TV-gids

Het Koninklijk Concertgebouw in Amsterdam staat wereldwijd bekend vanwege de superieure akoestiek. In het uit 1888 stammende gebouw, dat door velen gekoesterd wordt, hebben talloze beroemde musici opgetreden, maar er hebben bijvoorbeeld ook bokswedstrijden plaatsgevonden. Op 5 mei 1957 presenteerde jazzimpresario Norman Granz zijn Jazz at the Philharmonic-tournee in het Concertgebouw te Amsterdam. De Canadese pianist Oscar Peterson en zijn trio, bestaande uit gitarist Herb Ellis en bassist Ray Brown, krijgt na enkele nummers gezelschap van trompettist Roy Eldridge en drummer Jo Jones. Om de feestvreugde te verhogen speelt ook de Amerikaanse violist Stuff Smith mee. De Amerikaanse zangeres Ella Fitzgerald, begeleid door pianist Don Abney, Ellis, Brown en Jones, heeft zelden mooier gezongen dan in deze adembenemende set die uitmondt in een jamsessie op It Don't Mean A Thing (If It Ain't Got That Swing) met het volledige ensemble.

‘Jazz a Vienne’ behoort tot 's werelds prestigieuste jazzfestivals. Al sinds 1981 boekt het festival de allergrootste jazzmusici, velen van wie er later nog eens terugkomen. Het mag geen verrassing heten dat ook de editie van 2013 niet teleurstelde: de grootste namen uit de muziek stonden op het programma. Onder hen was vocalist Gregory Porter. Zijn stijl ontstijgt de jazz. Met zijn magnifieke, bronzen bariton haalt hij een diepere waarheid uit zijn liedteksten naar boven. Speels zet hij het ritme op scherp en met subtiele veranderingen zet hij de melodie volledig naar zijn hand.

Het North Sea Jazz Festival staat wereldwijd bekend om de brede programmering, van traditionele New Orleans jazz, swing, bop, free jazz, fusion, avant-garde en elektronische jazz, tot blues, gospel, funk, soul, R&B, hip-hop, world beat en latin. Het driedaagse festival werd oorspronkelijk georganiseerd door Paul Acket, zakenman en jazzliefhebber, die in de jaren ’60 zijn vermogen vergaarde als uitgever van popmuziekbladen. Na de verkoop van zijn bedrijf had Acket zijn handen vrij om het North Sea Jazz Festival op te richten in 1976. De grootste allerartiesten stonden op de bühne in Den Haag en later in Rotterdam, onder wie de wereldberoemde pianist Wayne Shorter. Shorter heeft zichzelf als doel gesteld om zijn muziek tijdens elk concert opnieuw uit te vinden. Steeds opnieuw wil hij spelen met radicale originaliteit.

In 'Jazz Marmalade', een vintage programma uit 1962, zien we beroemde in Europa wonende Amerikaanse jazzmusici aan het werk in twee Parijse jazzclubs. De Amerikaanse stride-pianist Joe Turner (niet te verwarren met blueszanger 'Big' Joe Turner) begint dit sfeervolle programma met een swingend piano-bas-duet, opgenomen in de Mars Club. Joe Turner (1907–1990) zou de rest van zijn leven in de Parijse jazzclubs blijven optreden. De nabij de Champs-Élysées gelegen Mars Club werd uitgebaat door een Amerikaan. Het publiek bestond vaak uit showbizzmensen en Amerikaanse expats. Na het korte optreden van Joe Turner schakelt het programma over naar jazzcafé Blue Note, waar een in Parijs gevestigd Amerikaans kwartet optreedt: drummer Kenny Clarke, organist Lou Bennett en tenorsaxofonist Don Byas spelen 'Salut Les Copines'. Terug in de Mars Club speelt het Amerikaanse jazztrio van huispianist Art Simmons (1926–2018) een levendige versie van 'C-Jam Blues'. Het programma wordt afgesloten in de Blue Note, waar het kwartet van drummer Kenny Clarke, organist Lou Bennett en tenorsaxofonist Don Byas een swingende versie van 'April in Paris' speelt. Deze opnames bieden een waardevol inkijkje in de muziek die Amerikaanse expats in de vroege jaren zestig speelden in de jazzscene van Parijs.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1997 trad de Amerikaanse pianist Armando Anthony "Chick" Corea hier op met zijn oude duetpartner, vibrafonist Gary Burton. Dit concert gold als reünie voor de twee heren, die het podium al jaren niet meer hadden gedeeld, en vormde het startschot voor talrijke hernieuwde samenwerkingen in de decennia die volgden. Beide musici zijn ware jazzlegendes.

Het North Sea Jazz Festival staat wereldwijd bekend om de brede programmering, van traditionele New Orleans jazz, swing, bop, free jazz, fusion, avant-garde en elektronische jazz, tot blues, gospel, funk, soul, R&B, hip-hop, world beat en latin. Het driedaagse festival werd oorspronkelijk georganiseerd door Paul Acket, zakenman en jazzliefhebber, die in de jaren ’60 zijn vermogen vergaarde als uitgever van popmuziekbladen. Na de verkoop van zijn bedrijf had Acket zijn handen vrij om het North Sea Jazz Festival op te richten in 1976. De grootste allerartiesten stonden op de bühne in Den Haag en later in Rotterdam, onder wie de wereldberoemde jazzzangeressen Betty Carter, Anita O'Day & Sathima Bea Benjamin

Antonio Faraò behoort tot de rijke groep getalenteerde Italiaanse jazzpianisten. In 1998 had hij de eer om de prestigieuze Concours Martial Solal award in ontvangst te nemen, uitgereikt door niemand minder dan Herbie Hancock. Sindsdien heeft hij een reputatie opgebouwd als lyrisch en melodisch pianist. Bovendien kreeg hij de mogelijkheid om samen te werken met de top van de Europese en Amerikaanse jazzwereld. Zo leidt hij op zijn album ‘Evan’ een all-stars band met Joe Lovano op tenorsaxofoon. In deze specifieke opname tijdens Jazz à Ramatuelle zien we hem in samenwerking met een andere saxofoonlegende – Dave Liebman, een onmiskenbaar loyale muzikant met een reservoir van maar liefst 40 jaar moderne jazzgeschiedenis. Met verfijnde ballads en een goede groove laten Faraò, Liebman en hun band het mooie Ramatuelle stralen als nooit tevoren.

De Danish Radio Big Band gaat de samenwerking aan met de Amerikaanse zanger Curtis Stigers om de iconische concerten te gedenken die Frank Sinatra in The Sands Hotel in Las Vegas gaf in de jaren '60. Curtis Stigers en de bigband presenteren de populairste evergreens uit het 'American songbook' van die jaren, waaronder de klassieker waaraan dit programma z'n naam ontleent: “Fly Me To The Moon”.

De gekoesterde composities van gitarist Django Reinhardt, de oervader van de gipsy jazz, staan in het collectieve geheugen gegrift. Hoewel Reinhardt twee vingers miste aan zijn linkerhand was zijn vingervlugheid ongeëvenaard. Gitarist Stochelo Rosenberg en pianist Peter Beets smaken nu het genoegen om Django’s muziek te laten herleven in hun aanstekelijke improvisaties.

Pierre Courbois is al sinds de jaren ‘60 één van de vooraanstaande jazzmuzikanten in de Nederlandse en Europese jazzscene. Op DJAZZ ziet u de drummer samen met zijn QWINTETT op het podium van het gerenommeerde Nederlandse jazzpodium Bimhuis. De 75e verjaardag van de drummer in 2015 was de aanleiding voor de Pierre Courbois 75 Years Anniversary Tour. Hierbij treedt Courbois op met zijn QWINTETT, dat bestaat uit veelgeprezen Nederlandse jazzmuzikanten met wie Courbois tijdens zijn carrière al eerder musiceerde. Denk hierbij aan pianist Niko Langenhuijsen, contrabassist Egon Kracht, trompettist Toon de Gouw, saxofonist Jan Menu en trombonist Ilja Reijngoud. Het QWINTETT zet de traditie voort van thematische en melodieuze jazzensembles in de stijl van Charles Mingus, maar natuurlijk met Courbois’ eigen draai - en die onmiskenbare Courbois-groove. Pierre Courbois staat bekend om zijn typische manier van het combineren van composities met improvisaties, waarin melodieuze constructies samensmelten met oneven ritmes.

Anita O'Day: Live in ’63 en ’70 toont twee prachtige concerten van deze "jazz singer supreme" in onberispelijke vorm. Met ogenschijnlijke nonchalance vertolkt O'Day onder meer publieksfavorieten 'Tea For Two' en 'Sweet Georgia Brown'; nummers waarmee ze eerder triomfen vierde op het legendarische Newport Jazz Festival van 1958. Uit deze optredens blijkt duidelijk waarom Anita O'Day samen met Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan en Billie Holiday tot de allergrootste jazzzangeressen behoort.

In de DJAZZ.tv Belgium Sessions, die worden opgenomen in de AED Studios in het Belgische Lint, zien we een aantal van de beste jazzmusici van Europa aan het werk. Deze internationale jazzmusici gunnen ons een inkijkje in hun creatieve proces, waarbij jong talent en gevestigde namen elkaar afwisselen. Neem bijvoorbeeld dit bijzondere optreden van de band Hijaz. De muziek van dit multi-etnische kwartet berust op de dialoog tussen de piano en de oed, een Oosters snaarinstrument. Hijaz neemt Arabische klanken als uitgangspunt, maar in de muziek klinken ook duidelijke verwijzingen naar onder meer de jazz door. Hijaz is een op elkaar ingespeeld kwartet, dat de Mediterrane wereld verkent op zoek naar harmonie, warmte, en muzikale perfectie.

Met hun onuitputtelijke energie is STUFF niet van het podium af te krijgen! De band ontstond in 2012 toen drummer Lander Gyselinck door een lokale bar gevraagd werd om tussen sets van dj’s live-muziek te maken, en hij een aantal bevriende muzikanten rond zich verzamelde. De band wordt beschouwd als een avant-garde jazzband die een mix van funk, hip-hop en electro speelt. Andrew Claes (saxofoon), Dries Laheye (basgitaar), Lander Gyselinck (drummer), Mixmonster Menno (samples) en Joris Caluwaerts (keyboard) delen een fabelachtige muzikale connectie. De gretigheid waarmee de muzikanten elk podium veroveren en het grote spelplezier waarmee ze dat doen, doet het hart van elke muziekliefhebber smelten.

De Amerikaanse toetsenist en bandleider Herbie Hancock (1940) had in de jaren '60 veel succes als vernieuwende maar klassiek geschoolde pianist met een verfijnd gevoel voor harmonie. Vanaf 1970 werd hij echter populair als leider van elektrische jazzrock-bands. Eén daarvan was The Headhunters, die jazz een veel breder publiek opleverde, doordat het R&B-fans voor de jazz wist te winnen, en omgekeerd. In 1974 verscheen The Headhunters op de Duitse televisie, met uitvoeringen van Palm Grease, Sly, Butterfly, Spank-A-Lee, en Chameleon. Hancock (toetsen) wordt bijgestaan door Bennie Maupin (saxofoon), Paul Jackson (elektrische bas), Mike Clark (drums) en Bill Summer (percussie).

Het optreden van zangeres Jazzmeia Horn op het Malta Jazz Festival 2019 beloofde veel goeds voor de toekomst van de jazz, en was tegelijk doordrenkt van het verleden van het genre. Met Keith Brown (piano), Rashaan Carter (bas), Irwin Hall (fluit en saxofoon) en Anwar Marshall (drums) herinnerde het optreden van de jonge zangeres het publiek aan de kracht van de jazz het hart te beroeren. Horns concert aan de waterkant van Valletta naast de Ta’Liesse-kerk was een werkelijk betoverende ervaring.

Michel Camilo is altijd op zoek naar het muzikale avontuur. Bekend om zijn uitbundige stijl, waarin ook ruimte is voor muzikale intimiteit, beheerst Camilo een breed scala aan jazz en Latin muziek. Michel Camilo was één van de spannendste pianojazzpioniers van de jaren '80: zijn krachtige, tweehandige spel (en zijn overige indrukwekkende technische vaardigheden), zijn beheersing van zowel jazz als de Afro-Cubaanse muziek, en zijn voortdurende zucht naar het muzikale avontuur. De live-opname in deze uitzending werd gemaakt tijdens de Münchner Klaviersommer van 1999. In één van zijn zeldzame solo-optredens improviseert Camilo op zijn Steinway D-vleugel, waaraan hij een verbazingwekkend palet van muzikale kleuren, rijke orkestrale klanken, en tedere lyriek ontlokt.

De drie jonge bandleden van BADBADNOTGOOD kwamen elkaar tegen op de jazzafdeling van het Humber College in Toronto, Canada, waar hun gedeelde liefde voor hiphop per ongeluk uitmondde in een nieuwe band. Hun eerste hiphopcover, ‘Lemonade’ van Gucci Mane, maakten ze als opdracht voor school. De docenten zagen de muzikale waarde er niet van in, maar het internet dacht daar anders over. Het nummer plaatsten ze samen met andere covers van hiphopcollectief Odd Future onder de naam ‘The Odd Future Sessions Part 1’ op YouTube. Tyler, the Creator stuurde een enthousiaste tweet de wereld in en de rest is geschiedenis.