TV-gids

In 2010 gaf de legendarische zanger Tony Bennett voor het eerst acte de présence op het Londense iTunes Festival in het Roundhouse Art Centre. De met talloze Grammy Awards gelauwerde artiest zingt zijn grootste hits, waaronder "The Best Is Yet To Come", "Fly Me to the Moon", en natuurlijk zijn lijflied, "I Left My Heart in San Francisco".

Al 20 jaar lang toert Sly Johnson, auteur, componist en performer van de Saïan Supa Crew, door de Franse muziekscene met zijn soul-, hiphop- en beatbox-vocals. Voor een eerbetoonconcert aan een van de toonaangevende stemmen van het beroemde Motown-label, Marvin Gaye, laat hij zijn apparatuur in de studio achter. De zanger werd door zijn vader, een predikant, vermoord, de dag voor zijn 45e verjaardag. In 1971 bracht Marvin Gaye een baanbrekend album in de geschiedenis van de soulmuziek: "What's Going On". Sly Johnson, begeleid door het keyboard van Nicholas Vella, laat de warme muziek van dit album swingen, een monument van soul en rhythm-and-blues. Een oprechte liefdesboodschap van Marvin Gaye, verteld door het verhaal van een Vietnamoorlogsveteraan die thuiskomt en alleen maar onrecht, lijden en haat ziet. De scherpe groove van Sly Johnson en Nicholas Vella is een rijke muziek op het kruispunt van hiphop, funk en jazz. Sly Johnson, een ervaren podiumkunstenaar, neemt met extreme gulheid het publiek mee in zijn muzikale universum, een onweerstaanbare performance.

Het is weer tijd voor Boogieball! North Sea Jazz Festival nam Rotterdam weer over en dat betekende maar één ding: het is tijd voor BoogieBall. Tijdens deze inmiddels legendarische Official North Sea Jazz Afterparty kwamen jouw favoriete artiesten in BIRD om te jammen of om voor een avond dj te spelen. Ook dit jaar nodigde BIRD een aantal artiesten van North Sea Jazz Festival uit om dj te spelen en hun favoriete platen te laten horen. Denk aan Anthony Hamilton, Anderson Paak en Kneebody. Nog niet genoeg gehad? Geen probleem, ook Cory Henry, Christian Scott en Jason Lindner zorgen ervoor dat BIRD weer helemaal op zijn kop staat, en dat in jouw huiskamer!

In deze onvergetelijke optredens door een aantal van de meest iconische en invloedrijke jazzgitaristen uit de geschiedenis raken we aan de essentie van hun talent. Laat je verbazen door de vlugge vingers van Wes Montgomery in zijn meeslepende uitvoering van “Nica's Dream” in Nederland in 1965, en geniet door de diepe schoonheid van diens spel op “Here's That Rainy Day”, datzelfde jaar opgenomen in Londen. Ervaar de tijdloze stijl van Joe Pass in “You Stepped Out of a Dream” en “You Turned The Tables on Me”, opgenomen in Hannover in 1975. Het samenspel tussen Jim Hall en Atilla Zoller gaat het voorstellingsvermogen te boven in hun uitvoering van “Extensions” in Hannover in 1973. Geniet van Jim Hall’s lyrische solovertolking van “I'm Getting Sentimental Over You” uit 1964. Het volume gaat wat wijder open in Sonny Sharrock’s jazzrockfusion in een opwindende uitvoering van “Peanut", opgenomen in Frankrijk in 1970. Sharrock wordt bijgestaan door fluitist Herbie Mann in een bezielde versie van “Memphis Underground” uit 1969. Dompel jezelf onder in de magie van de jazzgitaar!

Na een zeer succesvol jazzconcert met een kleine groep muzikanten in de Town Hall van New York op 17 mei 1947, beëindigde Armstrongs manager, Joe Glaser, de Armstrong Big Band op 13 augustus 1947 en richtte een kleine groep op met zes leden. Deze groep werd de ‘All Stars’ genoemd, en in 1964 nam Louis Armstrong zijn grootste verkooprecord op: “Hello Dolly!”. Hij maakte bijpassende televisieverschijningen, vooral in de jaren 1950 en 1960 - de opgenomen film was een TV Show in Australië toen Armstong aan het hoogtepunt van zijn carrière stond. Armstrong is doorgegaan met zijn drukke tournee-schema tot een paar jaar voor zijn dood in 1971. Hij heeft ook rondgereisd in Afrika, Europa en Azië met de financiële steun van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, waardoor hij de roepnaam ‘Ambassador Satch’ heeft gekregen.

Anita O'Day: Live in ’63 en ’70 toont twee prachtige concerten van deze "jazz singer supreme" in onberispelijke vorm. Met ogenschijnlijke nonchalance vertolkt O'Day onder meer publieksfavorieten 'Tea For Two' en 'Sweet Georgia Brown'; nummers waarmee ze eerder triomfen vierde op het legendarische Newport Jazz Festival van 1958. Uit deze optredens blijkt duidelijk waarom Anita O'Day samen met Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan en Billie Holiday tot de allergrootste jazzzangeressen behoort.

Sinds de eerste keer dat rietblazer Émile Parisien optrad op Jazz à Ramatuelle in 2010 heeft de muzikant definitief zijn naam gevestigd als één van de meest getalenteerde muzikanten van zijn generatie. Op zijn lievelingsinstrument, de sopraansaxofoon, ontwikkelde hij een ongeëvenaarde lyrische stijl. In 2016 verscheen hij op Jazz à Ramatuelle met de Duitse pianist Joachim Kühn (*1944) en de legendarische multi-instrumentalist Michel Portal (*1935). De vitale tachtiger Portal is een intrigerende saxofonist, klarinettist en bandoneonist: een ware muzikale avonturier, die jazz, klassieke muziek en filmmuziek met elkaar vermengt. Samen met gitarist Manu Codjia, bassist Simon Tailleu en drummer Mario Costa vormen zij het Émile Parisien Sextet, dat de sterren van de hemel speelt op Jazz à Ramatuelle 2016.

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. Jon Hendricks is één van de architecten van de ‘vocalese’. Hij vervangt instrumentale passages van bekende jazzopnamen door een gezongen scat. Deze techniek past hij ook toe op Estival Jazz, waar hij een volledige contrabas-solo scattend vertolkt. Hij wordt gezien als één van de belangrijkste vocalisten uit de jazzgeschiedenis.

Jimmy McGriff (1936-2008) is één van de goden op de Hammond B3. Hoewel hij soms uit beeld verdween tussen de vele andere souljazzorganisten uit zijn geboorteplaats Philadelphia, had hij van alle soul-jazz-pioniers vrijwel zeker de meeste blues in zijn geluid. Wellicht voelde hij zichzelf ook meer een bluesmuzikant dan een jazzartiest. Toch was hij eclectisch genoeg om zich niet in een hokje te laten stoppen. Zijn geluid – diepe grooves doordrenkt met blues en gospel – maakte hem populair bij het rhythm-and-bluespubliek. Dit optreden werd in 1965 opgenomen op het jazzfestival in het Belgische Comblain-la-Tour. Het publiek begroet McGriff en zijn bandleden met laaiend enthousiasme!

Deze opname is een herinnering aan een buitengewoon concert, dat teruggaat naar de tijd dat muziek voor talloze mensen de enige uitdrukking van leven en vrijheid was. Het laat ons de ware persoonlijkheid van LizMcComb zien: meer dan een groots gospel zangeres, ze gelooft in de liefde en wil haar vrijgevigheid met ons delen. Het optreden omvat onder andere een versie van ‘I'm Just a Poor Wayfaring Stranger' voor alle immigranten in deze wereld, gevolgd door haar beroemde nummer ‘Time is Now’.

De reeks Da Pá Virada Sessions brengt de beste musici in beeld die de Braziliaanse jazz van nu rijk is. Alle sessies zijn opgenomen in São Paulo en bieden een unieke ervaring: ze bieden een frisse blik op de Braziliaanse muziekscene. De artiesten zijn samen met de muziekredacteur van Stingray DJAZZ uitgekozen. Onder de musici die in deze reeks te zien zijn is accordeonist Mestrinho, die optreedt met Cainã Cavalcante op gitaar, Alex Buck op drums en Carlinhos Noronha op bas. Het virtuoze spel van de bandleider staat in opwindend contrast met de subtiele ritmes van de Braziliaanse muziek.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1986 stond de Oostenrijkse toetsenist Joe Zawinul op dit festival met zijn nieuwe jazz-fusion band “Weather Update”. Deze band, die maar kort heeft bestaan, was de opvolger van Zawinuls beroemde band “Weather Report”. Weather Update bestond uit Victor Bailey op bas, Peter Erskine en Robert Thomas Jr. op percussie, en Steve Khan op gitaar.

Het Newport Jazz Festival vond voor het eerst plaats in de Noord-Amerikaanse stad Newport, Rhode Island tijdens de zomer van 1954. Daar bleef het niet bij: in de jaren die volgden traden de grootste namen uit de jazz hier op, wat bovendien vaak tot iconische live-albums leidde. Inmiddels is het festival uitgegroeid tot één van de grootste meerdaagse jazzfestivals ter wereld. Dit succes maakte dat het festival in de jaren '60 en '70 zélf op tournee ging, zodat het kon gebeuren dat er sinds midden jaren '60 elk najaar een Newport Jazz Festival plaatsvond in Rotterdam. Op de zevende editie, gehouden in oktober 1972, presenteerde zich een ongeëvenaarde verzameling artiesten in het recent voltooide concertgebouw De Doelen. Deze vier meesterlijke groepen bestonden uit altsaxofonist "Cannonball" Adderley met zijn kwintet (Nat Adderley op cornet, George Duke op toetsen, Walter Booker op bas, en Roy McCurdy op drums), Hammondorganist Jimmy Smith en zijn band (Art Farmer op flügelhorn, Illinois Jacquet op tenorsaxofoon, Kenny Burrell op gitaar, Clark Terry op trompet, en Roy Haynes op drums), pianist Dave Brubeck en zijn trio (bestaande uit Jack Six op bas en Alan Dawson op drums), bijgestaan door Paul Desmond op altsaxofoon en Gerry Mulligan op baritonsaxofoon, en bassist Charles Mingus met zijn band (Joe Gardner op trompet, Hamiet Bluiett op baritonsaxofoon, John Foster op piano, Roy Brooks op drums) met trompettist Cat Anderson als gast.

Elk jaar vindt het Jazz en Baie festival plaats in de prachtige baai van Mont Saint-Michel. Vandaag staan twee muzikale zwaargewichten op het podium: de Franse jazzmuzikanten Jacky Terrasson en Stéphane Belmondo. Pianist Terrasson en trompettist Belmondo spannen samen voor een bijzonder concert waarin jazz gecombineerd wordt met soul een vleugje Franse chanson. De Frans-Amerikaanse Terrasson houdt ervan de wereld over te reizen om muzikale samenwerkingen aan met anderen, of concerten te geven met zijn eigen trio, kwartet of kwintet. Zijn diepgewortelde vriendschap met Stéphane Belmondo leverde al een reeks briljante optredens en albums op. De ene keer treedt de trompettist op op Terrassons album ‘Gouache’, de andere keer is de pianist de gast op Belmondo’s album ‘Ever After’. Tijdens het Jazz en Baie festival staat het duo op het podium garant voor een waar piano en trompet-avontuur: een absolute aanrader!

The Jig is een zeven man sterke Amsterdamse funkband die vooral eigen nummers spelen. Echte funkgroepen als deze kom je zelden tegen. Ze staan bekend om hun krachtige, opzwepende liveshows, waarin ze goed geoliede instrumentale grooves spelen met een ware rock 'n' roll attitude. De muziek is bij de tijd en persoonlijk, en voegt elementen van soul, afro, jazz, en rock 'n' roll toe aan de muziek die we kennen van helden als Bootsy Collins, Tower of Power, James Brown, Average White Band en The Meters. De band bestaat uit Willem Pluk op trompet, Jeroen van Genuchten op tenorsaxofoon, Koen Schouten op baritonsaxofoon, Bas Grijmans op toetsen, Martijn Smit op gitaar, Arry Niemantsverdriet op basgitaar, en Niels van Groningen op drums. In 2019 speelde The Jig voor 20 duizend mensen op het bekende Rio das Ostras Jazz & Blues Festival in de Braziliaanse hoofdstad Rio de Janeiro.

Myles Sanko begon zijn carrière zingend en rappend naast dj’s in verschillende clubs. Hij was leadzanger van de funky soul- en improvband Bijoumiyo. Tegenwoordig is hij bandlid van Speedometer, een retro-funkband die wereldwijd optreedt en toerde met James Browns souldiva Martha High. Myles laat zich vooral inspireren door grote soulartiesten als Bill Withers, Otis Redding, Al Green en James Brown. De stijl van deze artiesten zie je dan ook terug in Myles’ debuut, de ep Born in Black & White die in 2013 verscheen en hem – wellicht ook door zijn luisteraars online mee te laten beslissen over de inhoud van de ep – meteen een vaste fanbase opleverde.

Sinds 1970 verandert de Duitse stad Burghausen ieder jaar een week lang in het kleurrijke jazzmekka van Beieren: de Internationale Jazzwoche Burghausen trekt musici en bezoekers van over de hele wereld. Eén van de vele bands die hier in 2019 optreden is de Walter Trout Band. De in Los Angeles wonende Trout is een wereldberoemde bluesrockgitarist en -vocalist.

Tijdens een lange Europese concerttournee speelde de Amerikaanse trompettist Buck Clayton (1911–1991) in de tweede helft van juni 1965 elke avond in club Chikito, in de Zwitserse stad Bern. De internationale ster liet zich begeleiden door een plaatselijke ritmesectie, bestaande uit de Franse pianist Henry Chaix, de Zwitserse contrabassist Théo Siegrist en de Zwitserse drummer Pierre Bouru. Clayton, in de jaren ’30 een vooraanstaand bandlid van het Count Basie Orchestra. gaf hier een spetterend optreden dat door Radio Télévision Suisse voor het nageslacht werd vastgelegd in het programma ‘Variétés’. Het programma begint met George Gershwin’s evergreen ‘’S Wonderful’ waarna twee klassiekers uit het swingtijdperk klinken: ‘I Can't Get Started’ en ‘Honeysuckle Rose’. Laat je verbazen met hoeveel gemak Clayton ‘Honeysuckle Rose’ afsluit met een hoge f! Een vrolijke vertolking van Juan Tizols compositie ‘Perdido’ sluit deze uitzending af. Het succes van deze boeking zorgde ervoor dat Buck Clayton ook in de decennia die volgden, met grote regelmaat enthousiast naar Bern werd teruggevraagd.

Estival Jazz Lugano is een jaarlijks muziekfestival in de open lucht dat vijf dagen lang plaatsvindt in de pittoreske Zwitserse stad Lugano. Sinds 1979 geldt dit muzikale mekka als dé plek waar fans van jazz en internationale muziek aan hun trekken komen. Op 2 juli 1985 gaf de Amerikaanse stemkunstenaar Bobby McFerrin een solo-optreden op Estival Jazz Lugano. Met zijn unieke vocale percussie, grote emotionele bereik en muzikaliteit liet McFerrin het publiek verbluft achter.

Als vijfentwintigjarige speelde saxofonist Maceo Parker in de band van James Brown, maar nadien werd hij bekend door zijn samenwerkingen met George Clintons Parliament-Funkadelic en Bootsy Collins' Rubber Band. Maceo heeft zijn kunnen inmiddels bewezen door de bijzondere chemie die hij creëerde tussen alle stromingen in de Amerikaanse zwarte muziek. Als voorloper van de ‘groove’ mengt hij funky jazz met roots en gospel met blues. Het resultaat? Oververhitte concertzalen vol dolenthousiast publiek dat zich volledig overgeeft aan de grenzeloze energie van de muziek.