TV-gids

De muzikale autodidact Les McCann werd met het verschijnen van zijn album ‘Swiss Movement’ – in 1968, opgenomen met Eddie Harris – plotsklaps een wereldwijde jazzster. Toch heeft deze muzikant veel meer kanten. McCann schakelt moeiteloos tussen stijlen en staat in elke rol zijn mannetje: van bop tot fusion, van zang tot elektrisch piano, clavinet of synthesizer. Zijn mix van kerkmuziek en swing past perfect binnen de geest van zijn tijd, ook al kon hij op een gegeven moment in de jaren ’90 door ziekte nog maar met een enkele vinger spelen. In de uitzending van vandaag brengt McCann gospel terug naar New Orleans, waar deze set in 1983 gespeeld werd. McCanns zang zegeviert in de soulvolle uitvoering van veel van zijn hits, waaronder ‘Just Like Magic’. Hij wordt begeleid door zijn fantastische ‘Magic Band’ bestaande uit saxofonist Bobby Bryant Jr., bassist Curtis Roberson Jr. en drummer Tony St. James.

Michel Camilo is altijd op zoek naar het muzikale avontuur. Bekend om zijn uitbundige stijl, waarin ook ruimte is voor muzikale intimiteit, beheerst Camilo een breed scala aan jazz en Latin muziek. Michel Camilo was één van de spannendste pianojazzpioniers van de jaren '80: zijn krachtige, tweehandige spel (en zijn overige indrukwekkende technische vaardigheden), zijn beheersing van zowel jazz als de Afro-Cubaanse muziek, en zijn voortdurende zucht naar het muzikale avontuur. De live-opname in deze uitzending werd gemaakt tijdens de Münchner Klaviersommer van 1991, waar Camilo optrad met zijn Quintet. Hij wordt bijgestaan door Ned Mann (bas), Cliff Almond (drums), Michel Mossman (trompet en trombone) en Ralph Bowen (saxofoon en dwarsfluit). Dankzij de invloeden van jazzgrootheden als Art Tatum en Keith Jarrett, maar ook twintigste-eeuwse klassieke componisten zoals Debussy en Ravel, heeft Michel Camilo zich ontwikkeld tot één van de grootste jazzpianisten van het moment.

Deze opname is een herinnering aan een buitengewoon concert, dat teruggaat naar de tijd dat muziek voor talloze mensen de enige uitdrukking van leven en vrijheid was. Het laat ons de ware persoonlijkheid van LizMcComb zien: meer dan een groots gospel zangeres, ze gelooft in de liefde en wil haar vrijgevigheid met ons delen. Het optreden omvat onder andere een versie van ‘I'm Just a Poor Wayfaring Stranger' voor alle immigranten in deze wereld, gevolgd door haar beroemde nummer ‘Time is Now’.

In mei 2014 vond er aan het Conservatorium van Amsterdam een bijzondere conferentie plaats. Onderwerp van deze bijeenkomst was één van de grootste jazzcomponisten van de vorige eeuw: Duke Ellington. Musicologen en musici die een bijzondere band hebben met Ellington en zijn muziek, onder wie David Schiff (auteur van 'The Ellington Century'), en Harvey Cohen (auteur van 'Duke Ellington’s America'), spraken het publiek toe. Daarnaast vonden er concerten plaats van jazzpianist Matt Cooper, het Calefax Reed Quintet en de Concert Big Band van het Conservatorium o.l.v. David Berger. Ook trad de winnaar van de Boy Edgar Prijs 2013 op: altviolist Oene van Geel voerde zijn 'All Ellington' project uit.

Geniet van het eerste concert in Parijs van de Nigeriaanse superster Runtown! Samen met een aantal speciale gastmusici speelt de getalenteerde afrobeatmuzikant zijn grootste hits. Runtowns eerste single 'Party Like It’s 1980' maakte internationaal de weg vrij voor 'Gallardo', een doorslaand succes in de wereldwijde afrobeatscene. Runtown treedt in de voetsporen van de groten; van Salif Keïta en Fela Kuti tot Otis Redding en Bob Marley.

Oum El Ghait Benessahraoui, beter bekend als Oum, geeft een uniek inkijkje in de Marokkaanse muziek. Deze singer-songwriter geldt als een ambassadeur van de Marokkaanse cultuur. Oum is sterk beïnvloed door genres als gospel, jazz, soul en R&B, maar ook Afrikaanse genres zoals sufi, hassani, en afrobeat inspireren haar. Toch zijn ook de invloeden van Aretha Franklin, Ella Fitzgerald en Whitney Houston nadrukkelijk aanwezig in Oums krachtige stem. Als jonge zangeres maakte de Afro-Amerikaanse vocale traditie een diepe indruk op haar. Tijdens haar optreden op het Music Meeting Festival in Nijmegen toont Oum haar publiek onverwachte muzikale vergezichten.

De legendarische freejazz-pianist Burton Greene vestigde zijn naam in het New York City van de jaren '60. Nu speelt hij verrassende, spontane improvisaties in Cafe OTO in Londen.

In deze onvergetelijke optredens door een aantal van de meest iconische en invloedrijke jazzgitaristen uit de geschiedenis raken we aan de essentie van hun talent. Laat je verbazen door de vlugge vingers van Wes Montgomery in zijn meeslepende uitvoering van “Nica's Dream” in Nederland in 1965, en geniet door de diepe schoonheid van diens spel op “Here's That Rainy Day”, datzelfde jaar opgenomen in Londen. Ervaar de tijdloze stijl van Joe Pass in “You Stepped Out of a Dream” en “You Turned The Tables on Me”, opgenomen in Hannover in 1975. Het samenspel tussen Jim Hall en Atilla Zoller gaat het voorstellingsvermogen te boven in hun uitvoering van “Extensions” in Hannover in 1973. Geniet van Jim Hall’s lyrische solovertolking van “I'm Getting Sentimental Over You” uit 1964. Het volume gaat wat wijder open in Sonny Sharrock’s jazzrockfusion in een opwindende uitvoering van “Peanut", opgenomen in Frankrijk in 1970. Sharrock wordt bijgestaan door fluitist Herbie Mann in een bezielde versie van “Memphis Underground” uit 1969. Dompel jezelf onder in de magie van de jazzgitaar!

Stan Getz behoort tot de allergrootste tenorsaxofonisten ooit en was bekend als 'The Sound' omdat zijn toon bijna hemels mooi was. Zijn belangrijkste bron was Lester Young en werd een bron voor vele anderen terwijl hij zelf nog altijd doorgroeide. Getz kreeg de kans om het vak te leren in veel verschillende belangrijke swing bigbands toen hij nog tiener was door de militaire dienstoproep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij speelde bij Jack Teagarden (1943) toen hij net 16 was, daarna kon hij invallen bij Stan Kenton (1944-1945), Jimmy Dorsey (1945), en Benny Goodman (1945-1946); hij speelde solo op een paar platen met Goodman. Getz, debuteerde als bandleider op de plaat in juli 1946 met vier titels, werd beroemd toen hij bij Woody Herman's Second Herd (1947-1949) speelde, soleerde (samen met Zoot Sims, Herbie Steward, en Serge Chaloff) op de oorspronkelijke versie van "Four Brothers" en omdat zijn geluid zo goed uitkwam op de ballad 'Early Autumn'. Na zijn vertrek bij Herman, was Getz (behalve enkele uitstapjes naar Jazz at the Philharmonic) de rest van zijn leven zelf de bandleider. Dit programma toont zijn laatste publieke optreden, opgenomen in de Duitse Münchner Philharmoniker op 18 juli 1990. Stan Getz (tenorsaxofoon) wordt begeleid door Kenny Barron (piano), Eddie Del Barrio en Frank Zottoli (synthesizers), Alex Blake (bas) en Terri Lyne Carrington (drums).

In deze uitzending ziet u een zeldzaam optreden door de legendarische gitarist Paco de Lucía en zijn sextet opgenomen tijdens de Germeringer Jazztage van 1996. Sommigen zetten z’n vraagtekens bij de programmering van flamencomuziek op een jazzfestival, maar de overeenkomsten tussen bijvoorbeeld flamenco en blues zijn meermaals overtuigend aangetoond – en die blijken wederom tijdens dit concert: beide muziekstijlen vormen een uitlaatklep voor de arme, vogelvrije minderheid die met primitieve kracht de grenzeloze mogelijkheden voor improvisatie en virtuositeit tentoonspreidt. Paco de Lucía laat zien waar hij voor staat. Hij heeft lang geëxperimenteerd met meerdere vormen van jazz, waarbij hij altijd de flamencotraditie in ere probeert te houden. Zoals hij zelf zegt: “Wat ik heb geprobeerd te doen is met één hand de flamencotraditie bewaken, en met de andere op zoek naar nieuwe elementen die ik in de flamenco kan verwerken”.

Zangeres Dee Dee Bridgewater heeft al flink wat referenties opgebouwd, maar deze documentaire gerelateerd aan haar cd ‘Red Earth’ overtreft alle verwachtingen. Bridgewater maakt een reis naar Mali, waarbij alle grenzen vervagen. Luisteraars van worldbeat zullen de groove in de muziek herkennen, maar voor Bridgewater was dit de eerste keer dat zij haar eigen ervaringen als Afro-Amerikaanse vrouw terugbrengt naar haar moederland. Het resultaat is een mix van gevoel, visie en muziek.

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. McCoy Tyner, de jazzpianist uit Philadelphia, kwam voor het eerst onder de aandacht dankzij saxofonist Benny Golson, in wiens Jazztet hij speelde. McCoy Tyner werd later nog veel bekender door zijn werk in het John Coltrane Quartet en zijn lange solocarrière. Je zou zijn pianostijl makkelijk kunnen vergelijken met Coltranes saxofoonstijl. Hij liet zich nooit overschaduwen door de energieke saxofonist, maar vormde juist een bron van inspiratie voor Coltrane’s ruimdenkende aanpak. Dankzij zijn werk met Coltrane én zijn solowerk is Tyner één van de invloedrijkste pianisten van de 20ste eeuw.