TV-gids

De MotorMusic Studios in het Belgische Mechelen oefenen een magnetische aantrekkingskracht uit op talloze eersteklas jazzmusici. Veel bezoekende internationale jazzmusici delen hun kijk op hun muziek met ons in de nieuwe DJAZZ-reeks ‘Belgium Sessions’. In deze uitzendingen zien we hoe een aantal van Europa’s beste musici hun eigen muziek uitvoeren. Deze aflevering staat bol van de energieke en ongepolijste jazz met een vleugje humor: de jonge Antwerpse muzikanten van ‘Hamster Axis of the one-click Panther’. Het kwintet heeft een uniek geluid: soms smooth, maar met oorverdovende uitstapjes richting de rockmuziek, onder leiding van hun bescheiden zanger. ‘Hamster Axis of the one-click Panther’ is wild, onvoorspelbaar, swingend en aanstekelijk: eigenlijk alles wat een goede band zou moeten zijn.

YouTube fenomeen, internationaal befaamd, Grammy-genomineerde, introvert, extravert en een droom van elke psychothearapeut. Sia Furler is vele dingen, maar voor alles is ze een opvallende en unieke artiest. Haar emotionele zang en pakkende songwriting kenmerken de van oorsprong Australische Londoner, die na een kort verblijf in LA nu New York als thuisbasis heeft. De laatste jaren heeft Sia in de States snel aan populariteit gewonnen. Na een mond-tot-mond reputatie te hebben opgebouwd als ‘must-see live-act’, heeft haar verleidelijke, atypische talent en verschijning gezorgd voor een alsmaar groeiende aanhang. Dit concert in Sydney is opgenomen in 2009.

Gitarist Mike Stern en violist Didier Lockwood samen op een podium: dat garandeert een goede show. Na jaren gespeeld te hebben met Blood, Sweat & Tears ging Mike Stern optreden met drummer Billy Cobham. Zijn grote doorbraak kwam in de jaren '80 toen hij werd gevraagd voor de band waarmee Miles Davis zijn comeback maakte. Didier Lockwood speelde in jazzfusionband Magma in de jaren '70, waar hij naam maakte door zijn vooruitstrevende gebruik van elektrische versterking en andere experimenten met de elektrische viool. Stern en Lockwoord vormen samen een uniek duo dat een bijzonder optreden geeft in het prachtige Romeinse theater van Vienne, Frankrijk.

Tegen de tijd dat Freddie Hubbard de Brusselse Jazz Club aandeed in de zomer van 1980 had de trompetist een indrukkend cv opgebouwd. In de jaren ’60 was hij een vooraanstaand lid van de hardbopbeweging en verscheen hij tegelijkertijd op albums van avant-gardeboegbeelden als John Coltrane en Eric Dolphy. In het daaropvolgende decennium breidde Hubbard zijn repertoire verder uit met elektronische instrumenten en strijkers. In Brussel komen al deze ervaringen samen in een korte maar krachtige set. De groep bestaat naast de trompetist uit David Schnitter (tenorsaxofoon), Billy Childs (toetsen), Larry Klein (bas) en Sinclair Lott (drums).

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. The Crusaders, een Amerikaanse jazz fusion groep die zijn hoogtepunten kende in de 70er jaren. Het begon als een twee-mans front-line hoorn sectie, wiens geluid geworteld was in hard bop met een nadruk op R&B en soul. Het optreden van The Crusaders op Estival is buitengewoon ‘soulvol’ en een geweldig optreden om te zien.

Deze live opname viert 50 jaar West Coast Jazz. De West Coast Jazz beweging ontstond 50 jaar geleden in Los Angeles. Het was hoofdzakelijk een ‘coole’ manier van jazz die vooral door studiomuzikanten werd gespeeld als een pauze tussen twee studiosessies. De West Coast All Stars zijn speciaal voor deze ‘West Coast Night’ samen gebracht. Dit optreden laat een aantal van de meest belangrijke vroege pioniers van deze jazzstijl zien - inclusief legendes zoals Conte Candoli, Carl Fontana en Teddy Edwards. De jazzschrijver en -criticus Alun Morgan scheef het volgende commentaar: “Bij elkaar genomen een heel indrukwekkende ervaring. Deze jongens zijn echte jazzpro’s die vanuit het niets een meesterlijk optreden kunnen neerzetten. Wie zei dat West Coast Jazz koud en steriel was? De energie van deze jongens is zo aanstekelijk dat ze elk publiek aan het dansen krijgen.”

De soepele stem van Dionne Warwick reikt van een groot, diep laag, tot een zacht, breekbaar, helder hoog geluid. Met haar warme stem vertelt ze op elegante maar trefzekere wijze prachtige verhalen. Samen met Burt Bacharach en Hal David werd ze grondlegger van het type popmuziek dat tegenwoordig bekend staat als ‘Middle of the Road’, goed in het gehoor liggende popmuziek die nooit banaal wordt. Zestig van Warwicks nummers bereikten de Amerikaanse hitlijsten en wereldwijd verkocht ze meer dan 100 miljoen albums. Deze prachtige opname uit 1964 toont de zangeres live in 27 Club in het Belgische Knokke: op 23-jarige leeftijd staat ze aan het prille begin van haar indrukwekkende carrière.

Jimmy McGriff (1936-2008) is één van de goden op de Hammond B3. Hoewel hij soms uit beeld verdween tussen de vele andere souljazzorganisten uit zijn geboorteplaats Philadelphia, had hij van alle soul-jazz-pioniers vrijwel zeker de meeste blues in zijn geluid. Wellicht voelde hij zichzelf ook meer een bluesmuzikant dan een jazzartiest. Toch was hij eclectisch genoeg om zich niet in een hokje te laten stoppen. Zijn geluid – diepe grooves doordrenkt met blues en gospel – maakte hem populair bij het rhythm-and-bluespubliek. Dit optreden werd in 1965 opgenomen op het jazzfestival in het Belgische Comblain-la-Tour. Het publiek begroet McGriff en zijn bandleden met laaiend enthousiasme!

De relaxte en zwoele vibe van zangeres Sazz Leonore heeft ervoor gezorgd dat ze in korte tijd naam heeft gemaakt in de Nederlandse jazzwereld. De zangeres groeide op in een huis vol jazzliefhebbers, en ontwikkelde van jongs af aan een grote liefde voor de muziek van onder andere Billie Holiday en Ella Fitzgerald. Sazz Leonore weet de luisteraar mee te voeren naar de muziek van de jaren ’60, terwijl ze een eigen en eigentijds stempel drukt op haar muziek. Tijdens dit concert vanuit de Amsterdamse North Sea Jazz Club zingt ze nummers van haar album ‘Reckless Smile’: een fantastische combinatie van de zwoele stem van Sazz Leonore met de jazzy sound van haar band.

In 1963 vond in het Belgische plaatsje Comblain-la-Tour een jazzfestival plaats waar men jazz van alle tijden en streken kon horen. De Britse trombonist Charlie Galbraith speelde er Dixieland met zijn All Star Jazz Band, de Duitse zanger Knut Kiesewetter zong er de blues onder begeleiding van The Prague Dixieland Band, Bud Shank speelde samen met het Pim Jacobs Kwartet standards en bossa nova en de Franse klarinetist Marc Laferrière en zijn New Orleans Stompers sloten het festival af.

Het trio van contrabassist Avishai Cohen, met Noam David (drums) en Omri Mor (pianist), bundelde de krachten met het internationale symfonieorkest ‘INSO-Lviv’ onder leiding van Christian Schumann. Op 24 juni 2017 brachten zij Avishai Cohens kenmerkende mix van invloeden uit Oost-Europa, Amerikaanse jazz en het Midden-Oosten ten gehore op het Alfa Jazz Festival in de Oekraïense stad Lviv. Bassist Avishai Cohen, die af en toe ook in het Judeo-Spaanse dialect Ladino zingt, verwierf in de jaren ‘90 internationale bekendheid toen jazzgrootheid Chick Corea hem een plek in zijn trio én een platencontract aanbood. Dertig jaar later is Cohen zelf een vaste waarde binnen de jazzwereld geworden. Hij liet zijn Oekraïense publiek, verbonden door de universele taal van muziek, in vervoering achter.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1987 stond de Amerikaanse gitarist pianist Chick Coear op dit festival. Hij speelt een jazz fusion-concert met zijn Elektric Band, bestaande uit Frank Gambale (gitaar), Eric Marienthal (saxofoon), John Patitucci (bas) en Dave Weckl (drums). De band sleepte twee Grammy Award-nominaties in de wacht.

In het ensemble van trompettist Jacques Kuba Séguin zitten een aantal van Montreals expressiefste musici: naast trompettist Jaques Kuba Séguin zelf leveren contrabassist Frédéric Alarie, pianist Jonathan Cayer en drummer Kevin Warren subtiele en lyrisch muzikale momenten. Samen met zijn ensemble weet Jaques zijn trompet te laten klinken zoals we dat instrument zelden horen. De heren spelen een programma dat afwisselt tussen moderne en traditionele stijlen.

Shayna Steele is zo’n artiest waarvan je de stem ongetwijfeld hebt gehoord, maar de naam misschien niet van kent. Ze zong in Broadway-musicals, deed de backing vocals voor Moby, John Legend, Queen Latifah en Rihanna en was te horen op de soundtracks van uiteenlopende films en series als Sex and the City 2 en The Sopranos. Maar naast haar reputatie als pop-en-r&b-backing-vocal-diva heeft ze ook serieuze jazz-cred. Zo werkte ze samen Bjorkestra, Dave Douglas en vooral Snarky Puppy, die haar track ‘Gone Under’ opnam op Family Dinner, Volume 1. De muziekeducatie van Shayna Steele begon al vroeg via haar vader en peetvader, die haar kennis lieten maken met jazz. Deze lessen werden later uitgebreid door simpelweg van Mississippi naar New York te verhuizen. Hier kwam ze in aanraking met gospel en r&b en nieuwe invloeden als Ledisi en Rachelle Farrell, die ze vermengde met het geluid van de iconen uit haar jeugd: Stevie Wonder, Aretha Franklin, Chaka Khan en The Temptations. En toen kwam het telefoontje van Moby. Shayna droeg bij aan verschillende Moby-tracks en verzorgde steeds meer backing vocals. Voor John Legend, Queen Latifah en Rihanna, maar ook voor Bette Midler en zelfs Dolly Parton. Daarnaast begon ze met soulmate David Cook te werken aan een eigen geluid: minder pop en zeker minder background.

Het Morgenland Festival is een festival dat plaatsvindt in Osnabrueck, Duitsland. Het festival bestaat sinds 2005 en focust zich op de fascinerende muziekcultuur uit het Nabije en Midden-Oosten, met genres van klassiek tot avant-garde, jazz en rock. Buiten muzikale voorstellingen, houdt het festival zich ook bezig met andere kunst, zoals dans en theater. In deze aflevering van het festival zijn de optredens als “Sahil” en het ensemble van “Hewar” extreem energiek en dynamisch. Daarentegen zijn er ook optredens die rustig en kalmerend zijn, zoals bijvoorbeeld het optreden van “The Morgenland Chamber Orchestra”. “The Morgenland Chamber Orchestra” maakt sinds 2009 deel uit van het festival. Duitse muzikanten, in samenwerking met muzikanten uit de landen die op het festival te zien zijn, repeteren nummers die je uiteindelijk kunt zien bij de opening van het Festival.

In 2013 bracht de uit Los Angeles afkomstige gitarist Allen Hinds een bezoek aan het HOFtheater in Raalte. Hier ging hij een unieke samenwerking aan met de top van het Nederlandse jazzleven wat leidde tot een magisch concert. Voor het publiek was het een grote verrassing om deze relatief onbekende musici op zo’n vloeiende en gepassioneerde manier te zien samenspelen. Daarnaast betreden een aantal bijzondere gasten het podium, waaronder Wim den Herder op akoestisch gitaar en Joost Vergoossen op elektrisch gitaar.

Een bijzonder concert vanuit Brazilië: het Orquestra Sinfônica do Estado de São Paulo bewijst in deze opname dat ze het belangrijkste orkest in Latijns Amerika is. Dit orkest, gedirigeerd door de charismatische John Neschling, staat bekend om de uitstekende interpretaties van muziek van Latijns-Amerikaanse bodem. Met dit programma weten de musici hun publiek opnieuw te grijpen met een bijzondere combinatie van Braziliaanse en Latijns Amerikaanse klassiekers, waaronder Piazzolla’s 'Invierno Porteno', Villa-Lobos’ 'Choros No. 10' en Ginastera’s 'Malambo'.

Jazz à Vienne behoort tot ‘s werelds meest prestigieuze jazzfestivals. Al sinds 1981 verwelkomt het festival elk jaar jazzlegendes en onbekende artiesten, die vaak graag nog eens terugkomen voor een vervolgoptreden. De jaarlijkse optredens van internationale sterren in het antieke Romeinse theater van het Franse Vienne zijn iets om naar uit te kijken. De Franse pianist Amaury Faye stond in 2017 op Jazz à Vienne met bassist Louis Navarro en drummer Théo Lanau. Hun gezamenlijke debuutalbum ‘Clearway’ gooide hoge ogen, en ook live overtuigt het trio het publiek dat hun ster met recht rijzende is.

Buiten jazzkringen is de Franse componist, arrangeur en pianist Michel Legrand vooral bekend voor zijn filmmuziek. Zijn muziek is uitgevoerd door jazzmusici als Sarah Vaughan, Stan Getz en Bill Evans, maar ook door popsterren als Barbra Streisand en Frank Sinatra. Tijdens dit optreden in het Belgische Spa in 1982 brengen Legrand en zijn orkest een aantal van zijn populairste nummers ten gehore, waaronder 'The Summer Knows', 'What Are You Doing the Rest of Your Life?' en 'Les Moulins de mon Cœur'. Afwisselend gezongen in het Frans of Engels, Legrands bevlogen uitvoeringen veroveren hoe dan ook je hart!

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. Dit swingende Latin-jazz optreden van Tania Maria laat je hart sneller kloppen. De Braziliaanse zangeres, componist, bandleader en pianist weet precies hoe ze haar publiek bij Estival moet entertainen. Tania begon met het maken van muziek toen ze zeven was, en is tot de dag van vandaag nog steeds actief. Haar Braziliaanse stijl is meestal vocaal, soms pop, vaak jazzy en bevat invloeden uit samba, bossa, Afro-Latin en jazz fusion.

Salif Keita’s muziek is een combinatie van traditionele Malinese muziek met Europese en Amerikaanse invloeden. Dit is ook te horen aan de instrumentatie die hij gebruikt, die bestaat uit zowel West-Afrikaanse als West-Europese instrumenten. De Malinese zanger werd vanwege zijn albinisme verbannen door zijn familie. In 1967 verhuisde hij naar Bamako, waar hij zijn muzikale carrière begon en zich aansloot bij Les Ambassadeurs (Internationeaux). In de jaren ’70 verwierf Salif internationale bekendheid met deze band. Na een periode in Ivoorkust gewoond te hebben heeft hij sinds 1984 toevlucht gevonden in Parijs. Tijdens dit concert uit 2010 bewijst hij waarom hij terecht “De gouden stem van Afrika” wordt genoemd.