TV-gids

‘Jazz en Baie’, een karakteristiek gitaargeluid, en de prachtige bariton van Big Daddy Wilson vormen de perfecte ingrediënten voor een emotioneel en melancholisch bluesconcert. Als jonge soldaat had Wilson nog nooit een bluesconcert gezien, tot hij in het Duitse Bremen een jazzclub binnenstapte. Dit was een ware openbaring: vanaf dat moment besloot Wilson om zich helemaal onder te dompelen in de bluesmuziek. Enkele decennia en een aantal studioalbums later wordt Big Daddy Wilson beschouwd als één van de grootste hedendaagse blues-muzikanten, die met zijn baritonstem nostalgische verhalen over zijn geboorteland vertelt. Zijn album ‘I’m Your Man’ bracht hem zijn eerste grote internationale succes. De charismatische zanger combineert soul, funk, country en gospel met blues, zonder dat hij zijn roots en jeugdherinneringen uit het oog verliest.

Misha Mengelberg, het vergeten is begonnen. Hij wacht op een taxi die hij niet gebeld heeft om naar een optreden te gaan dat niet plaats zal vinden. Een film van Cherry Duyns waarin hij pianist Misha Mengelberg volgt tijdens zijn laatste buitenlandse tournee met zijn ensemble ICP (Instant Composers Pool). Bandleider, componist en pianist Misha Mengelberg viel een aantal jaren geleden ten prooi aan dementie. Cherry Duyns volgt dit icoon van de Europese jazz tijdens een week van optredens in de Londense jazzclub Vortex, wat gezien zijn verslechterende toestand zeker zijn laatste buitenlandse optreden zal zijn. De bandleden maken zich op voor het lang uitgestelde afscheid van Mengelberg, met wie ze decennia hebben samengespeeld. Muziek maken is als ademhalen voor Mengelberg, maar nu hij op voet van oorlog leeft met zijn brein, rijst de vraag hoe lang hij nog kan spelen met zijn ensemble ICP (Instant Composers Pool). Duyns vraagt het voorzichtig aan de bandleden: moet hij niet tegen zichzelf in bescherming worden genomen? Nee, antwoordt er één resoluut. Dat Mengelberg ondanks zijn ziekte nog altijd met het ensemble op het podium staat, past in zijn esthetiek waarin iedereen mee mag doen. Hij houdt immers van verwarring en gekte. Mengelberg heeft in heldere momenten nog steeds een ongezouten mening over mede-componisten als John Cage ('tamelijk vijandige muziek') en Chopin ('ijzingwekkend saai en vervelend'). En in een speels moment gebruikt hij zijn wandelstok om de piano te bespelen. Toch rijst de onontkoombare vraag of het ensemble wel kan voortbestaan zonder hem als spil.

Het Newport Jazz Festival vond voor het eerst plaats in de Noord-Amerikaanse stad Newport, Rhode Island tijdens de zomer van 1954. Daar bleef het niet bij: in de jaren die volgden traden de grootste namen uit de jazz hier op, wat bovendien vaak tot iconische live-albums leidde. Inmiddels is het festival uitgegroeid tot één van de grootste meerdaagse jazzfestivals ter wereld. Dit succes maakte dat het festival in de jaren '60 en '70 zélf op tournee ging, zodat het kon gebeuren dat er sinds midden jaren '60 elk najaar een Newport Jazz Festival plaatsvond in De Doelen in Rotterdam. In 1968 maakten grote namen uit de jazz hun opwachting op het derde Newport Jazz Festival in Rotterdam, met in deze uitzending de bands van pianist Dave Brubeck, vibrafonisten Gary Burton en Red Norvo, en trompettist Dizzy Gillespie.

Pierre Courbois is al sinds de jaren ‘60 één van de vooraanstaande jazzmuzikanten in de Nederlandse en Europese jazzscene. Op DJAZZ ziet u de drummer samen met zijn QWINTETT op het podium van het gerenommeerde Nederlandse jazzpodium Bimhuis. De 75e verjaardag van de drummer in 2015 was de aanleiding voor de Pierre Courbois 75 Years Anniversary Tour. Hierbij treedt Courbois op met zijn QWINTETT, dat bestaat uit veelgeprezen Nederlandse jazzmuzikanten met wie Courbois tijdens zijn carrière al eerder musiceerde. Denk hierbij aan pianist Niko Langenhuijsen, contrabassist Egon Kracht, trompettist Toon de Gouw, saxofonist Jan Menu en trombonist Ilja Reijngoud. Het QWINTETT zet de traditie voort van thematische en melodieuze jazzensembles in de stijl van Charles Mingus, maar natuurlijk met Courbois’ eigen draai - en die onmiskenbare Courbois-groove. Pierre Courbois staat bekend om zijn typische manier van het combineren van composities met improvisaties, waarin melodieuze constructies samensmelten met oneven ritmes.

Estival is een jaarlijks jazzfestival sinds 1977 en vindt plaats in het Italiaanssprekende gedeelte van Zwitserland, in een stad genaamd Lugano. Estival biedt een opwindende en in het bijzonder een verassende line-up zich in het bijzonder richt op de wereld van moderne muziek. Bij Estival staat het promoten van de pracht, de tolerantie en het bestaan tussen verschillende culturen voorop. Jimmy Witherspoon en Rozaa Wortham, twee buitengewoon bijzondere jazzmusici. Rozaa Wortham bijt het spits af met het Jimmy Witherspoon Quartet. Swingend en energiek zingt ze onder meer 'It Don’t Mean A Thing'. Jimmy Witherspoon, bekend door het nummer 'Ain’t Nobody’s Business', begint zijn optreden met een heerlijke, ontspannen blues.

Jazz à Vienne behoort tot ‘s werelds meest prestigieuze jazzfestivals. Al sinds 1981 verwelkomt het festival elk jaar jazzlegendes en onbekende artiesten, die vaak graag nog eens terugkomen voor een vervolgoptreden. De jaarlijkse optredens van internationale sterren in het antieke Romeinse theater van het Franse Vienne zijn iets om naar uit te kijken. In 2018 stond de Franse pianist Gauthier Toux hier met zijn trio, bestaande uit bassist Kenneth Dahl Knudsen en drummer Maxence Sibille. Toux verrast het publiek met zijn eigentijdse visie op jazz en speelt repertoire van het album ‘Whatever The Colours You See’.

Jazz in Duketown is het grootste gratis jazzfestival in de open lucht dat Nederland rijk is. Jazzfanaten en andere muziekliefhebbers kijken elk jaar reikhalzend uit naar de optredens van de vele internationaal bekende artiesten. Zo trakteert de talentvolle Amerikaanse zangeres Michelle David het publiek van Jazz in Duketown 2019 op pop en gospel die het hart voedt en de ziel troost. De kerk heeft altijd een grote rol gespeeld in Davids leven. Op haar vierde begon ze met zingen, en al een jaar later ging ze bij haar eerste band, The Mission of Love. In 1980 schreef ze zich in aan de Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts in New York City, bekend uit de film 'Fame'. In deze periode figureerde ze in de legendarische comedy 'Ghostbusters'. Musicals en tournees in de bands van Diana Ross en Michael Bolton volgden.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1980 bracht de Amerikaanse soullegende Ray Charles de Raelettes en het Ray Charles Orchestra naar het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Charles liet zijn altijd direct herkenbare sound horen tijdens dit geweldige optreden.

Al 20 jaar lang toert Sly Johnson, auteur, componist en performer van de Saïan Supa Crew, door de Franse muziekscene met zijn soul-, hiphop- en beatbox-vocals. Voor een eerbetoonconcert aan een van de toonaangevende stemmen van het beroemde Motown-label, Marvin Gaye, laat hij zijn apparatuur in de studio achter. De zanger werd door zijn vader, een predikant, vermoord, de dag voor zijn 45e verjaardag. In 1971 bracht Marvin Gaye een baanbrekend album in de geschiedenis van de soulmuziek: "What's Going On". Sly Johnson, begeleid door het keyboard van Nicholas Vella, laat de warme muziek van dit album swingen, een monument van soul en rhythm-and-blues. Een oprechte liefdesboodschap van Marvin Gaye, verteld door het verhaal van een Vietnamoorlogsveteraan die thuiskomt en alleen maar onrecht, lijden en haat ziet. De scherpe groove van Sly Johnson en Nicholas Vella is een rijke muziek op het kruispunt van hiphop, funk en jazz. Sly Johnson, een ervaren podiumkunstenaar, neemt met extreme gulheid het publiek mee in zijn muzikale universum, een onweerstaanbare performance.

De Amerikaanse blueslegende John Lee Hooker (zang en gitaar) liet zich tijdens dit optreden uit 1970 in het Parijse Maison de la Radio bijstaan door de meesterlijke Carey Bell (harmonica), Joe Harper (bas), Lester Dorsie (drums) en Jimmy Dawkins (elektrische gitaar). Al vanaf Hookers eerste noot is duidelijk waarom hij bijna een halve eeuw later de 35e plaats zou innemen op de ranglijst van de 100 grootste gitaristen die muziektijdschrift Rolling Stone in 2015 samenstelde: het spel van deze bluesman is werkelijk onvergelijkbaar.

Tijdens een lange Europese concerttournee speelde de Amerikaanse trompettist Buck Clayton (1911–1991) in de tweede helft van juni 1965 elke avond in club Chikito, in de Zwitserse stad Bern. De internationale ster liet zich begeleiden door een plaatselijke ritmesectie, bestaande uit de Franse pianist Henry Chaix, de Zwitserse contrabassist Théo Siegrist en de Zwitserse drummer Pierre Bouru. Clayton, in de jaren ’30 een vooraanstaand bandlid van het Count Basie Orchestra. gaf hier een spetterend optreden dat door Radio Télévision Suisse voor het nageslacht werd vastgelegd in het programma ‘Variétés’. Het programma begint met George Gershwin’s evergreen ‘’S Wonderful’ waarna twee klassiekers uit het swingtijdperk klinken: ‘I Can't Get Started’ en ‘Honeysuckle Rose’. Laat je verbazen met hoeveel gemak Clayton ‘Honeysuckle Rose’ afsluit met een hoge f! Een vrolijke vertolking van Juan Tizols compositie ‘Perdido’ sluit deze uitzending af. Het succes van deze boeking zorgde ervoor dat Buck Clayton ook in de decennia die volgden, met grote regelmaat enthousiast naar Bern werd teruggevraagd.

Het Koninklijk Concertgebouw in Amsterdam staat wereldwijd bekend vanwege de superieure akoestiek. In het uit 1888 stammende gebouw, dat door velen gekoesterd wordt, hebben talloze beroemde musici opgetreden, maar er hebben bijvoorbeeld ook bokswedstrijden plaatsgevonden. Op 2 november 1958 speelde de Amerikaanse jazzgrootheid Duke Ellington hier twee concerten met zijn orkest. In dit orkest speelden getalenteerde musici als trompettist Clark Terry, trombonist Quentin Jackson, saxofonist Johnny Hodges en violist Ray Nance.

In deze uitzending ziet u een zeldzaam optreden door de legendarische gitarist Paco de Lucía en zijn sextet opgenomen tijdens de Germeringer Jazztage van 1996. Sommigen zetten z’n vraagtekens bij de programmering van flamencomuziek op een jazzfestival, maar de overeenkomsten tussen bijvoorbeeld flamenco en blues zijn meermaals overtuigend aangetoond – en die blijken wederom tijdens dit concert: beide muziekstijlen vormen een uitlaatklep voor de arme, vogelvrije minderheid die met primitieve kracht de grenzeloze mogelijkheden voor improvisatie en virtuositeit tentoonspreidt. Paco de Lucía laat zien waar hij voor staat. Hij heeft lang geëxperimenteerd met meerdere vormen van jazz, waarbij hij altijd de flamencotraditie in ere probeert te houden. Zoals hij zelf zegt: “Wat ik heb geprobeerd te doen is met één hand de flamencotraditie bewaken, en met de andere op zoek naar nieuwe elementen die ik in de flamenco kan verwerken”.

Elk jaar vindt het Jazz en Baie festival plaats in de prachtige baai van Mont Saint-Michel. Vandaag staan twee muzikale zwaargewichten op het podium: saxofonisten Peter King en Steve Grossman. Samen met bassist Duylinh N'Guyen, drummer Stéphane Huchard en pianist Alain Jean-Marie zet het kwintet een fantastisch concert neer. Hoewel de twee saxofonisten een gemiddelde leeftijd van bijna 70 jaar hebben, laten deze jazzgiganten je geloven dat je naar jonge musici luistert – jonge musici met 70 jaar jazzervaring, dat dan weer wel.

Biréli Lagrène (geboren op 4 september 1966) is een Franse jazzgitarist. Hij komt uit een zigeunerfamilie en leerde van zijn broer en vader het repertoire van Django Reinhardt. Hij ontwikkelde een stijl waar de invloeden van Django de hoofdrol speelden. Hiermee werd hij bekend in de jaren 80. Tijdens dit optreden speelt Lagrene samen met Babik Reinhardt, de zoon van Django, een eerbetoon aan Django Reinhardt.

In 2019 vond in de bruisende hoofdstad van Bulgarije, Sofia, het International A to JazZ Festival plaats. Een van de grote namen was de grensverleggende jazztrompettist Christian Scott aTunde Adjuah. Hij betoverde het Bulgaarse publiek met zijn eclectische “stretch music”: binnen de traditionele ritmes en harmonieën van de jazz wil hij zoveel mogelijk culturele en muzikale vormen omarmen. Het kwintet van trompettist Christian Scott aTunde Adjuah, met drummer Corey Fonville, percussionist Weedie Braimah, pianist Lawrence Fields en basgitarist Max Mucha, speelde een opwindend concert dat de hooggespannen verwachtingen meer dan waarmaakte.

De legendarische freejazz-pianist Burton Greene vestigde zijn naam in het New York City van de jaren '60. Nu speelt hij verrassende, spontane improvisaties in Cafe OTO in Londen.

Pianist Peter Beets en dirigent Henk Meutgeert New Jazz Orchestra speelden op 22 april 2019 in het Concertgebouw in Amsterdam. Speciale gast bij hun optreden was de Franse zangeres Camille Bertault. Beets en Meutgeert, twee veteranen van de Nederlandse jazz, richtten het New Jazz Orchestra op in 2018. Deze nieuwe bigband bestaat uit veelbelovende jonge jazztalenten uit Nederland. De Franse jazzzangeres Camille Bertault werd bekend met haar eigen Franse tekst op het beroemde nummer Giant Steps van John Coltrane, gevolgd door een woordeloze vocalese op Coltrane’s saxofoonsolo, die zij op YouTube publiceerde. Een sterk staaltje van haar indrukwekkende stemtechniek en aanzienlijke improvisatietalent!

Estival is een jaarlijks jazzfestival sinds 1977 en vindt plaats in het Italiaanssprekende gedeelte van Zwitserland, in een stad genaamd Lugano. Estival biedt een opwindende en in het bijzonder een verassende line-up zich in het bijzonder richt op de wereld van moderne muziek. Bij Estival staat het promoten van de pracht, de tolerantie en het bestaan tussen verschillende culturen voorop. Miriam Makeba, ook wel ‘Mama Africa’ genoemd, was een Zuid-Afrikaanse zangeres, actrice, ambassadeur voor goede doelen bij de Verenigde Naties en burgerrechtenactivist. Haar internationale carrière kwam tot bloei in Amerika, waar ze meerdere albums heeft opgenomen. Makeba was een van de eerste Afrikaanse muzikanten die wereldwijde erkenning kreeg. Ze bracht Afrikaanse muziek naar een Westers publiek en populariseerde de wereldmuziek en Afropop. Haar optreden op Estival Lugano is fantastisch: haar krachtige stem heeft een ongelooflijke soul. In 40 minuten demonstreert ze haar muzikale kunnen met haar band en getalenteerde achtergrondvocalisten.

Stan Getz behoort tot de allergrootste tenorsaxofonisten ooit en was bekend als 'The Sound' omdat zijn toon bijna hemels mooi was. Zijn belangrijkste bron was Lester Young en werd een bron voor vele anderen terwijl hij zelf nog altijd doorgroeide. Getz kreeg de kans om het vak te leren in veel verschillende belangrijke swing bigbands toen hij nog tiener was door de militaire dienstoproep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij speelde bij Jack Teagarden (1943) toen hij net 16 was, daarna kon hij invallen bij Stan Kenton (1944-1945), Jimmy Dorsey (1945), en Benny Goodman (1945-1946); hij speelde solo op een paar platen met Goodman. Getz, debuteerde als bandleider op de plaat in juli 1946 met vier titels, werd beroemd toen hij bij Woody Herman's Second Herd (1947-1949) speelde, soleerde (samen met Zoot Sims, Herbie Steward, en Serge Chaloff) op de oorspronkelijke versie van "Four Brothers" en omdat zijn geluid zo goed uitkwam op de ballad 'Early Autumn'. Na zijn vertrek bij Herman, was Getz (behalve enkele uitstapjes naar Jazz at the Philharmonic) de rest van zijn leven zelf de bandleider. Dit programma toont zijn laatste publieke optreden, opgenomen in de Duitse Münchner Philharmoniker op 18 juli 1990. Stan Getz (tenorsaxofoon) wordt begeleid door Kenny Barron (piano), Eddie Del Barrio en Frank Zottoli (synthesizers), Alex Blake (bas) en Terri Lyne Carrington (drums).

De Amerikaanse trompettist en zanger Chet Baker (1929-1988) was één van de meest geliefde architecten van de bebop en de cool jazz. Op zijn tiende leerde Baker spelen in de schoolband. Eenmaal in het leger, in 1946, ontdekte hij de bebop. Na zes maanden gevangenis wegens drugsbezit in 1953 vormde Baker zijn eigen kwartet met pianist Russ Freeman. Zijn levenslange drugverslaving dwong Baker ertoe onophoudelijk concerten te geven en plaatopnames te maken. De in Europa zeer geliefde trompettist voegde zich bij Jacques Pelzer (altsaxofoon, dwarsfluit), Luigi Trussardi (bas), Franco Manzecchi (drums) en René Urtreger (piano) voor een optreden in Brussel, België, op 2 mei 1964. Zij speelden Bye Bye Blackbird, Isn't It Romantic, Airegin, Time After Time, en So What. Op 3 september 1979 verscheen Baker op het Kongsberg Jazz Festival in Noorwegen. Daar werd hij begeleid door Wolfgang Lackerschmid (vibrafoon), Michel Graillier (piano), en Jean Louis Rassenfosse (bas) voor uitvoeringen van Blue Train, Softly, As In A Morning Sunrise, Five Years Ago, en Love For Sale.