TV-gids

De Amerikaanse soul- en jazzorganiste Rhoda Scott bouwde het grootste gedeelte van haar carrière op in Frankrijk, waar ze meer erkenning voor haar werk kreeg dan ooit mogelijk was geweest in haar moederland. Dat ze orgel zou gaan spelen was boven alle twijfel verheven. "Het is echt het mooiste instrument wat er is”, zei ze ooit in een interview. “Ik trok gelijk mijn schoenen uit om de pedalen in te drukken.” Dit optreden op het Franse festival Jazz à Vienne is extra bijzonder. Niet alleen vanwege de bijzondere locatie, maar ook doordat Scott het podium deelt met de Amerikaanse gospel- en blueszangeres La Velle. Samen geven zij een prachtig intiem optreden in het Romeinse theater van Vienne.

Art Blakey, Dexter Gordon, Ron Carter, Herbie Hancock, Thelonious Monk... Deze namen staan gelijk aan de gouden eeuw van de jazz. Maar hoeveel mensen kennen Alfred Lion en Francis Wolff, aan wie we de opnames van onze jazzlegendes te danken hebben? Deze twee Duitse joden die vanuit nazi-Duitsland naar New-York emigreerden ‘ontdekten’ een Amerikaanse kunstvorm die toentertijd weinig serieuze aandacht ontving van mainstream Amerika: de jazzmuziek. Ze hadden geld noch connecties, en ze spraken maar een paar woorden Engels, en toch zijn de twee mannen begonnen met het opnemen van praktisch onbekende muzikanten, waarbij ze vertrouwden op hun eigen smaak en oordeel. Vandaag de dag kan men deze lijst beschouwen als een ‘Who-is-Who’ van de jazzmuziek. “Blue Note -A Story of Modern Jazz” vertelt het verhaal van Alfred Lion en Francis Wolff en hun platenlabel. Het is het verhaal van de opkomst van de moderne jazz, van een vriendschap in ballingschap en van onwrikbare artistieke excellentie. De film “Blue Note” wordt verteld door de muzikanten, vrienden, bondgenoten en door de fans van de Blue Note opnames van alle rangen en standen, en brengt zo een era van de Amerikaanse cultuurgeschiedenis tot leven.

Sarah Vaughan: Live in '58 & 64 laat de ‘Divine One’ op de toppen van haar kunnen zien, terwijl ze met haar zwoele stem de jazzstandards ‘Lover Man’, ‘Misty’ en ‘I Got Rhythm’ en de populaire showtunes ‘Over The Rainbow’ en ‘Maria’ ten gehore brengt. Haar stem - één van de beste van de 20e eeuw! - maakt haar interpretaties van nummers van Harold Arlen, Leonard Bernstein, Johnny Burke, de Gershwins en Stephen Sondheim pure magie. Deze drie optredens laten eens te meer zien waarom Sarah Vaughan altijd in één adem wordt genoemd met Ella Fitzgerald en Billie Holiday.

Pierre Courbois is al sinds de jaren ‘60 één van de vooraanstaande jazzmuzikanten in de Nederlandse en Europese jazzscene. Op DJAZZ ziet u de drummer samen met zijn QWINTETT op het podium van het gerenommeerde Nederlandse jazzpodium Bimhuis. De 75e verjaardag van de drummer in 2015 was de aanleiding voor de Pierre Courbois 75 Years Anniversary Tour. Hierbij treedt Courbois op met zijn QWINTETT, dat bestaat uit veelgeprezen Nederlandse jazzmuzikanten met wie Courbois tijdens zijn carrière al eerder musiceerde. Denk hierbij aan pianist Niko Langenhuijsen, contrabassist Egon Kracht, trompettist Toon de Gouw, saxofonist Jan Menu en trombonist Ilja Reijngoud. Het QWINTETT zet de traditie voort van thematische en melodieuze jazzensembles in de stijl van Charles Mingus, maar natuurlijk met Courbois’ eigen draai - en die onmiskenbare Courbois-groove. Pierre Courbois staat bekend om zijn typische manier van het combineren van composities met improvisaties, waarin melodieuze constructies samensmelten met oneven ritmes.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1979 gaf pianist Oscar Peterson, Canada's grootste jazzlegende, een adembenemend optreden op het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Begeleid door de getalenteerde contrabassist Niels-Henning Ørsted Pedersen toont Peterson zijn enorme muzikaliteit.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1988 stond vocalist Bobby McFerrin op het festival. McFerrin, die bekend staat om zijn ongelooflijke stemtechniek en unieke benadering van de muziek, gaf een onvergetelijk solo-optreden ten beste.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1987 opende de populaire gitarist George Benson met zijn band de derde dag van het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Hij wordt bijgestaan door Earl Klugh op akoestisch gitaar. Zij spelen materiaal van hun gezamenlijke album "Collaborations".

Opgenomen in het Palais Des Sports in 1977. Aretha Franklin speelt onder andere ‘Respect’, ‘You make me feel like a natural woman’, ‘La vie en Rose’ and ‘Singing in the Rain’.

Ballake Sissoko is afkomstig uit een lange traditie van Malinese kora-spelers. Hij werkte samen met gerenommeerde musici als Toumani Diabaté en Taj Mahal, en ontmoette de in Frankrijk geboren Vincent Ségal bij toeval. De twee begonnen met enkele jamsessies, maar waren er nog niet helemaal over uit op welke manier er een samenwerking tot stand kon komen. Ségal genoot een westerse klassieke opleiding en speelde al in het Franse Nationale Orkest, maar dit weerhield hem er niet van om zijn comfortzone te verlaten en het geluid van zijn cello te combineren met de kora van Sissoko. Eigenlijk was dit geen grote stap: Ségal groeide op in de Parijse wijk Pigalle, omringd door Afrikaanse migranten die Ségal wegwijs maakten in de Afrikaanse muziek. Het samenspel tussen Sissoko en Ségal levert een bijzonder concert op, waarin jazz gecombineerd wordt met Malinese muziek , maar ook met klassieke invloeden.

De Maastrichtse drummer Jérôme Cardynaals en de toetsenist Simon Oslender uit Aken, samen het jazzduo Twogether zorgen voor een aaneenschakeling van muzikale verrassingen waaronder gastoptredens van de Engelse zangeres Madeline Bell en de Nederlandse jazz-icoon op sax Benjamin Herman. De muzikale ontwikkeling van Twogether is in een stroomversnelling gekomen de jongens in Amsterdam het prestigieuze Prinses Christina Concours wonnen. Inmiddels heeft Twogether een goed gevulde concertagenda en stond het duo op het podium met niet de minste namen in de nationale en internationale jazzwereld waaronder Eric Vloeimans en het Amerikaanse icoon op Hammond dr. Lonnie Smith. Hoogste tijd dus voor dit fantastische optreden van dit dynamische duo!

In 'Jazz Marmalade', een vintage programma uit 1962, zien we beroemde in Europa wonende Amerikaanse jazzmusici aan het werk in twee Parijse jazzclubs. De Amerikaanse stride-pianist Joe Turner (niet te verwarren met blueszanger 'Big' Joe Turner) begint dit sfeervolle programma met een swingend piano-bas-duet, opgenomen in de Mars Club. Joe Turner (1907–1990) zou de rest van zijn leven in de Parijse jazzclubs blijven optreden. De nabij de Champs-Élysées gelegen Mars Club werd uitgebaat door een Amerikaan. Het publiek bestond vaak uit showbizzmensen en Amerikaanse expats. Na het korte optreden van Joe Turner schakelt het programma over naar jazzcafé Blue Note, waar een in Parijs gevestigd Amerikaans kwartet optreedt: drummer Kenny Clarke, organist Lou Bennett en tenorsaxofonist Don Byas spelen 'Salut Les Copines'. Terug in de Mars Club speelt het Amerikaanse jazztrio van huispianist Art Simmons (1926–2018) een levendige versie van 'C-Jam Blues'. Het programma wordt afgesloten in de Blue Note, waar het kwartet van drummer Kenny Clarke, organist Lou Bennett en tenorsaxofonist Don Byas een swingende versie van 'April in Paris' speelt. Deze opnames bieden een waardevol inkijkje in de muziek die Amerikaanse expats in de vroege jaren zestig speelden in de jazzscene van Parijs.

Het Milt Jackson Jazz Quartet kwam in 1952 voort uit de ritmesectie van Dizzy Gillespie's bigband en liet zich inspireren door klassieke kamermuziek en de bluesy wortels van de jazz. Als het 'Modern Jazz Quartet' genoot het viertal een decennialange carrière die een groot aantal baanbrekende albums opleverde. Na een korte Nederlandse tournee door Rotterdam en Amsterdam trad het Modern Jazz Quartet op 31 maart 1969 op voor de camera's van de Nederlandse publieke omroep in de Singer Concertzaal in Laren. Het goedgeklede en goed op elkaar ingespeelde viertal – Milt Jackson op vibrafoon, John Lewis op piano, Percy Heath op bas en Connie Kay op drums – speelt met de ongeëvenaarde finesse en elegantie die hun handelsmerk was.

In 1959 kreeg Jacques Loussier de ingeving die hem internationale faam bezorgde, door zijn interesse in jazz te combineren met zijn liefde voor J.S. Bach. Enkel een pianist met een uitzonderlijke klassieke techniek en behendige improvisatievaardigheden had zo’n visie kunnen koesteren. Hij richtte het ‘Play Bach Trio’ op, dat Bach’s composities gebruikte als basis voor jazzimprovisaties. Het trio trok onmiddellijk de aandacht van het publiek. Met hun live opvoeringen, tournees en concerten, en daarbij nog de opnames van vier albums die tussen 1960 en 1963 zijn gemaakt, bereikte Loussier’s groep de doorbraak naar populair commercieel succes, tot dan toe enkel weggelegd voor een geselecteerde, kleine groep jazzmuzikanten. In 15 jaar heeft het trio meer dan zes miljoen albums verkocht! Op 28 juli 2004, de 254ste herdenkingsdag van de dood van Bach, geeft het Trio van Jacques Loussier een speciaal concert in de beroemde St. Thomas Kerk van Leipzig - de stad waar Bach vele van zijn meest bekende werken heeft gecomponeerd.

De Amerikaanse jazzpianist Erroll Garner trad op 18 juni 1962 op in de Singer Concertzaal in Laren. Tijdens dit bruisende concert werd de pianovirtuoos bijgestaan door zijn vaste bassist Eddie Calhoun en drummer Kelly Martin, met wie Garner regelmatig in Europa op tournee ging. De Singer Concertzaal in Laren is behalve concertzaal ook een museum, gewijd aan de brede kunstcollectie van de Amerikaanse verzamelaar William Henry Singer.

Jazz à Vienne behoort tot ‘s werelds meest prestigieuze jazzfestivals. Al sinds 1981 verwelkomt het festival elk jaar jazzlegendes en onbekende artiesten, die vaak graag nog eens terugkomen voor een vervolgoptreden. De jaarlijkse optredens van internationale sterren in het antieke Romeinse theater van het Franse Vienne zijn iets om naar uit te kijken. In 2017 bracht de Franse pianist Laurent de Wilde samen met bassist Jérôme Regard en drummer Donald Kontomanou een eerbetoon aan jazzlegende Thelonious Monk op Jazz à Vienne. Na 20 jaar studie is De Wilde’s hommage even respectvol als meeslepend.

Pianist, zanger en burgerrechtenactivist Sammy Price brengt met de gospelzanggroep Harlem Beggars bevlogen versies ten gehore van liederen als 'Go Tell It on the Mountain', 'I’m a Soldier' en 'When the Saints Go Marching In'. Zij worden begeleid door organist Wilbert Harrison.

De Danish Radio Big Band gaat de samenwerking aan met de Amerikaanse zanger Curtis Stigers om de iconische concerten te gedenken die Frank Sinatra in The Sands Hotel in Las Vegas gaf in de jaren '60. Curtis Stigers en de bigband presenteren de populairste evergreens uit het 'American songbook' van die jaren, waaronder de klassieker waaraan dit programma z'n naam ontleent: “Fly Me To The Moon”.

De gekoesterde composities van gitarist Django Reinhardt, de oervader van de gipsy jazz, staan in het collectieve geheugen gegrift. Hoewel Reinhardt twee vingers miste aan zijn linkerhand was zijn vingervlugheid ongeëvenaard. Gitarist Stochelo Rosenberg en pianist Peter Beets smaken nu het genoegen om Django’s muziek te laten herleven in hun aanstekelijke improvisaties.

In 1962 vond in het Belgische Dinant - geboorteplaats van de uitvinder van de saxofoon, Adolphe Sax – het allereerste Internationale Jazzfestival “Adolphe Sax” plaats. De feestelijkheden beginnen met een optreden van een Belgisch kwartet bestaande uit tenorsaxofonist Jacques Bailly, gitarist Willy Donni, drummer Bruno Castellucci en bassist José Bedeur. Een tweede hoogtepunt van het festival is het trio van de Belgische pianist François “Francy” Boland, terzijde gestaan door zijn landgenoot Freddy Rottier op drums en de Amerikaan Jimmy Woode op bas. Zij krijgen versterking van vier internationale gastsaxofonisten: achtereenvolgens de Duitse tenorsaxofonist Klaus Doldinger, de Belgische altsaxofonist Jacques Pelzer, de Britse altsaxofonist Derek Humble en de Oostenrijkse saxofonist Karl Drewo. Zij sluiten hun set af met een gezamenlijk optreden, waarna zij het podium eerbiedig verlaten voor de grootste naam op het affiche: een ware jazzveteraan, de Amerikaanse tenorsaxofonist Coleman Hawkins. Samen met zijn landgenoten Jimmy Woode (bas) en “Kansas” Fields (drums) en de Franse pianist George Arvanitas geeft Coleman Hawkins een optreden van een uur, waarin hij "Disorder At The Border" en de standards "Autumn Leaves", "Lover Come Back To Me", "Moonlight In Vermont" en "All The Things You Are" speelt. Dit optreden is de gedroomde afsluiting voor het eerste jazzfestival ter ere van Adolphe Sax.

Dexter Gordon: Live in '63 & '64 zijn drie concerten, gefilmd in 1963 en 1964 in Nederland, Zwitserland en België. De concerten tonen de klassieke stijl van deze bebop-legende en zijn zachte geluid. Terwijl Gordon in Europa leefde werden deze concerten opgenomen en legendarische muzikanten als de drummer Art Taylor en pianist Kenny Drew spelen mee met jazz-klassiekers als 'Blues Walk', 'A Night In Tunisia' en 'Body And Soul'. De opnames laten Gordon in goede vorm zien en bewijzen waarom hij geroemd wordt als één van de meest invloedrijke saxofonisten uit de jazz geschiedenis is. Zowel John Coltrane als Sonny Rollins noemen hem als een van de belangrijkste invloeden op hun spel!

Sinds 1970 verandert de Duitse stad Burghausen ieder jaar een week lang in het kleurrijke jazzmekka van Beieren: de Internationale Jazzwoche Burghausen trekt musici en bezoekers van over de hele wereld. Eén van de vele artiesten die hier optreden in 2019 is Al Di Meola. De pionierende gitarist vermengt wereldmuziek en rock met jazz. Zijn voortdurende fascinatie voor complexe syncopering, prikkelende, lyrische melodieën en verfijnde gevoel voor harmonie heeft hem zijn hele carrière veel lof opgeleverd. De Grammy Award-winnaar vergaarde internationale roem door zijn waardevolle samenwerkingen met andere grote namen en niet in de laatste plaats als soloartiest.

Geniet van het eerste concert in Parijs van de Nigeriaanse superster Runtown! Samen met een aantal speciale gastmusici speelt de getalenteerde afrobeatmuzikant zijn grootste hits. Runtowns eerste single 'Party Like It’s 1980' maakte internationaal de weg vrij voor 'Gallardo', een doorslaand succes in de wereldwijde afrobeatscene. Runtown treedt in de voetsporen van de groten; van Salif Keïta en Fela Kuti tot Otis Redding en Bob Marley.

‘Jazz en Baie’, een karakteristiek gitaargeluid, en de prachtige bariton van Big Daddy Wilson vormen de perfecte ingrediënten voor een emotioneel en melancholisch bluesconcert. Als jonge soldaat had Wilson nog nooit een bluesconcert gezien, tot hij in het Duitse Bremen een jazzclub binnenstapte. Dit was een ware openbaring: vanaf dat moment besloot Wilson om zich helemaal onder te dompelen in de bluesmuziek. Enkele decennia en een aantal studioalbums later wordt Big Daddy Wilson beschouwd als één van de grootste hedendaagse blues-muzikanten, die met zijn baritonstem nostalgische verhalen over zijn geboorteland vertelt. Zijn album ‘I’m Your Man’ bracht hem zijn eerste grote internationale succes. De charismatische zanger combineert soul, funk, country en gospel met blues, zonder dat hij zijn roots en jeugdherinneringen uit het oog verliest.

Het optreden van zangeres Jazzmeia Horn op het Malta Jazz Festival 2019 beloofde veel goeds voor de toekomst van de jazz, en was tegelijk doordrenkt van het verleden van het genre. Met Keith Brown (piano), Rashaan Carter (bas), Irwin Hall (fluit en saxofoon) en Anwar Marshall (drums) herinnerde het optreden van de jonge zangeres het publiek aan de kracht van de jazz het hart te beroeren. Horns concert aan de waterkant van Valletta naast de Ta’Liesse-kerk was een werkelijk betoverende ervaring.

Bill Evans geldt als één van de grootste jazzpianisten aller tijden, en staat bekend om zijn gebruik van impressionistische harmonieën in de vertolking van bekend jazzrepertoire. In 1958 werd Evans beroemd door zijn rol in het sextet van Miles Davis, dankzij hun 'modal jazz'-album “Kind of Blue”, dat nog altijd één van de bestverkochte jazzalbums is. Nadat hij deze band verliet, vormde Evans een reeks trio's onder zijn eigen naam. In dit concert, opgenomen in het Maison de la Radio in Parijs in 1972, speelt Evans met twee heren met wie hij lange tijd samenwerkte: Eddie Gomez op contrabas en Marty Morell op drums. Op het programma staan eigen composities van Evans, maar ook de jazzwals “Very Early” en het modale stuk “Time Remembered”, evenals jazzstandard “Autumn Leaves”.