TV-gids

In deze uitzending ziet u een zeldzaam optreden door de legendarische gitarist Paco de Lucía en zijn sextet opgenomen tijdens de Germeringer Jazztage van 1996. Sommigen zetten z’n vraagtekens bij de programmering van flamencomuziek op een jazzfestival, maar de overeenkomsten tussen bijvoorbeeld flamenco en blues zijn meermaals overtuigend aangetoond – en die blijken wederom tijdens dit concert: beide muziekstijlen vormen een uitlaatklep voor de arme, vogelvrije minderheid die met primitieve kracht de grenzeloze mogelijkheden voor improvisatie en virtuositeit tentoonspreidt. Paco de Lucía laat zien waar hij voor staat. Hij heeft lang geëxperimenteerd met meerdere vormen van jazz, waarbij hij altijd de flamencotraditie in ere probeert te houden. Zoals hij zelf zegt: “Wat ik heb geprobeerd te doen is met één hand de flamencotraditie bewaken, en met de andere op zoek naar nieuwe elementen die ik in de flamenco kan verwerken”.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1987 stond de Amerikaanse gitarist pianist Chick Coear op dit festival. Hij speelt een jazz fusion-concert met zijn Elektric Band, bestaande uit Frank Gambale (gitaar), Eric Marienthal (saxofoon), John Patitucci (bas) en Dave Weckl (drums). De band sleepte twee Grammy Award-nominaties in de wacht.

Ella Fitzgerald: Live in '57, presenteert de ‘First Lady Of Song’. Met daarbij een hele bijzondere opname: één van de eerste volledige concertregistraties van Ella op film. Tijdens dit concert, opgenomen in België op 7 mei 1957, treedt de First Lady op met jazz-grootheden zoals Ray Brown, Herb Ellis en de legendarische Oscar Peterson. Op het programma staan enkele van de grote klassiekers: ‘Lullaby Of Birdland’ en ‘It Don’t Mean A Thing (If It Ain’t Got That Swing)’. Ook al wilde ze eerst danseres worden, luisterde Ella al vroeg naar opnames van Louis Armstrong, Bing Crosby en The Boswell Sisters. Na haar debuut bij een amateurtalentenjacht in 1934, begon ze bij Chick Webb’s orkest in 1935, waar ze meerdere hits mee opnam en de leiding overnam na Webb’s dood. Dit was nog maar het begin van haar carrière, waarin Ella Fitzgerald zich vestigde als de ‘First Lady of Song’ en ‘Queen of Jazz’ met haar bereik van drie octaven. De Amerikaanse jazzzangeres stond vooral bekend om haar pure toon, intonatie en frasering en improvisatorische vaardigheden. Gedurende bijna 60 jaar verkocht Fitzgerald 40 miljoen albums en won 13 Grammy Awards, onder andere met haar fantastische interpretaties van het Great American Songbook.

Deze opname van het Robert Rook Trio vanuit het Bimhuis Amsterdam is buitengewoon. Robert Rook speelt op piano, Thomas Winther Andersen op contrabas en Dick Verbeeck op drums. Hein van de Geyn zei over deze opname: "Robert Rook met zijn trio laat zo veel zien: elegant lyriek, intense grooves, avontuurlijke improvisatie en interactie. Het niveau waarop gemusiceerd wordt, en bovenal hoe naar elkaar geluisterd wordt is adembenemend".

Maria Ana Bobone (Portugal) is een van de beste fadozangeressen van haar generatie. Ze begon met fado op haar zestiende. Haar debuutalbum heet ‘Alma Nova’ en betekende het begin van haar muzikale carrière. Voor de opnames van haar daaropvolgende twee albums, ‘Luz Destino’ en ‘Senhora da Lapa’ gebruikte Maria Ana instrumenten die niet gebruikelijk zijn in fadomuziek: clavecimbel en saxofoon. Daarna vervolgde ze haar carrière met het album ‘Nome de Mar’, waarvoor ze veel positieve recensies ontving. Op dit moment treedt Maria Ana op bij alle grote podia in Portugal en vele festivals en concertzalen buiten Portugal. Ze wil fadomuziek en de Portugese cultuur graag presenteren aan andere culturen. Haar laatste album, ‘Fado & Piano’, bewijst haar diversiteit als artiest, componist en arrangeur. Met het gebruik van de piano op dit laatste album herontdekt ze een traditie die ontstond aan het begin van de 20e eeuw. Dit portret toont Maria Ana’s concert en interviews waarin ze vertelt over haar passie voor fadomuziek en – cultuur.

De Amerikaanse blueszanger en gitarist Popa Chubby werd in 1960 geboren als Ted Horowitz. Hij is uitgegroeid tot één van de populairste figuren van de New Yorkse blues-scene. Zijn album 'Booty and the Beast' (1995) behoorde tot de bestverkochte bluesalbums van de jaren '90. Chubby omschrijft zijn eigen stijl als "The Stooges meets Buddy Guy, Motörhead meets Muddy Waters, en Jimi Hendrix meets Robert Johnson". In het kader van het Franse muziekfestival Blues sur Seine gaven Chubby en zijn band een overdonderend bluesrock-concert, met alle ruimte voor het krachtige en bezielde gitaarspel van de frontman. Deze opname werd gemaakt in Théâtre Simone Signoret op 8 november 2019.

Salif Keita’s muziek is een combinatie van traditionele Malinese muziek met Europese en Amerikaanse invloeden. Dit is ook te horen aan de instrumentatie die hij gebruikt, die bestaat uit zowel West-Afrikaanse als West-Europese instrumenten. De Malinese zanger werd vanwege zijn albinisme verbannen door zijn familie. In 1967 verhuisde hij naar Bamako, waar hij zijn muzikale carrière begon en zich aansloot bij Les Ambassadeurs (Internationeaux). In de jaren ’70 verwierf Salif internationale bekendheid met deze band. Na een periode in Ivoorkust gewoond te hebben heeft hij sinds 1984 toevlucht gevonden in Parijs. Tijdens dit concert uit 2010 bewijst hij waarom hij terecht “De gouden stem van Afrika” wordt genoemd.

Jazzed Out laat zien dat elke willekeurige locatie als podium gebruikt kan worden. In Jazzed Out worden ongebruikelijke plekken, verspreid over diverse wereldsteden, gebruikt als decor voor korte jazzoptredens. Denk hierbij aan garages, straathoeken, metrowagons en parken. De ongecompliceerde ruwheid van de metropolen smelt samen met de muzikale creaties van verschillende artiesten die op zoek zijn naar het perfecte ‘Urban Podium’. In deze aflevering is Berlijn aan de beurt. Onder meer pianist Wolfert Brederode, gitarist Kurt Rosenwinkel en de Berlijnse band Hyperactive Kid tonen aan dat jazz overal op zijn plaats is.

In tegenstelling tot veel van zijn collega’s kijkt jazzzanger Gregory Porter ook buiten de jazzwereld! Deze voormalig American Football-speler verruilde zijn sportschoenen voor de microfoon na een schouderblessure. Tijdens een optreden in een Californische jazzclub werd Porter ontdekt door pianist, saxofonist en componist Kamau Kenyatta. Porter deed ervaring op in vele gospelkoren en succesvolle musicals, voordat hij zijn eigen werk ten gehore bracht. Het is een understatement te zeggen dat hij toen beroemd werd: hij bestormde de muziekwereld met de snelheid van een meteoriet! Sindsdien kan niemand meer om hem heen: Porters magnifieke, gepolijste baritonstem tovert elke melodie om tot iets weergaloos. Tijdens deze show vanuit Olympia in Parijs laat Gregory Porter zien wat hij kan!

Het is bijna onmogelijk om niet in vervoering te raken bij het horen van Marion Williams’ krachtige stem. Onder begeleiding van Tommy Brown (piano), Joe Washington (orgel), Billy Tuliver (drums) en achtergrondzangeressen Barbara White en Ann Bolden blaast Williams nieuw leven in spirituals als 'Peace in the Valley', 'We Shall Overcome' en 'Michael, Row the Boat Ashore'.

Gitarist Jurgen Burdorf studeerde aan het Conservatorium van Amsterdam en is tegenwoordig een veelgevraagd sessiemuzikant. Zijn hart ligt bij zijn eigen nummers, waarin jazz, rock en Americana op karakteristieke wijze samenvloeien. De lege agenda die Covid-19 Burdorf opleverde versterkte zijn zeggingskracht als componist en gitarist en verrijkte zijn nieuwe muziek. Samen met zijn Jurgen Burdorf Band speelt hij nieuw materiaal van zijn vierde studioalbum.

Het Brussels Jazz Orchestra (BJO) is niet het type jazzorkest dat zich vasthoudt aan de traditionele jazz-standards. Liever streeft het orkest naar het hoogst mogelijke niveau door met hartstocht originele muziek te componeren, unieke arrangementen te creëren en inventief te spelen. Het orkest speelt echte jazz met een dynamische orkestrale sound met enerzijds de klassieke kracht van het geheel, en anderzijds de individuele muzikant als briljante solist. Het orkest werd in 1993 opgericht door Frank Vaganée, Serge Plume en Marc Godfroid. Het wordt inmiddels erkend en gesubsidieerd door de Vlaamse overheid. Bovendien is het BJO het ‘Orchestra in Residence’ in Flagey in Brussel. In deze uitzending speelt het orkest samen met David Linx. De Belgische jazzzanger beheerst ieder idioom en elke taal, en drukt zijn eigen stempel onder het werk. Het ene moment wijkt hij af van de tekst, het andere moment neemt hij ons mee in een improviserende scat.

De MotorMusic Studios in het Belgische Mechelen oefenen een magnetische aantrekkingskracht uit op talloze eersteklas jazzmusici. Veel bezoekende internationale jazzmusici delen hun kijk op hun muziek met ons in de nieuwe DJAZZ-reeks ‘Belgium Sessions’. In deze uitzendingen zien we hoe een aantal van Europa’s beste musici hun eigen muziek uitvoeren. Het Nederlands-Belgische trio ‘De Beren Gieren’ staat bekend om hun unieke energieke sound, sprankelende melodieën, complexe structuren en eigenzinnige songtitels. Hun muziek bestaat uit een nieuwe maar vertrouwd klinkende mix van polyritmische soundscapes, sing-alongs, en onverwachte wendingen. Er wordt getracht de afstand tussen de klassieke composities uit het begin van de 20ste eeuw en meer eigentijdse escapades te overbruggen. ‘De Beren Gieren’ houden je aandacht vast met hun onverwachte stemmingswisselingen in hun muziek. Al met al een verrassende act, die je niet mag missen!

Als vijfentwintigjarige speelde de saxofonist Maceo Parker in de band van James Brown, maar is daarnaast vooral bekend door zijn samenwerkingen met P. Funk, "Parlement" George Clinton en de "Rubber Band" van Bootsy Collins. Maceo heeft zijn kunnen inmiddels bewezen door een bijzondere chemie te creëren tussen alle stromingen in de Amerikaanse zwarte muziek. Als voorloper in de ‘groove’, mengt hij funky jazz met roots en gospel met blues. Het resultaat is een oververhitte concertzaal met een dol enthousiast publiek dat zich volledige overgeeft aan de energie van de muziek. Vol overtuigingskracht neemt hij zijn publiek mee in zijn wereld en brengt hij onder andere de funky plaat 'Southwick'.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1986 trad de veelgeprezen fusionband Mahavishnu Orchestra onder leiding van gitarist John McLaughlin aan op het North Sea Jazz Festival in Den Haag. In deze derde incarnatie van de band hadden klinkende namen zitting: met Jim Beard op toetsen, Jonas Hellborg op bas, Danny Gottlieb op drums en Bill Evans op saxofoon.

Het Morgenland Festival is een festival dat plaatsvindt in Osnabrueck, Duitsland. Het festival bestaat sinds 2005 en focust zich op de fascinerende muziekcultuur uit het Nabije en Midden-Oosten, met genres van klassiek tot avant-garde, jazz en rock. Buiten muzikale voorstellingen, houdt het festival zich ook bezig met andere kunst, zoals dans en theater. “Viva” is een perfecte mix van verschillende instrumenten en muzikanten van over de hele wereld. Zangeres Aynur speelt samen met de All Star Band en met zangers Dima Oshno. Aynur’s teksten gaan over het leven en lijden van het Koerdische volk, met name Koerdische vrouwen. Ze vermengt Koerdische en Westerse muziek, en creëert daarbij haar eigen stijl en interpreteert haar repertoire op een moderne manier.

In mei 2014 vond er aan het Conservatorium van Amsterdam een bijzondere conferentie plaats. Onderwerp van deze bijeenkomst was één van de grootste jazzcomponisten van de vorige eeuw: Duke Ellington. Musicologen en musici die een bijzondere band hebben met Ellington en zijn muziek, onder wie David Schiff (auteur van 'The Ellington Century'), en Harvey Cohen (auteur van 'Duke Ellington’s America'), spraken het publiek toe. Daarnaast vonden er concerten plaats van jazzpianist Matt Cooper, het Calefax Reed Quintet en de Concert Big Band van het Conservatorium o.l.v. David Berger. Ook trad de winnaar van de Boy Edgar Prijs 2013 op: altviolist Oene van Geel voerde zijn 'All Ellington' project uit.

Vader en zoons Chemirani, drie virtuozen van de tombak, brengen het Festival de Saintes in vervoering. De tombak is een Iraans percussie-instrument, maar zijn ritmes zijn universeel. De muziek die het Trio Chemirani maakt is toegankelijk voor iedereen en zal bij alle toehoorders weerklank vinden. De leden van het trio, Djamchid Chemirani (geboren in Teheran in 1942) en zijn twee zoons en leerlingen Keyvan en Bijan, wonen in Frankrijk. Ze treden overal ter wereld op en leggen de eindeloze mogelijkheden van de Perzische percussie-instrumenten bloot. Het trio laat zich ook inspireren door Mediterrane modale muziek en door jazz. Deze drie muzikanten – of misschien beter gezegd : poëten – zoeken een gemeenschappelijke taal die verschillende culturen verbindt.

Bill Evans geldt als één van de grootste jazzpianisten aller tijden, en staat bekend om zijn gebruik van impressionistische harmonieën in de vertolking van bekend jazzrepertoire. In 1958 werd Evans beroemd door zijn rol in het sextet van Miles Davis, dankzij hun 'modal jazz'-album “Kind of Blue”, dat nog altijd één van de bestverkochte jazzalbums is. Nadat hij deze band verliet, vormde Evans een reeks trio's onder zijn eigen naam. In dit concert, opgenomen in het Maison de la Radio in Parijs in 1972, speelt Evans met twee heren met wie hij lange tijd samenwerkte: Eddie Gomez op contrabas en Marty Morell op drums. Op het programma staan eigen composities van Evans, maar ook de jazzwals “Very Early” en het modale stuk “Time Remembered”, evenals jazzstandard “Autumn Leaves”.

Deze uitzending bevat het eerste deel van een concert van Art Blakey & the Jazz Messengers, dat plaatsvond in het Théâtre des Champs Elysées in Parijs in december 1959. Deze hardbop-groep, die in de vroege jaren '50 werd opgericht door de Amerikaanse jazzdrummer Art Blakey en pianist Horace, bleef decennialang actief, totdat Blakey in 1990 overleed. Veel grote jazzmusici begonnen hun carrières in deze band, onder wie trompettisten Lee Morgan en Wynton Marsalis, saxofonisten Benny Golson en Wayne Shorter, en pianisten Joanne Brackeen en Keith Jarrett.