TV-gids

Stan Getz behoort tot de allergrootste tenorsaxofonisten ooit en was bekend als 'The Sound' omdat zijn toon bijna hemels mooi was. Zijn belangrijkste bron was Lester Young en werd een bron voor vele anderen terwijl hij zelf nog altijd doorgroeide. Getz kreeg de kans om het vak te leren in veel verschillende belangrijke swing bigbands toen hij nog tiener was door de militaire dienstoproep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij speelde bij Jack Teagarden (1943) toen hij net 16 was, daarna kon hij invallen bij Stan Kenton (1944-1945), Jimmy Dorsey (1945), en Benny Goodman (1945-1946); hij speelde solo op een paar platen met Goodman. Getz, debuteerde als bandleider op de plaat in juli 1946 met vier titels, werd beroemd toen hij bij Woody Herman's Second Herd (1947-1949) speelde, soleerde (samen met Zoot Sims, Herbie Steward, en Serge Chaloff) op de oorspronkelijke versie van "Four Brothers" en omdat zijn geluid zo goed uitkwam op de ballad 'Early Autumn'. Na zijn vertrek bij Herman, was Getz (behalve enkele uitstapjes naar Jazz at the Philharmonic) de rest van zijn leven zelf de bandleider. Dit programma toont zijn laatste publieke optreden, opgenomen in de Duitse Münchner Philharmoniker op 18 juli 1990. Stan Getz (tenorsaxofoon) wordt begeleid door Kenny Barron (piano), Eddie Del Barrio en Frank Zottoli (synthesizers), Alex Blake (bas) en Terri Lyne Carrington (drums).

In 2013 is het 25 jaar geleden dat zanger/trompettist Chet Baker door een nog steeds mysterieuze oorzaak stierf door een val uit het raam van zijn hotelkamer in Amsterdam. Zijn muziek is inmiddels geliefder dan ooit. Hoofdrolspeelster van dit concert is de zangeres Fay Claassen die internationale bekendheid verwierf met de dubbelcd ‘Two Portraits of Chet Baker’. In de V.S. werd deze cd uitgeroepen tot de ‘Best Vocal Album of The Year’. In dit concert brengt zij samen met haar top-band met de bekendste jazzmusici van Nederland een ode aan Baker met prachtige liedjes en improvisaties.

Georgie Fame is Yeah, Yeah! en The Ballad of Bonnie & Clyde, maar met zijn karakteristieke stem en zijn speciale Hammond-orgelgeluid is hij ook een meester van de R&B. Georgie Fame maakt zijn triomfale comeback met The Blue Flames. Georgie Fame and the Blue Flames waren een Britse band in de jaren 60. Ze maakte muziek van rhythm, blues, soul en jazz tot ska en pop. Ze raakte meer geïnspireerd door andere stromingen binnen ska, die te horen waren in Jamaicaanse cafés in Londen. “Green Onions”, het nummer van Booker T & The MG’s, inspireerde Georgie om ook gebruik te maken van de Hammondorgel in zijn band. Dit optreden is rijkelijk gevuld met heerlijke blues en soul.

Jimmy McGriff (1936-2008) is één van de goden op de Hammond B3. Hoewel hij soms uit beeld verdween tussen de vele andere souljazzorganisten uit zijn geboorteplaats Philadelphia, had hij van alle soul-jazz-pioniers vrijwel zeker de meeste blues in zijn geluid. Wellicht voelde hij zichzelf ook meer een bluesmuzikant dan een jazzartiest. Toch was hij eclectisch genoeg om zich niet in een hokje te laten stoppen. Zijn geluid – diepe grooves doordrenkt met blues en gospel – maakte hem populair bij het rhythm-and-bluespubliek. Dit optreden werd in 1965 opgenomen op het jazzfestival in het Belgische Comblain-la-Tour. Het publiek begroet McGriff en zijn bandleden met laaiend enthousiasme!

De Duitse jazz- en cabaretzanger Atrin Madani werd geboren in 1998 als zoon van twee Iranese immigranten. Toen hij zich gesteld zag tegenover de onzekerheid die de pandemie met zich meebracht, de oplopende geopolitieke spanningen, en de sociale onrust in het vaderland van zijn voorouders, vroeg Madani zich af: “waar zijn we nu”? Het antwoord dat hij op deze vraag formuleerde is net zo helder en trefzeker als zijn stem: waar we nu de meeste behoefte aan hebben is oprechtheid, bescheidenheid en kwaliteit. Deze drie eigenschappen zijn dan ook overvloedig vertegenwoordigd op het debuutalbum van de in Berlijn gevestigde vocalist, dat de naam ‘Where Are We Now?’ draagt. Met de klankidealen van Mel Tormé, Norah Jones, Diana Krall en Till Brönner in zijn achterhoofd wijdt Madani zich aan een aantal zorgvuldig uitgekozen songs die tot dusver zelden te horen waren in de jazz. Tijdens dit feestelijke albumreleaseconcert in jazzclub A-Trane Berlin uit maart 2023 liet Madani zich bijstaan door pianist Christian von der Goltz, gitarist Alexander Rueß, bassist Olaf Casimir, en drummer Sebastian Merk. Deel 1.

Het Dutch Jazz Orchestra is altijd op zoek naar jazz die gewoonlijk over het hoofd wordt gezien. Daarom maakt het orkest projecten rond het werk van componisten en arrangeurs die ten onrechte weinig of geheel niet worden uitgevoerd, of rond muziek die onbekend is gebleven of inmiddels vrijwel is vergeten. Het artistieke team van het orkest doet onderzoek: musicologisch onderzoek in archieven en nalatenschappen in binnen- en buitenland, én praktijkonderzoek door middel van repetities, uitvoeringen en cd-opnames. Verder biedt het orkest jong talent de mogelijkheid om professionele bigband ervaring op te doen, doordat het waar mogelijk haar gelederen versterkt met jonge musici. Dit concert vindt plaats in het Chassé Theater in Breda (2012). Het Dutch Jazz Orchestra voert hier een groot aantal composities uit die in het verleden weinig of niet zijn uitgevoerd, zoals het werk van Billy Strayhorn.

Estival Jazz Lugano is een jaarlijks muziekfestival in de open lucht dat vijf dagen lang plaatsvindt in de pittoreske Zwitserse stad Lugano. Sinds 1979 geldt dit muzikale mekka als dé plek waar fans van jazz en internationale muziek aan hun trekken komen. Op 3 juli 1985 landde het ruimtereizende jazzicoon Sun Ra met zijn Arkestra op Estival Jazz Lugano. Met saxofonisten Marshall Allen, John Gilmore en Danny Ray Thompson, klarinettist Eloe Omoe, fluitist James Jackson, trombonist Tyrone Hill en nog een hele karavaan aan kleurrijk uitgedoste musici gaf pianist Sun Ra een concert zoals in dit ondermaanse zelden wordt waargenomen.

In 1988 was Dee Dee Bridgewater één van de eerste grote jazzzangeressen die het Franse jazzfestival Jazz à Ramatuelle met een optreden vereerde. In 2016 lijkt de geschiedenis zich te herhalen als Dee Dee’s dochter China Moses het podium betreedt. China Moses heeft zich ontwikkeld tot een volwassen artiest met een onnavolgbare eigen stijl: haar rotsvaste stem en haar goed getimede swing maken haar een elektrificerende podiumpersoonlijkheid. Na enkele albums gewijd aan de muziek van Dinah Washington en de blues bracht China in 2016 een album met eigen composities uit: ‘Whatever’. Geniet van een heerlijk optreden vol jazz, soul, en hiphop!

In de DJAZZ.tv Belgium Sessions, die worden opgenomen in de AED Studios in het Belgische Lint, zien we een aantal van de beste jazzmusici van Europa aan het werk. Deze internationale jazzmusici gunnen ons een inkijkje in hun creatieve proces, waarbij jong talent en gevestigde namen elkaar afwisselen. Neem bijvoorbeeld dit bijzondere optreden van de band Hijaz. De muziek van dit multi-etnische kwartet berust op de dialoog tussen de piano en de oed, een Oosters snaarinstrument. Hijaz neemt Arabische klanken als uitgangspunt, maar in de muziek klinken ook duidelijke verwijzingen naar onder meer de jazz door. Hijaz is een op elkaar ingespeeld kwartet, dat de Mediterrane wereld verkent op zoek naar harmonie, warmte, en muzikale perfectie.

Myles Sanko begon zijn carrière zingend en rappend naast dj’s in verschillende clubs. Hij was leadzanger van de funky soul- en improvband Bijoumiyo. Tegenwoordig is hij bandlid van Speedometer, een retro-funkband die wereldwijd optreedt en toerde met James Browns souldiva Martha High. Myles laat zich vooral inspireren door grote soulartiesten als Bill Withers, Otis Redding, Al Green en James Brown. De stijl van deze artiesten zie je dan ook terug in Myles’ debuut, de ep Born in Black & White die in 2013 verscheen en hem – wellicht ook door zijn luisteraars online mee te laten beslissen over de inhoud van de ep – meteen een vaste fanbase opleverde.

De term ‘jam session’ stamt uit de jaren ’20, toen witte en zwarte muzikanten na hun betaalde optredens een rokerige kroeg opzochten om de jazz te spelen waar ze in hun ‘Paul Whiteman’-stijl bands de kans niet toe kregen. Een vaste bezoeker en deelnemer aan deze sessies was de populaire vocalist Bing Crosby. Men zei ‘he was jammin’ the beat’, omdat hij op de eerste en derde tel van de maat klapte in plaats van de in de jazz gebruikelijke tweede en vierde tel. DJAZZ geeft nu dit ‘jamming’ een 21e-eeuwse dimensie met ‘Seine Sessions’. Het neusje van de zalm uit de Parijse jazz-, soul-, blues-, gipsy- en funkscène treedt op in het legendarische clubrestaurant Le Resevoir. Belangrijk om te weten: de artiesten speelden nooit eerder met elkaar op hetzelfde podium! Tijdens deze aflevering, 'World Music', gepresenteerd door Eddy King, staan unieke optredens en interviews centraal van onder andere Teófilo Chantre, Tiwitine en Kinsy Ray.

Het Morgenland Festival is een festival dat plaatsvindt in Osnabrueck, Duitsland. Het festival bestaat sinds 2005 en focust zich op de fascinerende muziekcultuur uit het Nabije en Midden-Oosten, met genres van klassiek tot avant-garde, jazz en rock. Buiten muzikale voorstellingen, houdt het festival zich ook bezig met andere kunst, zoals dans en theater. In deze aflevering van het festival zijn de optredens als “Sahil” en het ensemble van “Hewar” extreem energiek en dynamisch. Daarentegen zijn er ook optredens die rustig en kalmerend zijn, zoals bijvoorbeeld het optreden van “The Morgenland Chamber Orchestra”. “The Morgenland Chamber Orchestra” maakt sinds 2009 deel uit van het festival. Duitse muzikanten, in samenwerking met muzikanten uit de landen die op het festival te zien zijn, repeteren nummers die je uiteindelijk kunt zien bij de opening van het Festival.

Aleph is de artiestennaam van de Libanese pianist Fady Abi Saad. Om het verschijnen van zijn debuutalbum te vieren, trad hij op in l’Olympia te Parijs met een schare aan internationale gastmuzikanten. Als aanvulling op een kern van piano, contrabas en cajòn passeren ongewone en exotische instrumenten als de Midden-Oosterse qanûn, de zingende zaag en de Spaanse gitaar de revue. De muziek kan omschreven worden als ‘wereldmuziek’, al dekt ‘wereldse muziek’ de lading net zo goed.

Het Brussels Jazz Orchestra (BJO) is niet het type jazzorkest dat zich vasthoudt aan de traditionele jazz-standards. Liever streeft het orkest naar het hoogst mogelijke niveau door met hartstocht originele muziek te componeren, unieke arrangementen te creëren en inventief te spelen. Het orkest speelt echte jazz met een dynamische orkestrale sound met enerzijds de klassieke kracht van het geheel, en anderzijds de individuele muzikant als briljante solist. Het orkest werd in 1993 opgericht door Frank Vaganée, Serge Plume en Marc Godfroid. Het wordt inmiddels erkend en gesubsidieerd door de Vlaamse overheid. Bovendien is het BJO het ‘Orchestra in Residence’ in Flagey in Brussel.

Deze verzameling van authentieke sterartiesten herschept het geluid van Parijs van de jaren 1950 en 1960 toen de Lichtstad Europa’s Mekka was voor Amerikaanse jazzmuzikanten. De Paris Reunion Band is samengesteld als hommage aan Kenny Clarke en de geest van zijn Parijse collegae-jazzmen.

Ondanks zijn gevorderde leeftijd was de legendarische jazzpianist Earl Hines in topvorm tijdens dit optreden in Spa in 1977. Met een band bestaande uit Rudy Rutherford (klarinet en tenorsaxofoon), Jimmy Leary (bas) en Eddie Graham (drums) brengt hij de zaal tot leven met zijn versies van “I Can’t Believe That You’re In Love With Me” en “The Man I Love.” Zangeres Marva Josie voegt zich bij de groep voor uitvoeringen van “A Sunday Kind of Love” en het welbekende “Kansas City” alvorens de set wordt afgesloten met een spetterende vertolking van “Caravan”.

De reeks Da Pá Virada Sessions brengt de beste musici in beeld die de Braziliaanse jazz van nu rijk is. Alle sessies zijn opgenomen in São Paulo en bieden een unieke ervaring: ze bieden een frisse blik op de Braziliaanse muziekscene. De artiesten zijn samen met de muziekredacteur van Stingray DJAZZ uitgekozen. Onder de bands die in deze reeks te zien zijn is Caixa Cubo. Doorgaans verkent dit veelzijdige trio de ritmisch rijke Braziliaanse landschappen, en combineert ze met moderne Braziliaanse jazz trends. Voor dit programma werkt Caixa Cubo echter samen met vocalist Zé Leônidas, met bijzonder repertoire dat samen met Dani Gurgel van Da Pá Virada Sessions en Rokas Kučinskas van Stingray DJAZZ is samengesteld.

Vader en zoons Chemirani, drie virtuozen van de tombak, brengen het Festival de Saintes in vervoering. De tombak is een Iraans percussie-instrument, maar zijn ritmes zijn universeel. De muziek die het Trio Chemirani maakt is toegankelijk voor iedereen en zal bij alle toehoorders weerklank vinden. De leden van het trio, Djamchid Chemirani (geboren in Teheran in 1942) en zijn twee zoons en leerlingen Keyvan en Bijan, wonen in Frankrijk. Ze treden overal ter wereld op en leggen de eindeloze mogelijkheden van de Perzische percussie-instrumenten bloot. Het trio laat zich ook inspireren door Mediterrane modale muziek en door jazz. Deze drie muzikanten – of misschien beter gezegd : poëten – zoeken een gemeenschappelijke taal die verschillende culturen verbindt.

Na een zeer succesvol jazzconcert met een kleine groep muzikanten in de Town Hall van New York op 17 mei 1947, beëindigde Armstrongs manager, Joe Glaser, de Armstrong Big Band op 13 augustus 1947 en richtte een kleine groep op met zes leden. Deze groep werd de ‘All Stars’ genoemd, en in 1964 nam Louis Armstrong zijn grootste verkooprecord op: “Hello Dolly!”. Hij maakte bijpassende televisieverschijningen, vooral in de jaren 1950 en 1960 - de opgenomen film was een TV Show in Australië toen Armstong aan het hoogtepunt van zijn carrière stond. Armstrong is doorgegaan met zijn drukke tournee-schema tot een paar jaar voor zijn dood in 1971. Hij heeft ook rondgereisd in Afrika, Europa en Azië met de financiële steun van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, waardoor hij de roepnaam ‘Ambassador Satch’ heeft gekregen.