TV-gids

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. Jon Hendricks is één van de architecten van de ‘vocalese’. Hij vervangt instrumentale passages van bekende jazzopnamen door een gezongen scat. Deze techniek past hij ook toe op Estival Jazz, waar hij een volledige contrabas-solo scattend vertolkt. Hij wordt gezien als één van de belangrijkste vocalisten uit de jazzgeschiedenis.

Componist Michel Magne transformeerde Château d'Hérouville, een 18e-eeuws landhuis ten noorden van Parijs waar Frédéric Chopin ooit met zijn George Sand woonde, in de jaren ’60 tot de eerste residentiële opnamestudio. Naast de uitstekende faciliteiten beschikt het complex over een zwembad en een prachtige tuin, waardoor artiesten er weken of zelfs maanden konden verblijven. Van David Bowie en Iggy Pop tot Pink Floyd en Chet Baker: talloze sterren namen hier onvergetelijke muziek op, totdat de studio in de jaren tachtig zijn deuren sloot. Drie decennia later heropent Château d'Hérouville haar deuren. Dit programma volgt de Amerikaanse singer-songwriter Melody Gardot tijdens haar bezoek aan de legendarische studio. Nadat een ongeluk in 2003 haar overgevoelig maakte voor licht en geluid, ondervond Gardot de helende kracht van muziek aan den lijve. In Hérouville geeft ze een interview en speelt ze een prachtige set. Haar optreden opent met een prachtige versie van ‘Baby I’m a Fool’ en bevat nummers als ‘If The Stars Were Mine’ en ‘Les Étoiles’, om af te sluiten met Chet Baker’s hit ‘You Don’t Know What Love Is’. Melody Gardot (piano, gitaar, zang) wordt begeleid door Charles Staab (drums), Sam Minaie (contrabas), Mitchell Long (gitaar), Sylvain Gontard (trompet), Ludovic Beier (accordeon), Artyom Manoukyan (cello), en Guillaume Latour, Alexandra Kondo en Benjamin Ducasse (viool).

Het Koninklijk Concertgebouw in Amsterdam staat wereldwijd bekend vanwege de superieure akoestiek. In het uit 1888 stammende gebouw, dat door velen gekoesterd wordt, hebben talloze beroemde musici opgetreden, maar er hebben bijvoorbeeld ook bokswedstrijden plaatsgevonden. Op 5 mei 1957 presenteerde jazzimpresario Norman Granz zijn Jazz at the Philharmonic-tournee in het Concertgebouw te Amsterdam. De Canadese pianist Oscar Peterson en zijn trio, bestaande uit gitarist Herb Ellis en bassist Ray Brown, krijgt na enkele nummers gezelschap van trompettist Roy Eldridge en drummer Jo Jones. Om de feestvreugde te verhogen speelt ook de Amerikaanse violist Stuff Smith mee. De Amerikaanse zangeres Ella Fitzgerald, begeleid door pianist Don Abney, Ellis, Brown en Jones, heeft zelden mooier gezongen dan in deze adembenemende set die uitmondt in een jamsessie op It Don't Mean A Thing (If It Ain't Got That Swing) met het volledige ensemble.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1997 trad de Amerikaanse pianist Armando Anthony "Chick" Corea hier op met zijn oude duetpartner, vibrafonist Gary Burton. Dit concert gold als reünie voor de twee heren, die het podium al jaren niet meer hadden gedeeld, en vormde het startschot voor talrijke hernieuwde samenwerkingen in de decennia die volgden. Beide musici zijn ware jazzlegendes.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1987 stond de Amerikaanse trompettist en componist Wynton Marsalis op het North Sea Jazz Festival in Den Haag. De gelauwerde musicus en zoon van de geroemde jazzpianist en docent Ellis Marsalis gaf een adembenemend optreden met pianist Marcus Roberts, bassist Bob Hurst en drummer Jeff Watts.

In deze onvergetelijke optredens door een aantal van de meest iconische en invloedrijke jazzgitaristen uit de geschiedenis raken we aan de essentie van hun talent. Laat je verbazen door de vlugge vingers van Wes Montgomery in zijn meeslepende uitvoering van “Nica's Dream” in Nederland in 1965, en geniet door de diepe schoonheid van diens spel op “Here's That Rainy Day”, datzelfde jaar opgenomen in Londen. Ervaar de tijdloze stijl van Joe Pass in “You Stepped Out of a Dream” en “You Turned The Tables on Me”, opgenomen in Hannover in 1975. Het samenspel tussen Jim Hall en Atilla Zoller gaat het voorstellingsvermogen te boven in hun uitvoering van “Extensions” in Hannover in 1973. Geniet van Jim Hall’s lyrische solovertolking van “I'm Getting Sentimental Over You” uit 1964. Het volume gaat wat wijder open in Sonny Sharrock’s jazzrockfusion in een opwindende uitvoering van “Peanut", opgenomen in Frankrijk in 1970. Sharrock wordt bijgestaan door fluitist Herbie Mann in een bezielde versie van “Memphis Underground” uit 1969. Dompel jezelf onder in de magie van de jazzgitaar!

De Maastrichtse drummer Jérôme Cardynaals en de toetsenist Simon Oslender uit Aken, samen het jazzduo Twogether zorgen voor een aaneenschakeling van muzikale verrassingen waaronder gastoptredens van de Engelse zangeres Madeline Bell en de Nederlandse jazz-icoon op sax Benjamin Herman. De muzikale ontwikkeling van Twogether is in een stroomversnelling gekomen de jongens in Amsterdam het prestigieuze Prinses Christina Concours wonnen. Inmiddels heeft Twogether een goed gevulde concertagenda en stond het duo op het podium met niet de minste namen in de nationale en internationale jazzwereld waaronder Eric Vloeimans en het Amerikaanse icoon op Hammond dr. Lonnie Smith. Hoogste tijd dus voor dit fantastische optreden van dit dynamische duo!

In zijn optreden op het Franse festival Jazz à Vienne bouwt Gilberto Gil voort op het nieuwe geluid van zijn album ‘Fé Na Festa’: een mix van feest, traditie, en een beetje rock. De wereldwijd bekende muzikant Gilberto Gil, die bovendien de Braziliaanse minister van Cultuur is, stond aan de wieg van het ‘tropicalismo’. Deze culturele tegenbeweging combineert traditionele Braziliaanse elementen met moderne kunstvormen. Ook het geluid wat Gilberto Gil tijdens dit optreden laat horen is duidelijk beïnvloed door de Braziliaanse cultuur. Toch is de jazz nooit ver weg.

De legendarische Cubaanse pianist Chucho Valdés stond op 19 juli 2019 met zijn band ‘Jazz Batá 2’ op het Malta Jazz Festival. Het publiek keek reikhalzend uit naar Valdés’ concert, waarin hij het concept van zijn befaamde Cuban jazz album ‘Jazz Batá’ uit 1972 aan een nieuwe ontdekkingstocht onderwerpt. Het batá-repertoire – de klassieke muziek van West-Afrika – sprak uit elke noot van Valdés’ pianosolo’s. Valdés’ band bestaat uit Dreiser Durruthy (batá’s en zang), Yaroldy Abreu (percussie en zang), Abraham Mansfarroll (percussie), en Ramón Vazquez Martirena-Bajo (basgitaar). Hun sprankelende optreden deed het historische eiland welhaast schudden op de grondvesten.

De Amerikaanse trompettist en zanger Chet Baker (1929-1988) was één van de meest geliefde architecten van de bebop en de cool jazz. Op zijn tiende leerde Baker spelen in de schoolband. Eenmaal in het leger, in 1946, ontdekte hij de bebop. Na zes maanden gevangenis wegens drugsbezit in 1953 vormde Baker zijn eigen kwartet met pianist Russ Freeman. Zijn levenslange drugverslaving dwong Baker ertoe onophoudelijk concerten te geven en plaatopnames te maken. De in Europa zeer geliefde trompettist voegde zich bij Jacques Pelzer (altsaxofoon, dwarsfluit), Luigi Trussardi (bas), Franco Manzecchi (drums) en René Urtreger (piano) voor een optreden in Brussel, België, op 2 mei 1964. Zij speelden Bye Bye Blackbird, Isn't It Romantic, Airegin, Time After Time, en So What. Op 3 september 1979 verscheen Baker op het Kongsberg Jazz Festival in Noorwegen. Daar werd hij begeleid door Wolfgang Lackerschmid (vibrafoon), Michel Graillier (piano), en Jean Louis Rassenfosse (bas) voor uitvoeringen van Blue Train, Softly, As In A Morning Sunrise, Five Years Ago, en Love For Sale.

Als er twee musici zijn die een bijzondere band onderhouden, zijn het pianist Carla Bley en bassist Steve Swallow. De twee spelen al sinds de jaren ’60 in dezelfde bands, en zijn buiten de muziek al meer dan twee decennia lang liefdespartners. Hun samenspel is een schoolvoorbeeld van muzikale telepathie. Een blik, een lach of een wenk, en de muziek verandert van karakter. In 1988 toerden Swallow en Bley als duo door Europa, de VS, Zuid-Amerika en Japan. Deze uitvoering van de muziek van hun duo-album ‘Duets’ stamt uit 1988. Het optreden verenigt hun benadering van traditionele jazz, folk, en klassieke muziek: een bijzonder ontroerend muzikaal verhaal.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1982 speelde het Superstar Quintet, bestaande uit trompettist Freddie Hubbard, saxofonist Joe Henderson, drummer Tony Williams, bassist Ron Carter en pianist Kenny Baron, een optreden van kosmische proporties op het North Sea Jazz Festival in Den Haag.

Het Milt Jackson Jazz Quartet kwam in 1952 voort uit de ritmesectie van Dizzy Gillespie's bigband en liet zich inspireren door klassieke kamermuziek en de bluesy wortels van de jazz. Als het 'Modern Jazz Quartet' genoot het viertal een decennialange carrière die een groot aantal baanbrekende albums opleverde. Na een korte Nederlandse tournee door Rotterdam en Amsterdam trad het Modern Jazz Quartet op 31 maart 1969 op voor de camera's van de Nederlandse publieke omroep in de Singer Concertzaal in Laren. Het goedgeklede en goed op elkaar ingespeelde viertal – Milt Jackson op vibrafoon, John Lewis op piano, Percy Heath op bas en Connie Kay op drums – speelt met de ongeëvenaarde finesse en elegantie die hun handelsmerk was.

Het Brussels Jazz Orchestra (BJO) is niet het type jazzorkest dat zich vasthoudt aan de traditionele jazz-standards. Liever streeft het orkest naar het hoogst mogelijke niveau door met hartstocht originele muziek te componeren, unieke arrangementen te creëren en inventief te spelen. Het orkest speelt echte jazz met een dynamische orkestrale sound met enerzijds de klassieke kracht van het geheel, en anderzijds de individuele muzikant als briljante solist. Het orkest werd in 1993 opgericht door Frank Vaganée, Serge Plume en Marc Godfroid. Het wordt inmiddels erkend en gesubsidieerd door de Vlaamse overheid. Bovendien is het BJO het ‘Orchestra in Residence’ in Flagey in Brussel. In deze uitzending speelt het orkest samen met David Linx. De Belgische jazzzanger beheerst ieder idioom en elke taal, en drukt zijn eigen stempel onder het werk. Het ene moment wijkt hij af van de tekst, het andere moment neemt hij ons mee in een improviserende scat.

De magere, blinde muzikant Moondog was ruim twee decennia lang geliefd onder New Yorkers als een geliefd, mysterieus en buitenissige straatartiest. In Europa brak hij door als componist en muzikant in de avant-garde scene, waar hij gala-optredens van grote orkesten dirigeerde voor koninklijk publiek. Hij werd geëerd door de groten der aarde, onder wie Charlie Parker, Leonard Bernstein, Steve Reich en Philip Glass. Volgens hen was hij één van de grootste muzikale visionairen van de 20e eeuw. Moondog, die oorspronkelijk Louis T. Hardin heette, maakte dag in dag uit een onveranderlijk deel uit van Manhattans straatbeeld. Ongeacht het weer droeg hij altijd een zelfgemaakte mantel, sandalen, een wapperende cape en een gehoornde Vikinghelm, dit alles vanuit zijn ‘Noorse filosofie’. Tijdens dit optreden staat hij samen met het beroemde London Saxophonique op het podium voor een uiterst excentrieke show.

Bassist Kyle Eastwood (1968) is een ware ontdekkingsreiziger die in de jazz én in de popwereld uitstekend de weg weet. Eind jaren ’70 nam zijn vader Clint zijn zoon mee naar z’n eerste jazzconcert – niemand minder dan Count Basie! Eastwoord Jr. was verkocht zodra hij Basie’s drummer hoorde: hij wilde het instrument zelf leren bespelen. Zijn muzikale interesses lagen met name bij de rhythm-and-blues en funk van het Motown- en Stax-label, maar ook de Noord-Afrikaanse en Indiase muziek spraken hem aan. Eastwood groeide uit tot een uitstekende bassist, die een aantal originele soundtracks verzorgde. Zijn in 2015 uitgebrachte album ‘Time Pieces’ is een samenwerking met een aantal briljante Britse muzikanten, onder wie trompettist Quentin Collins en saxofonist Brandon Allen. In deze uitzending grijpen de muzikanten terug op de hardbop à la Blue Note Records: Eastwood en zijn band spelen, naast eigen composities, heerlijke klassiekers van Horace Silver en Herbie Hancock. Eastwoods eigentijdse versie van Charles Mingus’ ‘Boogie Stop Shuffle’ gaat je verbeelding te boven!

Estival Jazz Lugano is een jaarlijks muziekfestival in de open lucht dat vijf dagen lang plaatsvindt in de pittoreske Zwitserse stad Lugano. Sinds 1979 geldt dit muzikale mekka als dé plek waar fans van jazz en internationale muziek aan hun trekken komen. In juli 1996 trad de Amerikaanse saxofonist Wayne Shorter met zijn kwintet op tijdens Estival Jazz Lugano. Met pianist Jim Beard, gitarist David Gilmore, bassist Alphonso Johnson en drummer Rodney van Holmes brengt Shorter zijn publiek onder hypnose.

Buddy Rich: Live in '78 laat de ongekende kracht en ongekende passie zien van de man die bekend stond als de ’s werelds beste drummer. Dit concert, opgenomen in Nederland in 1978, presenteert een van de strakste big bands uit de geschiedenis, met saxofonist Steve Marcus en andere leden van Buddy zijn ‘Killer Force’. Een band die hij later zou aanduiden als “de beste band die ik ook heb gehad”. Opvallende uitvoeringen zijn onder andere de ‘Grand Concourse’, ‘Big Swing Face,’ en ‘Channel One Suite’, die Buddy zijn kenmerkende drum solo’s op zijn best laten horen.