adem wordt genoemd als Ella Fitzgerald en Billie Holiday.

Trompettist Don Cherry was een uitermate veelzijdig muzikant die zich in de loop der jaren een imposante verscheidenheid aan muziekstijlen eigen maakte, waarmee hij talloze musici heeft beïnvloed. ‘Multikulti’ is hier een goed voorbeeld van: tijdens deze show presenteert hij een nooit eerder gehoord mengsel van internationale stijlen, van mainstream jazz tot reggae, in zijn eerste samenwerking met de geweldige Peter Apfelbaum, één van 's werelds meest populaire jazzfestivalacts.

In zijn optreden op het Franse festival Jazz à Vienne bouwt Gilberto Gil voort op het nieuwe geluid van zijn album ‘Fé Na Festa’: een mix van feest, traditie, en een beetje rock. De wereldwijd bekende muzikant Gilberto Gil, die bovendien de Braziliaanse minister van Cultuur is, stond aan de wieg van het ‘tropicalismo’. Deze culturele tegenbeweging combineert traditionele Braziliaanse elementen met moderne kunstvormen. Ook het geluid wat Gilberto Gil tijdens dit optreden laat horen is duidelijk beïnvloed door de Braziliaanse cultuur. Toch is de jazz nooit ver weg.

Estival is een jaarlijks jazzfestival sinds 1977 en vindt plaats in het Italiaanssprekende gedeelte van Zwitserland, in een stad genaamd Lugano. Estival biedt een opwindende en in het bijzonder een verassende line-up zich in het bijzonder richt op de wereld van moderne muziek. Bij Estival staat het promoten van de pracht, de tolerantie en het bestaan tussen verschillende culturen voorop. Als er twee musici zijn die een bijzondere band onderhouden, zijn het pianist Carla Bley en bassist Steve Swallow. De twee spelen al sinds de jaren ’60 in dezelfde bands, en zijn buiten de muziek al meer dan twee decennia lang liefdespartners. Hun samenspel is een schoolvoorbeeld van muzikale telepathie. Samen met Wayne Krantz, Victor Lewis, Larry Willis en Don Alias vormen zij een energiek sextet op Estival Jazz in 1986.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1986 gaf de bekende IJslandse fusionband Mezzoforte een optreden op het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Fridrik Karlsson op gitaar, Eythor Gunnarsson op toetsen, Jóhann Ásmundsson op bas en destijds nieuw lid Dave O'Higgins op saxofoon spelen een gevarieerd concert, waarbij ook hun hitsingle "Garden Party" uit 1982 niet ontbreekt.

De legendarische freejazz-pianist Burton Greene vestigde zijn naam in het New York City van de jaren '60. Nu speelt hij verrassende, spontane improvisaties in Cafe OTO in Londen.

Shayna Steele is zo’n artiest waarvan je de stem ongetwijfeld hebt gehoord, maar de naam misschien niet van kent. Ze zong in Broadway-musicals, deed de backing vocals voor Moby, John Legend, Queen Latifah en Rihanna en was te horen op de soundtracks van uiteenlopende films en series als Sex and the City 2 en The Sopranos. Maar naast haar reputatie als pop-en-r&b-backing-vocal-diva heeft ze ook serieuze jazz-cred. Zo werkte ze samen Bjorkestra, Dave Douglas en vooral Snarky Puppy, die haar track ‘Gone Under’ opnam op Family Dinner, Volume 1. De muziekeducatie van Shayna Steele begon al vroeg via haar vader en peetvader, die haar kennis lieten maken met jazz. Deze lessen werden later uitgebreid door simpelweg van Mississippi naar New York te verhuizen. Hier kwam ze in aanraking met gospel en r&b en nieuwe invloeden als Ledisi en Rachelle Farrell, die ze vermengde met het geluid van de iconen uit haar jeugd: Stevie Wonder, Aretha Franklin, Chaka Khan en The Temptations. En toen kwam het telefoontje van Moby. Shayna droeg bij aan verschillende Moby-tracks en verzorgde steeds meer backing vocals. Voor John Legend, Queen Latifah en Rihanna, maar ook voor Bette Midler en zelfs Dolly Parton. Daarnaast begon ze met soulmate David Cook te werken aan een eigen geluid: minder pop en zeker minder background.