TV-gids

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, wereldwijd bekend als het evenement waarin verleden, heden en toekomst van de jazz samenkomen in drie dagen tijd. Behalve een stevige dosis jazz komen talloze andere genres, zoals blues, soul, funk, en hip-hop voorbij. In 1979 bracht de legendarische bandleider en pianist Count Basie zijn beroemde bigband naar het North Sea Jazz Festival in Den Haag voor twee concerten. Basie, al sinds de jaren '30 zeer geliefd wegens zijn kenmerkende, minimalistische pianospel en de bluesy swing van zijn band, was halverwege een Europese tournee en had de avond tevoren zijn livealbum 'On the Road' opgenomen in Montreux, Zwitserland. In deze uitzending het tweede van de twee concerten die Basie op het North Sea Jazz Festival van 1979 gaf.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1988 stond de gelauwerde Braziliaanse zangeres en pianist Tania Maria met bassist Leonard Traversa en drummer Kim Plainfield op het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Maria staat bekend om haar energieke persoonlijkheid en aanstekelijke zangstijl waarin invloeden uit jazz, pop en Latin hoorbaar zijn.

De band Zandscape is gevormd rond de composities van Mark Zandveld. Deze bassist en componist heeft een voorliefde voor de combinatie van gitaar en vibrafoon en haalt zijn inspiratie uit de muziek van onder anderen Chick Corea, Gary Burton, Keith Jarrett en Pat Metheny. De bandleden Gunnar Graafmans (vibrafoon en balafon), Jeen Rabs (gitaar) en Jurjen Bakker (drums) geven hun eigen draai aan de composities van Zandveld. Naast de eigenaardige en nieuwsgierige composities gooit de band een flinke dosis humor in de strijd. Dit komt duidelijk naar voren tijdens hun concert in de North Sea Jazz Club.

De Amerikaanse toetsenist en bandleider Herbie Hancock (1940) had in de jaren '60 veel succes als vernieuwende maar klassiek geschoolde pianist met een verfijnd gevoel voor harmonie. Vanaf 1970 werd hij echter populair als leider van elektrische jazzrock-bands. Eén daarvan was The Headhunters, die jazz een veel breder publiek opleverde, doordat het R&B-fans voor de jazz wist te winnen, en omgekeerd. In 1974 verscheen The Headhunters op de Duitse televisie, met uitvoeringen van Palm Grease, Sly, Butterfly, Spank-A-Lee, en Chameleon. Hancock (toetsen) wordt bijgestaan door Bennie Maupin (saxofoon), Paul Jackson (elektrische bas), Mike Clark (drums) en Bill Summer (percussie).

De Amerikaanse gospelgroep The Jackson Singers, opgericht in 1980 door Bob Jackson, vond een warm onthaal in Europa, waar ze al decennialang met grote regelmaat op tournee gaan. Met hun krachtige spirituals en gospelmuziek zijn ze een welkome gast in kerken, kathedralen en op jazzfestivals over het hele continent. In deze concertopname van het Ascona New Orleans Jazz Festival, dat eind juni en begin juli 1998 plaatsvond aan het schilderachtige Lago Maggiore in Ascona, Zwitserland, geven The Jackson Singers een adembenemend optreden dat het hele publiek op de been brengt.

Aki Rissanen volgde klassieke pianolessen toen hij in de jazz geïnteresseerd raakte. Met zijn diepe interesse voor geïmproviseerde muziek behoort hij tot de beste jazzpianisten van Finland, zijn vaderland. Ook staat hij bekend om zijn samenwerkingen met de Finse trompettist Verneri Pohjola en de Amerikaanse saxofonist Dave Liebman. Rissanen wordt gerekend tot de beste jazzmusici van Europa. Tijdens dit liveoptreden in Jazzclub Unterfahrt in het Duitse München speelt hij in trioformatie met bassist Antti Lotjonen en drummer Teppo Makynen. Rissanen staat voor het allerbeste wat de Scandinavische jazz te bieden heeft.

In deze onvergetelijke optredens door een aantal van de meest iconische en invloedrijke jazzgitaristen uit de geschiedenis raken we aan de essentie van hun talent. Laat je verbazen door de vlugge vingers van Wes Montgomery in zijn meeslepende uitvoering van “Nica's Dream” in Nederland in 1965, en geniet door de diepe schoonheid van diens spel op “Here's That Rainy Day”, datzelfde jaar opgenomen in Londen. Ervaar de tijdloze stijl van Joe Pass in “You Stepped Out of a Dream” en “You Turned The Tables on Me”, opgenomen in Hannover in 1975. Het samenspel tussen Jim Hall en Atilla Zoller gaat het voorstellingsvermogen te boven in hun uitvoering van “Extensions” in Hannover in 1973. Geniet van Jim Hall’s lyrische solovertolking van “I'm Getting Sentimental Over You” uit 1964. Het volume gaat wat wijder open in Sonny Sharrock’s jazzrockfusion in een opwindende uitvoering van “Peanut", opgenomen in Frankrijk in 1970. Sharrock wordt bijgestaan door fluitist Herbie Mann in een bezielde versie van “Memphis Underground” uit 1969. Dompel jezelf onder in de magie van de jazzgitaar!

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1980 bracht de Amerikaanse soullegende Ray Charles de Raelettes en het Ray Charles Orchestra naar het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Charles liet zijn altijd direct herkenbare sound horen tijdens dit geweldige optreden.

Het publiek van het Canadese Montreal Jazz Festival werd op 3 juli 1982 getrakteerd op een optreden van een ware muzikale vernieuwer: Jaco Pastorius, die de elektrische bas benaderde als een volwaardig solo-instrument. Pastorius’ spel – een combinatie van complexe harmonieën en soepele melodieën, allemaal uitgevoerd met een ongeëvenaarde speeltechniek – heeft de muziekwereld voor altijd veranderd. In dit concert wordt hij begeleid door Peter Erskine (drums), Don Alias (percussie), Othello Molineaux (steeldrums), Bob Mintzer (tenorsaxofoon en basklarinet) en Randy Brecker (trompet en elektronica). Zij spelen “Chicken”, “Donna Lee”, “Mr. Phone Bone” en “Fannie Mae”. Laat deze buitenkans niet aan je voorbijgaan en beleef Jaco Pastorius’ spetterende optreden op het Montreal Jazz Festival van 1982 alsof je er bij bent!

Componist Michel Magne transformeerde Château d'Hérouville, een 18e-eeuws landhuis ten noorden van Parijs waar Frédéric Chopin ooit met zijn George Sand woonde, in de jaren ’60 tot de eerste residentiële opnamestudio. Naast de uitstekende faciliteiten beschikt het complex over een zwembad en een prachtige tuin, waardoor artiesten er weken of zelfs maanden konden verblijven. Van David Bowie en Iggy Pop tot Pink Floyd en Chet Baker: talloze sterren namen hier onvergetelijke muziek op, totdat de studio in de jaren tachtig zijn deuren sloot. Drie decennia later heropent Château d'Hérouville haar deuren. Dit programma volgt de Amerikaanse singer-songwriter Melody Gardot tijdens haar bezoek aan de legendarische studio. Nadat een ongeluk in 2003 haar overgevoelig maakte voor licht en geluid, ondervond Gardot de helende kracht van muziek aan den lijve. In Hérouville geeft ze een interview en speelt ze een prachtige set. Haar optreden opent met een prachtige versie van ‘Baby I’m a Fool’ en bevat nummers als ‘If The Stars Were Mine’ en ‘Les Étoiles’, om af te sluiten met Chet Baker’s hit ‘You Don’t Know What Love Is’. Melody Gardot (piano, gitaar, zang) wordt begeleid door Charles Staab (drums), Sam Minaie (contrabas), Mitchell Long (gitaar), Sylvain Gontard (trompet), Ludovic Beier (accordeon), Artyom Manoukyan (cello), en Guillaume Latour, Alexandra Kondo en Benjamin Ducasse (viool).

Jazz kreeg in de jaren ’20 van de twintigste eeuw vaste voet aan de Letse bodem. Een eeuw later blikt deze documentaire terug op de eerste twee decennia van de jazz in Letland aan de hand van dit boeiende portret van Jack Michalicky, de eerste bekende Letse jazzpianist. Michalicky was van top tot teen muzikant – een getalenteerde violist, die zich ook achter de piano als een vis in het water voelde. De manier waarop de slanke, wendbare vingers van de vindingrijke pianist over de toetsen vlogen was echt miraculeus. Desgewenst speelde de schier onvermoeibare Michalicky lange geïmproviseerde solo’s in de pauzes tussen de sets, terwijl de rest van de band op adem kwam. Deze korte maar interessante documentaire, die deze opmerkelijke musicus in de context van de Europese jazz van de jaren na de eerste wereldoorlog plaatst, is geproduceerd door de Let Mareks Ameriks.

In deze uitzending ziet u een zeldzaam optreden door de legendarische gitarist Paco de Lucía en zijn sextet opgenomen tijdens de Germeringer Jazztage van 1996. Sommigen zetten z’n vraagtekens bij de programmering van flamencomuziek op een jazzfestival, maar de overeenkomsten tussen bijvoorbeeld flamenco en blues zijn meermaals overtuigend aangetoond – en die blijken wederom tijdens dit concert: beide muziekstijlen vormen een uitlaatklep voor de arme, vogelvrije minderheid die met primitieve kracht de grenzeloze mogelijkheden voor improvisatie en virtuositeit tentoonspreidt. Paco de Lucía laat zien waar hij voor staat. Hij heeft lang geëxperimenteerd met meerdere vormen van jazz, waarbij hij altijd de flamencotraditie in ere probeert te houden. Zoals hij zelf zegt: “Wat ik heb geprobeerd te doen is met één hand de flamencotraditie bewaken, en met de andere op zoek naar nieuwe elementen die ik in de flamenco kan verwerken”.