TV-gids

McCoy Tyners kunstzin en vernieuwingsdrang omvatten een veelheid aan stijlen, van Afrikaanse en Latin ritmes tot de modale harmonieën van de periode die volgde op de bebop. Met zijn ongekende veelzijdigheid blinkt hij uit in een veelheid aan muzikale contexten. Als één van de belangrijkste pianisten van de laatste 30 jaar heeft McCoy Tyners rijke harmonieuze en percussieve speelstijl talloze andere musici beïnvloed, waarmee hij een waardevolle bijdrage leverde aan veel gedenkwaardige momenten in de jazz. Hij was een integraal onderdeel van John Coltranes legendarische kwartet, en tijdens deze live-opname uit 1983 opgenomen tijdens de Münchner Klaviersommer weet de pianist de geest van Coltrane op te roepen. Ook in dit concert zit zijn spel vol harmonieuze, romantische klanken, en ook hier schuwt hij de onnavolgbare ritmiek niet.

De Amerikaanse jazzpianist Erroll Garner trad op 18 juni 1962 op in de Singer Concertzaal in Laren. Tijdens dit bruisende concert werd de pianovirtuoos bijgestaan door zijn vaste bassist Eddie Calhoun en drummer Kelly Martin, met wie Garner regelmatig in Europa op tournee ging. De Singer Concertzaal in Laren is behalve concertzaal ook een museum, gewijd aan de brede kunstcollectie van de Amerikaanse verzamelaar William Henry Singer.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1980 bracht de Amerikaanse soullegende Ray Charles de Raelettes en het Ray Charles Orchestra naar het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Charles liet zijn altijd direct herkenbare sound horen tijdens dit geweldige optreden.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1994 stond de legendarische Amerikaanse swingbandleider en vibrafonist Lionel Hampton op dit festival met zijn eigen arrangementen van bekende jazzklassiekers. Hij trad op met Junior Mance op piano, Jimmy Woode op bas en Bobby Durham op drums. Zij werden bijgestaan door het Staatsorkest van Sint-Petersburg onder leiding van Alexander Tschernuschenko om een opwindend bigbandgeluid neer te zetten op pittige uitvoeringen van ‘In the Mood’ en ‘Air Mail Special’. Tot besluit van het programma zingt Hampton de laatste grote hit van Louis Armstrong: ‘What a Wonderful World’.

Spannende klanken van moderne jazz en improvisatorische muziek, de zoektocht naar nieuwe, moderne composities, verbijsterende geluiden van noise, rock en pop… Ja, PARADOX Tilburg is Meer Dan Jazz! Grens overschrijdend naar onbekende soundscapes van elektronische muziek… Indie artiesten, blues veteranen en jazz supersterren - ze storten allen hun muzikale hart uit op het podium van PARADOX. Van de eerste babystapjes van jonge en lokale talenten tot de meest aangrijpende geluiden van internationale topartiesten. PARADOX Tilburg is de meest intieme jazzclub van Nederland, met een zeer toegewijd en trouw publiek uit alle hoeken van Europa. In het TV programma PARADOX LIVE! proef je een selectie van de beste concerten en hoor je interviews met artiesten uit de hele wereld. Deze aflevering staat garant voor spektakel met muziek van Zwitserse bodem: de internationaal geroemde jazz band VEIN speelt samen met saxofonist Greg Osby.

In deze uitzending ziet u een zeldzaam optreden door de legendarische gitarist Paco de Lucía en zijn sextet opgenomen tijdens de Germeringer Jazztage van 1996. Sommigen zetten z’n vraagtekens bij de programmering van flamencomuziek op een jazzfestival, maar de overeenkomsten tussen bijvoorbeeld flamenco en blues zijn meermaals overtuigend aangetoond – en die blijken wederom tijdens dit concert: beide muziekstijlen vormen een uitlaatklep voor de arme, vogelvrije minderheid die met primitieve kracht de grenzeloze mogelijkheden voor improvisatie en virtuositeit tentoonspreidt. Paco de Lucía laat zien waar hij voor staat. Hij heeft lang geëxperimenteerd met meerdere vormen van jazz, waarbij hij altijd de flamencotraditie in ere probeert te houden. Zoals hij zelf zegt: “Wat ik heb geprobeerd te doen is met één hand de flamencotraditie bewaken, en met de andere op zoek naar nieuwe elementen die ik in de flamenco kan verwerken”.

Het Brussels Jazz Orchestra (BJO) is niet het type jazzorkest dat zich vasthoudt aan de traditionele jazz-standards. Liever streeft het orkest naar het hoogst mogelijke niveau door met hartstocht originele muziek te componeren, unieke arrangementen te creëren en inventief te spelen. Het orkest speelt echte jazz met een dynamische orkestrale sound met enerzijds de klassieke kracht van het geheel, en anderzijds de individuele muzikant als briljante solist. Het orkest werd in 1993 opgericht door Frank Vaganée, Serge Plume en Marc Godfroid. Het wordt inmiddels erkend en gesubsidieerd door de Vlaamse overheid. Bovendien is het BJO het ‘Orchestra in Residence’ in Flagey in Brussel. In deze uitzending speelt het orkest samen met David Linx. De Belgische jazzzanger beheerst ieder idioom en elke taal, en drukt zijn eigen stempel onder het werk. Het ene moment wijkt hij af van de tekst, het andere moment neemt hij ons mee in een improviserende scat.

Het North Sea Jazz Festival staat wereldwijd bekend om de brede programmering, van traditionele New Orleans jazz, swing, bop, free jazz, fusion, avant-garde en elektronische jazz, tot blues, gospel, funk, soul, R&B, hip-hop, world beat en latin. Het driedaagse festival werd oorspronkelijk georganiseerd door Paul Acket, zakenman en jazzliefhebber, die in de jaren ’60 zijn vermogen vergaarde als uitgever van popmuziekbladen. Na de verkoop van zijn bedrijf had Acket zijn handen vrij om het North Sea Jazz Festival op te richten in 1976. De grootste allerartiesten stonden op de bühne in Den Haag en later in Rotterdam, onder wie de wereldberoemde pianist Wayne Shorter. Shorter heeft zichzelf als doel gesteld om zijn muziek tijdens elk concert opnieuw uit te vinden. Steeds opnieuw wil hij spelen met radicale originaliteit.

Bassist Kyle Eastwood (1968) is een ware ontdekkingsreiziger die in de jazz én in de popwereld uitstekend de weg weet. Eind jaren ’70 nam zijn vader Clint zijn zoon mee naar z’n eerste jazzconcert – niemand minder dan Count Basie! Eastwoord Jr. was verkocht zodra hij Basie’s drummer hoorde: hij wilde het instrument zelf leren bespelen. Zijn muzikale interesses lagen met name bij de rhythm-and-blues en funk van het Motown- en Stax-label, maar ook de Noord-Afrikaanse en Indiase muziek spraken hem aan. Eastwood groeide uit tot een uitstekende bassist, die een aantal originele soundtracks verzorgde. Zijn in 2015 uitgebrachte album ‘Time Pieces’ is een samenwerking met een aantal briljante Britse muzikanten, onder wie trompettist Quentin Collins en saxofonist Brandon Allen. In deze uitzending grijpen de muzikanten terug op de hardbop à la Blue Note Records: Eastwood en zijn band spelen, naast eigen composities, heerlijke klassiekers van Horace Silver en Herbie Hancock. Eastwoods eigentijdse versie van Charles Mingus’ ‘Boogie Stop Shuffle’ gaat je verbeelding te boven!

Het publiek van het Canadese Montreal Jazz Festival werd op 3 juli 1982 getrakteerd op een optreden van een ware muzikale vernieuwer: Jaco Pastorius, die de elektrische bas benaderde als een volwaardig solo-instrument. Pastorius’ spel – een combinatie van complexe harmonieën en soepele melodieën, allemaal uitgevoerd met een ongeëvenaarde speeltechniek – heeft de muziekwereld voor altijd veranderd. In dit concert wordt hij begeleid door Peter Erskine (drums), Don Alias (percussie), Othello Molineaux (steeldrums), Bob Mintzer (tenorsaxofoon en basklarinet) en Randy Brecker (trompet en elektronica). Zij spelen “Chicken”, “Donna Lee”, “Mr. Phone Bone” en “Fannie Mae”. Laat deze buitenkans niet aan je voorbijgaan en beleef Jaco Pastorius’ spetterende optreden op het Montreal Jazz Festival van 1982 alsof je er bij bent!

Buddy Rich: Live in '78 laat de ongekende kracht en ongekende passie zien van de man die bekend stond als de ’s werelds beste drummer. Dit concert, opgenomen in Nederland in 1978, presenteert een van de strakste big bands uit de geschiedenis, met saxofonist Steve Marcus en andere leden van Buddy zijn ‘Killer Force’. Een band die hij later zou aanduiden als “de beste band die ik ook heb gehad”. Opvallende uitvoeringen zijn onder andere de ‘Grand Concourse’, ‘Big Swing Face,’ en ‘Channel One Suite’, die Buddy zijn kenmerkende drum solo’s op zijn best laten horen.

Ballake Sissoko is afkomstig uit een lange traditie van Malinese kora-spelers. Hij werkte samen met gerenommeerde musici als Toumani Diabaté en Taj Mahal, en ontmoette de in Frankrijk geboren Vincent Ségal bij toeval. De twee begonnen met enkele jamsessies, maar waren er nog niet helemaal over uit op welke manier er een samenwerking tot stand kon komen. Ségal genoot een westerse klassieke opleiding en speelde al in het Franse Nationale Orkest, maar dit weerhield hem er niet van om zijn comfortzone te verlaten en het geluid van zijn cello te combineren met de kora van Sissoko. Eigenlijk was dit geen grote stap: Ségal groeide op in de Parijse wijk Pigalle, omringd door Afrikaanse migranten die Ségal wegwijs maakten in de Afrikaanse muziek. Het samenspel tussen Sissoko en Ségal levert een bijzonder concert op, waarin jazz gecombineerd wordt met Malinese muziek , maar ook met klassieke invloeden.

Pierre Courbois is al sinds de jaren ‘60 één van de vooraanstaande jazzmuzikanten in de Nederlandse en Europese jazzscene. Op DJAZZ ziet u de drummer samen met zijn QWINTETT op het podium van het gerenommeerde Nederlandse jazzpodium Bimhuis. De 75e verjaardag van de drummer in 2015 was de aanleiding voor de Pierre Courbois 75 Years Anniversary Tour. Hierbij treedt Courbois op met zijn QWINTETT, dat bestaat uit veelgeprezen Nederlandse jazzmuzikanten met wie Courbois tijdens zijn carrière al eerder musiceerde. Denk hierbij aan pianist Niko Langenhuijsen, contrabassist Egon Kracht, trompettist Toon de Gouw, saxofonist Jan Menu en trombonist Ilja Reijngoud. Het QWINTETT zet de traditie voort van thematische en melodieuze jazzensembles in de stijl van Charles Mingus, maar natuurlijk met Courbois’ eigen draai - en die onmiskenbare Courbois-groove. Pierre Courbois staat bekend om zijn typische manier van het combineren van composities met improvisaties, waarin melodieuze constructies samensmelten met oneven ritmes.

De Amerikaanse trompettist Miles Davis (1926-1991) was gezichtsbepalend voor de Amerikaanse jazz vanaf de late jaren '40 tot de late jaren '80. Zijn invloed op de twintigste-eeuwse muziek is moeilijk te overdrijven: hij liep in de voorhoede van de bebop, cool jazz, hard bop, modale jazz, en elektronische muziek. Op 11 oktober 1964 speelde Miles Davis in het Teatro Dell’Arte in Milaan. Samen met tenorsaxofonist Wayne Shorter, pianist Herbie Hancock, bassist Ron Carter en drummer Tony Williams voerde Davis Autumn Leaves, My Funny Valentine, All Blues, All of You, en Joshua uit.

In het Kurhaus in Scheveningen voelen gekroonde hoofden en bekroonde muzikanten zich als een vis in het water. In het auditorium van dit hotel traden talloze grote namen uit uiteenlopende genres op, onder wie de Rolling Stones – wier optreden in 1964 na vier nummers werd afgebroken op last van de politie. Op 2 augustus 1983 stond de Amerikaanse vibrafonist Lionel Hampton in het Kurhaus. Samen met zijn big band, met daarin bekende jazzmusici als saxofonist Arnett Cobb, gaf de "King of the Vibes" een optreden vol pep.

Jazzfenomeen Trombone Shorty serveert een mix van funk, jazz, hiphop en soul tijdens dit optreden op het Franse festival Jazz à Vienne. Troy Andrews, ook wel bekend als ‘Trombone Shorty’, zet met dit optreden een kunstwerk neer. Met de energie van een rockster eert hij de jazzlegendes van weleer in een welhaast hypnotiserend optreden. Met deze mix van stijlen en tomeloze energie weet Trombone Shorty een ongekend goede show neer te zetten.

Jazz in Duketown is het grootste gratis jazzfestival in de open lucht dat Nederland rijk is. Jazzfanaten en andere muziekliefhebbers kijken elk jaar reikhalzend uit naar de optredens van de vele internationaal bekende artiesten. Zo trakteert de talentvolle Amerikaanse zangeres Michelle David het publiek van Jazz in Duketown 2019 op pop en gospel die het hart voedt en de ziel troost. De kerk heeft altijd een grote rol gespeeld in Davids leven. Op haar vierde begon ze met zingen, en al een jaar later ging ze bij haar eerste band, The Mission of Love. In 1980 schreef ze zich in aan de Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts in New York City, bekend uit de film 'Fame'. In deze periode figureerde ze in de legendarische comedy 'Ghostbusters'. Musicals en tournees in de bands van Diana Ross en Michael Bolton volgden.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1982 speelde de Amerikaanse pianist Chick Corea hier. In deze concertopname speelt Corea de ingewikkelde maar subtiele piano-improvisaties waarin hij zo uitblonk. Uit zijn optreden spreekt overduidelijk waarom hij behoort tot de allergrootste jazzpianisten.

De Münchner Klaviersommer van 1992 werd afgesloten met een concert van de toen 31-jarige trompettist Wynton Marsalis en zijn septet. Voor een volledig uitverkochte Philharmonie speelt Marsalis één van zijn zelfgeschreven jazzsuites: ‘In This House, On This Morning’. Dit spectaculaire concert laat jazz zien in al z’n facetten. Het septet rondom Marsalis bestaat uit Wess Anderson (altsaxofoon), Wycliffe Gordon (trombone), Reginald Veal (bas), Herlin Riley (drums), Todd Williams (tenor saxofoon), en Eric Reed (piano).