TV-gids

Al 20 jaar lang toert Sly Johnson, auteur, componist en performer van de Saïan Supa Crew, door de Franse muziekscene met zijn soul-, hiphop- en beatbox-vocals. Voor een eerbetoonconcert aan een van de toonaangevende stemmen van het beroemde Motown-label, Marvin Gaye, laat hij zijn apparatuur in de studio achter. De zanger werd door zijn vader, een predikant, vermoord, de dag voor zijn 45e verjaardag. In 1971 bracht Marvin Gaye een baanbrekend album in de geschiedenis van de soulmuziek: "What's Going On". Sly Johnson, begeleid door het keyboard van Nicholas Vella, laat de warme muziek van dit album swingen, een monument van soul en rhythm-and-blues. Een oprechte liefdesboodschap van Marvin Gaye, verteld door het verhaal van een Vietnamoorlogsveteraan die thuiskomt en alleen maar onrecht, lijden en haat ziet. De scherpe groove van Sly Johnson en Nicholas Vella is een rijke muziek op het kruispunt van hiphop, funk en jazz. Sly Johnson, een ervaren podiumkunstenaar, neemt met extreme gulheid het publiek mee in zijn muzikale universum, een onweerstaanbare performance.

De iconische trompettist van de tweede golf van "neo-boppers" die eind jaren '80 opkwam na Wynton Marsalis, Roy Hargrove, staat bekend als een van de meest getalenteerde en onvoorspelbare muzikanten van zijn generatie. Terwijl hij optrad met grootheden als Herbie Hancock, Sonny Rollins en Diana Krall, heeft de Texaan (geboren in Waco in 1969) als leider ongeveer twintig muzikale manifesten uitgebracht. Hij beweegt moeiteloos van orthodoxe en inventieve jazz naar funk en de meest meeslepende Afrobeat.

De legendarische freejazz-pianist Burton Greene vestigde zijn naam in het New York City van de jaren '60. Nu speelt hij verrassende, spontane improvisaties in Cafe OTO in Londen.

Stan Getz behoort tot de allergrootste tenorsaxofonisten ooit en was bekend als 'The Sound' omdat zijn toon bijna hemels mooi was. Zijn belangrijkste bron was Lester Young en werd een bron voor vele anderen terwijl hij zelf nog altijd doorgroeide. Getz kreeg de kans om het vak te leren in veel verschillende belangrijke swing bigbands toen hij nog tiener was door de militaire dienstoproep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij speelde bij Jack Teagarden (1943) toen hij net 16 was, daarna kon hij invallen bij Stan Kenton (1944-1945), Jimmy Dorsey (1945), en Benny Goodman (1945-1946); hij speelde solo op een paar platen met Goodman. Getz, debuteerde als bandleider op de plaat in juli 1946 met vier titels, werd beroemd toen hij bij Woody Herman's Second Herd (1947-1949) speelde, soleerde (samen met Zoot Sims, Herbie Steward, en Serge Chaloff) op de oorspronkelijke versie van "Four Brothers" en omdat zijn geluid zo goed uitkwam op de ballad 'Early Autumn'. Na zijn vertrek bij Herman, was Getz (behalve enkele uitstapjes naar Jazz at the Philharmonic) de rest van zijn leven zelf de bandleider. Dit programma toont zijn laatste publieke optreden, opgenomen in de Duitse Münchner Philharmoniker op 18 juli 1990. Stan Getz (tenorsaxofoon) wordt begeleid door Kenny Barron (piano), Eddie Del Barrio en Frank Zottoli (synthesizers), Alex Blake (bas) en Terri Lyne Carrington (drums).

Jazz in Duketown is het grootste gratis jazzfestival in de open lucht dat Nederland rijk is. Jazzfanaten en andere muziekliefhebbers kijken elk jaar reikhalzend uit naar de optredens van de vele internationaal bekende artiesten. Zo trakteert de talentvolle Amerikaanse zangeres Michelle David het publiek van Jazz in Duketown 2019 op pop en gospel die het hart voedt en de ziel troost. De kerk heeft altijd een grote rol gespeeld in Davids leven. Op haar vierde begon ze met zingen, en al een jaar later ging ze bij haar eerste band, The Mission of Love. In 1980 schreef ze zich in aan de Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts in New York City, bekend uit de film 'Fame'. In deze periode figureerde ze in de legendarische comedy 'Ghostbusters'. Musicals en tournees in de bands van Diana Ross en Michael Bolton volgden.

De Amerikaanse trompettist en zanger Chet Baker (1929-1988) was één van de meest geliefde architecten van de bebop en de cool jazz. Op zijn tiende leerde Baker spelen in de schoolband. Eenmaal in het leger, in 1946, ontdekte hij de bebop. Na zes maanden gevangenis wegens drugsbezit in 1953 vormde Baker zijn eigen kwartet met pianist Russ Freeman. Zijn levenslange drugverslaving dwong Baker ertoe onophoudelijk concerten te geven en plaatopnames te maken. De in Europa zeer geliefde trompettist voegde zich bij Jacques Pelzer (altsaxofoon, dwarsfluit), Luigi Trussardi (bas), Franco Manzecchi (drums) en René Urtreger (piano) voor een optreden in Brussel, België, op 2 mei 1964. Zij speelden Bye Bye Blackbird, Isn't It Romantic, Airegin, Time After Time, en So What. Op 3 september 1979 verscheen Baker op het Kongsberg Jazz Festival in Noorwegen. Daar werd hij begeleid door Wolfgang Lackerschmid (vibrafoon), Michel Graillier (piano), en Jean Louis Rassenfosse (bas) voor uitvoeringen van Blue Train, Softly, As In A Morning Sunrise, Five Years Ago, en Love For Sale.

Met zijn baanbrekende fusion van hardbop, blues, soulvolle grooves en Kaapverdische invloeden heeft jazzpianist Horace Silver de jazz voor altijd veranderd. Op het beroemde Umbria Jazz Festival in de pittoreske Italiaanse regio Umbrië wordt Silver bijgestaan door een geweldige band met een jongere generatie jazzsterren: Bob Berg op tenorsax, Tom Harrell op trompet, Steve Beskrone op bas en Eddie Gladden op drums. Tijdens dit concert van 20 juli 1976 speelt Silvers kwintet uitgebreide versies van vier door Silver geschreven stukken: “Adjustment”, “Barbara”, “In Pursuit of the 27th Man” en zijn grote klassieker “Song For My Father”. Laat je betoveren door Horace Silvers onweerstaanbare muziek!

Opgenomen in het Palais Des Sports in 1977. Aretha Franklin speelt onder andere ‘Respect’, ‘You make me feel like a natural woman’, ‘La vie en Rose’ and ‘Singing in the Rain’.

Myles Sanko begon zijn carrière zingend en rappend naast dj’s in verschillende clubs. Hij was leadzanger van de funky soul- en improvband Bijoumiyo. Tegenwoordig is hij bandlid van Speedometer, een retro-funkband die wereldwijd optreedt en toerde met James Browns souldiva Martha High. Myles laat zich vooral inspireren door grote soulartiesten als Bill Withers, Otis Redding, Al Green en James Brown. De stijl van deze artiesten zie je dan ook terug in Myles’ debuut, de ep Born in Black & White die in 2013 verscheen en hem – wellicht ook door zijn luisteraars online mee te laten beslissen over de inhoud van de ep – meteen een vaste fanbase opleverde.

Op 20 juli 2018 presenteerde contrabassist Christian McBride zijn band ‘New Jawn’ op het Malta Jazz Festival. Vijfvoudig Grammy-winnaar McBride is een van de meest gevraagde en hoogst aangeschreven figuren in de hedendaagse muziekwereld. De uit Philadelphia afkomstige muzikale grootheid combineert jazz, R&B, pop, rock, hiphop, neo-soul en klassiek. Op het Malta Jazz podium werd hij vergezeld door Nasheet Waits (drums), Marcus Strickland (tenorsaxofoon) en Josh Evans (trompet).

In deze uitzending ziet u een zeldzaam optreden door de legendarische gitarist Paco de Lucía en zijn sextet opgenomen tijdens de Germeringer Jazztage van 1996. Sommigen zetten z’n vraagtekens bij de programmering van flamencomuziek op een jazzfestival, maar de overeenkomsten tussen bijvoorbeeld flamenco en blues zijn meermaals overtuigend aangetoond – en die blijken wederom tijdens dit concert: beide muziekstijlen vormen een uitlaatklep voor de arme, vogelvrije minderheid die met primitieve kracht de grenzeloze mogelijkheden voor improvisatie en virtuositeit tentoonspreidt. Paco de Lucía laat zien waar hij voor staat. Hij heeft lang geëxperimenteerd met meerdere vormen van jazz, waarbij hij altijd de flamencotraditie in ere probeert te houden. Zoals hij zelf zegt: “Wat ik heb geprobeerd te doen is met één hand de flamencotraditie bewaken, en met de andere op zoek naar nieuwe elementen die ik in de flamenco kan verwerken”.

Erroll Garner: Live in '63 & '64 omvat twee prachtige concerten uit 1963 en 1964 waarin Garner optreedt met zijn klassieke trio met bassist Eddie Calhoun en drummer Kelly Martin. Erroll Garner was een van de meest eigenzinnige jazzmusici, en dit programma toont enkele briljante improvisaties op zijn klassieke repertoire. Het trio speelt veel favorieten, waaronder 'Fly Me To The Moon' en 'I Get A Kick Out Of You', maar ook originele composities van Garner zelf, zoals 'Erroll's Theme', 'Mambo Erroll', en natuurlijk zijn allerbekendste compositie, 'Misty'.

Het trio van contrabassist Avishai Cohen, met Noam David (drums) en Omri Mor (pianist), bundelde de krachten met het internationale symfonieorkest ‘INSO-Lviv’ onder leiding van Christian Schumann. Op 24 juni 2017 brachten zij Avishai Cohens kenmerkende mix van invloeden uit Oost-Europa, Amerikaanse jazz en het Midden-Oosten ten gehore op het Alfa Jazz Festival in de Oekraïense stad Lviv. Bassist Avishai Cohen, die af en toe ook in het Judeo-Spaanse dialect Ladino zingt, verwierf in de jaren ‘90 internationale bekendheid toen jazzgrootheid Chick Corea hem een plek in zijn trio én een platencontract aanbood. Dertig jaar later is Cohen zelf een vaste waarde binnen de jazzwereld geworden. Hij liet zijn Oekraïense publiek, verbonden door de universele taal van muziek, in vervoering achter.

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. Franco Ambrosetti: geboren in Lugano, daar waar Estival jaarlijks plaatsvindt. Franco is zoon van Flavio Ambrosetti, een invloedrijke jazz saxophonist in de 40er jaren.

In het Kurhaus in Scheveningen voelen gekroonde hoofden en bekroonde muzikanten zich als een vis in het water. In het auditorium van dit hotel traden talloze grote namen uit uiteenlopende genres op, onder wie de Rolling Stones – wier optreden in 1964 na vier nummers werd afgebroken op last van de politie. Op 2 augustus 1983 stond de Amerikaanse vibrafonist Lionel Hampton in het Kurhaus. Samen met zijn big band, met daarin bekende jazzmusici als saxofonist Arnett Cobb, gaf de "King of the Vibes" een optreden vol pep.

De Amerikaanse soul- en jazzorganiste Rhoda Scott bouwde het grootste gedeelte van haar carrière op in Frankrijk, waar ze meer erkenning voor haar werk kreeg dan ooit mogelijk was geweest in haar moederland. Dat ze orgel zou gaan spelen was boven alle twijfel verheven. "Het is echt het mooiste instrument wat er is”, zei ze ooit in een interview. “Ik trok gelijk mijn schoenen uit om de pedalen in te drukken.” Dit optreden op het Franse festival Jazz à Vienne is extra bijzonder. Niet alleen vanwege de bijzondere locatie, maar ook doordat Scott het podium deelt met de Amerikaanse gospel- en blueszangeres La Velle. Samen geven zij een prachtig intiem optreden in het Romeinse theater van Vienne.

Patáx maakt er geen geheim van te zijn beïnvloed door fusion-grootheden als Weather Report en Return to Forever. Vergis je niet: deze Spaanse groep volgt niet slaafs dit voorbeeld. Onder leiding van de Spaans-Amerikaanse percussionist Jorge Perez vermengt de groep fusion met onder meer soul, funk, flamenco en hiphop. Met andere woorden, Patáx vindt zijn inspiratie aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. Het strakke samenspel tussen de bandleden en de warme ontvangst van het publiek in het Teatro Calderón in Madrid maken dit tot een avond die men nog lang zal heugen.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1987 stond de Amerikaanse gitarist pianist Chick Coear op dit festival. Hij speelt een jazz fusion-concert met zijn Elektric Band, bestaande uit Frank Gambale (gitaar), Eric Marienthal (saxofoon), John Patitucci (bas) en Dave Weckl (drums). De band sleepte twee Grammy Award-nominaties in de wacht.

Laat je betoveren door de magie van één van de grootste en populairste crooners uit de muziekgeschiedenis: Tony Bennett! Tijdens dit fabelachtige optreden vanuit de Londense Royal Albert Hall van 2 maart 1974 verkeerde Bennett op de toppen van zijn kunnen. Zijn opmerkelijke zangtalent en aanstekelijke charisma missen hun uitwerking niet in meeslepende uitvoeringen van “The Good Things in Life”, “My Favorite Things”, “My Love”, “I’ve Got Five Dollars”, “It Don’t Mean a Thing” en “Maybe This Time”. Bennett wordt begeleid door zijn muzikaal leider Torrie Zito en een orkest met Britse musici, onder wie Kenny Clare (drums), Don Lusher (trombone) en Kenny Baker (trumpet).

Peter Beets staat sinds jaar en dag bekend als een pianist van wereldklasse. Hij speelde onder andere met jazzgrootheden als Chick Corea, Wynton Marsalis, “Toots” Thielemans, Elvin Jones, George Coleman, Johnny Griffin, Benny Golson en John Clayton. Al vanaf zijn geboorte is Beets omringd door muziek: klassieke muziek via zijn moeder, die werkzaam is als muziekpedagoog, en jazz via zijn vader, die een grote fan was van de muziek van pianist Oscar Peterson en drummer Art Blakey. Hoewel de ouders van Peter Beets weinig vertrouwen stelden in een carrière binnen de muziek, zit de muziek absoluut in het bloed van de familie Beets. Tijdens dit concert treedt Peter op met de wereldberoemde gitarist Kurt Rosenwinkel. Rosenwinkel speelde in zijn carrière, die al ruim vijfentwintig jaar voortduurt, al samen met dynamische collega’s als Brad Mehldau, Brian Blade, Mark Turner, Joshua Redman, en Chris Potter, maar ook met jazzlegendes Joe Henderson, Paul Motian, en Gary Burton. Met zijn ervaring met en kennis over de rijke tradities van jazz drukt Rosenwinkel een onuitwisbaar stempel op de muziek: hij tracht zijn muzikale kunst tot nieuwe hoogtes te verheffen. Geen verrassing dus dat het samenspel van Beets en Rosenwinkel garant staat voor schitterende muziek.

Forq is een instrumentaal kwartet met een rauwe ‘sound’ en een constante verkenningsdrift. Het kwartet is opgericht door pianist Henry Hey en bassist Michael League (medeoprichter van Snarky Puppy) en werd later aangevuld met gitarist Chris McQueen en drummer Jason “JT” Thomas. Dit concert werd opgenomen tijdens het Mondriaan Jazz Festival 2017, gehouden in Paard, Den Haag.

Bill Laurance is pianist, keyboardspeler, componist en producer. Hij is vooral bekend als lid en medecomponist van de uit Brooklyn afkomstige band Snarky Puppy, waarmee hij de afgelopen jaren wereldwijd bekendheid verwierf. In het verleden werkte hij al samen met artiesten als Morcheeba, Musiq Soul Child, Chris Potter, Lionel Loueke, Miss Dynamite en Keith Allen. Onlangs verscheen op GroundUP Music zijn debuutalbum FLINT, dat meteen op nr. 1 binnenkwam op de iTunes-charts van de UK en USA. Op het album laat hij een modern crossover-geluid horen dat je kunt vergelijken met The Cinematic Orchestra meets Snarky Puppy. Ook heeft Bill een eigen muziekproductiebedrijf, Twenty Thousand, dat zich specialiseert in muziek voor films, tv en reclames. Klanten van Twenty Thousand zijn onder meer Apple, Nokia en SKY Broadband. Dit multitalent deed op zaterdag 11 oktober BIRD aan met twee andere leden van Snarky Puppy: bassist Michael League en drummer Robert “Sput” Searight (ook bekend van Snoop Dogg en Marcus Miller). Een uniek en exclusief concert dat je niet mag missen!

Estival Jazz Lugano is een jaarlijks muziekfestival in de open lucht dat vijf dagen lang plaatsvindt in de pittoreske Zwitserse stad Lugano. Sinds 1979 geldt dit muzikale mekka als dé plek waar fans van jazz en internationale muziek aan hun trekken komen. Op 3 juli 1985 landde het ruimtereizende jazzicoon Sun Ra met zijn Arkestra op Estival Jazz Lugano. Met saxofonisten Marshall Allen, John Gilmore en Danny Ray Thompson, klarinettist Eloe Omoe, fluitist James Jackson, trombonist Tyrone Hill en nog een hele karavaan aan kleurrijk uitgedoste musici gaf pianist Sun Ra een concert zoals in dit ondermaanse zelden wordt waargenomen.

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. The Crusaders, een Amerikaanse jazz fusion groep die zijn hoogtepunten kende in de 70er jaren. Het begon als een twee-mans front-line hoorn sectie, wiens geluid geworteld was in hard bop met een nadruk op R&B en soul. Het optreden van The Crusaders op Estival is buitengewoon ‘soulvol’ en een geweldig optreden om te zien.

Het Newport Jazz Festival vond voor het eerst plaats in de Noord-Amerikaanse stad Newport, Rhode Island tijdens de zomer van 1954. Daar bleef het niet bij: in de jaren die volgden traden de grootste namen uit de jazz hier op, wat bovendien vaak tot iconische live-albums leidde. Inmiddels is het festival uitgegroeid tot één van de grootste meerdaagse jazzfestivals ter wereld. Dit succes maakte dat het festival in de jaren '60 en '70 zélf op tournee ging, zodat het kon gebeuren dat er sinds midden jaren '60 elk najaar een Newport Jazz Festival plaatsvond in Rotterdam. Op de zevende editie, gehouden in oktober 1972, presenteerde zich een ongeëvenaarde verzameling artiesten in het recent voltooide concertgebouw De Doelen. Deze vier meesterlijke groepen bestonden uit altsaxofonist "Cannonball" Adderley met zijn kwintet (Nat Adderley op cornet, George Duke op toetsen, Walter Booker op bas, en Roy McCurdy op drums), Hammondorganist Jimmy Smith en zijn band (Art Farmer op flügelhorn, Illinois Jacquet op tenorsaxofoon, Kenny Burrell op gitaar, Clark Terry op trompet, en Roy Haynes op drums), pianist Dave Brubeck en zijn trio (bestaande uit Jack Six op bas en Alan Dawson op drums), bijgestaan door Paul Desmond op altsaxofoon en Gerry Mulligan op baritonsaxofoon, en bassist Charles Mingus met zijn band (Joe Gardner op trompet, Hamiet Bluiett op baritonsaxofoon, John Foster op piano, Roy Brooks op drums) met trompettist Cat Anderson als gast.

Het publiek van het Canadese Montreal Jazz Festival werd op 3 juli 1982 getrakteerd op een optreden van een ware muzikale vernieuwer: Jaco Pastorius, die de elektrische bas benaderde als een volwaardig solo-instrument. Pastorius’ spel – een combinatie van complexe harmonieën en soepele melodieën, allemaal uitgevoerd met een ongeëvenaarde speeltechniek – heeft de muziekwereld voor altijd veranderd. In dit concert wordt hij begeleid door Peter Erskine (drums), Don Alias (percussie), Othello Molineaux (steeldrums), Bob Mintzer (tenorsaxofoon en basklarinet) en Randy Brecker (trompet en elektronica). Zij spelen “Chicken”, “Donna Lee”, “Mr. Phone Bone” en “Fannie Mae”. Laat deze buitenkans niet aan je voorbijgaan en beleef Jaco Pastorius’ spetterende optreden op het Montreal Jazz Festival van 1982 alsof je er bij bent!

Na jaren de wereld over te hebben getoerd met artiesten als Meshell Ndegeocello, Gretchen Parlato, Avishai Cohen, Matisyahu, Lionel Loueke, Now vs. Now en Dhafer Youssef en op meer dan dertig albums te zijn verschenen, richtte Mark Guiliana vorig jaar zijn eigen label, Beat Music Productions, op. Na en passant nog een album met Brad Mehldau, een single met David Bowie en een eigen album te hebben opgenomen, richt de muzikant zich nu geheel op zijn eigen jazzkwartet: Beat Music. Met Beat Music maakte Guiliana in 2014 Beat Music: The Los Angeles Improvisations, het resultaat van een dag in-studio-improvisatie (met Tim Lefebvre, Jeff Babko en Troy Ziegler), waarop Guiliana’s voorliefde voor professionele spielerei goed is te horen. Hij is een van die weinige drummers die de grens tussen akoestisch en elektronisch moeiteloos weet te vervagen en zijn jams nemen je mee langs alles van jazz, soul, rock en hiphop via bubbly baslijnen, chille grooves en aliengeluiden naar drum ‘n’ bass en andere elektronica.