TV-gids

Ballake Sissoko is afkomstig uit een lange traditie van Malinese kora-spelers. Hij werkte samen met gerenommeerde musici als Toumani Diabaté en Taj Mahal, en ontmoette de in Frankrijk geboren Vincent Ségal bij toeval. De twee begonnen met enkele jamsessies, maar waren er nog niet helemaal over uit op welke manier er een samenwerking tot stand kon komen. Ségal genoot een westerse klassieke opleiding en speelde al in het Franse Nationale Orkest, maar dit weerhield hem er niet van om zijn comfortzone te verlaten en het geluid van zijn cello te combineren met de kora van Sissoko. Eigenlijk was dit geen grote stap: Ségal groeide op in de Parijse wijk Pigalle, omringd door Afrikaanse migranten die Ségal wegwijs maakten in de Afrikaanse muziek. Het samenspel tussen Sissoko en Ségal levert een bijzonder concert op, waarin jazz gecombineerd wordt met Malinese muziek , maar ook met klassieke invloeden.

In 1971 reisde de cameracrew van de westernserie 'Gunsmoke' uit Hollywood af naar de Pacific Northwest om daar een tournee van de grote bluesmusici Muddy Waters, Big Joe Turner, Big Mama Thornton en George “Harmonica” Smith te filmen. Deze documentaire toont verschillende hoogtepunten van hun optredens aan de University of Oregon, gevolgd door interviews en beeldmateriaal van de musici op reis.

30 minutes of... Orquestra Jazz de Matosinhos en Orquestra Sinfónica do Porto Casa da Música met Dirk Brossé als dirigent. Casa de Música is een groot concertgebouw in de Portugese stad Porto. Het werd ontworpen door de Nederlandse architect Rem Koolhaas. Brossé, geboren in Gent, in 1960, is een veelzijdige componist en een gerespecteerde dirigent in de internationale muziekwereld. Op piano Jason Moran en J.A. Pereira de Sousa bespeelt de cello.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1987 stond de Amerikaanse gitarist pianist Chick Coear op dit festival. Hij speelt een jazz fusion-concert met zijn Elektric Band, bestaande uit Frank Gambale (gitaar), Eric Marienthal (saxofoon), John Patitucci (bas) en Dave Weckl (drums). De band sleepte twee Grammy Award-nominaties in de wacht.

Het Milt Jackson Jazz Quartet kwam in 1952 voort uit de ritmesectie van Dizzy Gillespie's bigband en liet zich inspireren door klassieke kamermuziek en de bluesy wortels van de jazz. Als het 'Modern Jazz Quartet' genoot het viertal een decennialange carrière die een groot aantal baanbrekende albums opleverde. Na een korte Nederlandse tournee door Rotterdam en Amsterdam trad het Modern Jazz Quartet op 31 maart 1969 op voor de camera's van de Nederlandse publieke omroep in de Singer Concertzaal in Laren. Het goedgeklede en goed op elkaar ingespeelde viertal – Milt Jackson op vibrafoon, John Lewis op piano, Percy Heath op bas en Connie Kay op drums – speelt met de ongeëvenaarde finesse en elegantie die hun handelsmerk was.

‘Jazz a Vienne’ behoort tot 's werelds prestigieuste jazzfestivals. Al sinds 1981 boekt het festival de allergrootste jazzmusici, velen van wie er later nog eens terugkomen. Het mag geen verrassing heten dat ook de editie van 2013 niet teleurstelde: de grootste namen uit de muziek stonden op het programma. Onder hen was Chucho Valdes met zijn Afro-Cuban Messengers, het schoolvoorbeeld van jazz met een Latin-invloed. Samen met vocalisten Concha Buika en Dreiser Durruthy Bombale, Rodney Barreto op drums, Gaston Joya op contrabas, Yaroldy Abreu Robles op conga's en Reinaldo Melian Alvarez op trompet wekt de legendarische pianist de straten van Havana tot leven op het festivalpodium.

Ter afsluiting van de editie van 2019 brengt Jazz à la Villette een eerbetoon aan de koningin van Soul, Aretha Franklin, die in de zomer van 2018 overleed. De muzikale leiding van de avond is in handen van Antibalas, een Afrobeat-groep uit Brooklyn verbonden aan het Daptones-label. Voor deze gelegenheid worden ze vergezeld door verschillende gastzangers: Bettye LaVette, José James, Alice Russell, Nona Hendryx en Zara McFarlane.

Op Grégory Privats album "Soley" uit 2020 opent zich een hybride universum, waarin stem, piano en synthesizer, Caraïbische en elektronische muziek, en de klassieke en jazz-trio-tradities gebroederlijk samengaan en vermengd raken. Bijgestaan door Chris Jennings op contrabas en Tilo Bertholo op drums laat Privat hier voor de eerste maal van zich horen als zanger. Deze vocale dimensie vormt een krachtige toevoeging aan de instrumentale en narratieve zeggingskracht van "Soley", wat Privats muziek een onverwachte emotionele gelaagdheid verleent.

De Rotterdamse jazzclub BIRD brengt vijf veelbelovende musici samen in artist-in-residence-project “The Nest”. Zeven sessies lang wisselen deze talenten ideeën uit, werken ze samen aan hun projecten, en maken ze muziek. Ter afsluiting van deze periode, waarin producer Jameszoo en manager Jochem Tromp de musici met raad en daad bijstaan, organiseert BIRD samen met North Sea Jazz Festival DownTown een try-out. In deze korte reportage delen de musici hun ervaringen tijdens het project. Zij stellen zichzelf voor, leggen uit waarom ze zo op hun plaats zijn bij The Nest, en verwoorden wat ze er hopen te leren. Natuurlijk krijgen we door veelbelovende beelden van de try-out alvast een voorproefje van de nummers die uit dit project zijn voortgekomen.

Estival Jazz Lugano is een jaarlijks muziekfestival in de open lucht dat vijf dagen lang plaatsvindt in de pittoreske Zwitserse stad Lugano. Sinds 1979 geldt dit muzikale mekka als dé plek waar fans van jazz en internationale muziek aan hun trekken komen. In juli 1996 trad de Amerikaanse saxofonist Wayne Shorter met zijn kwintet op tijdens Estival Jazz Lugano. Met pianist Jim Beard, gitarist David Gilmore, bassist Alphonso Johnson en drummer Rodney van Holmes brengt Shorter zijn publiek onder hypnose.

Sinds de eerste keer dat rietblazer Émile Parisien optrad op Jazz à Ramatuelle in 2010 heeft de muzikant definitief zijn naam gevestigd als één van de meest getalenteerde muzikanten van zijn generatie. Op zijn lievelingsinstrument, de sopraansaxofoon, ontwikkelde hij een ongeëvenaarde lyrische stijl. In 2016 verscheen hij op Jazz à Ramatuelle met de Duitse pianist Joachim Kühn (*1944) en de legendarische multi-instrumentalist Michel Portal (*1935). De vitale tachtiger Portal is een intrigerende saxofonist, klarinettist en bandoneonist: een ware muzikale avonturier, die jazz, klassieke muziek en filmmuziek met elkaar vermengt. Samen met gitarist Manu Codjia, bassist Simon Tailleu en drummer Mario Costa vormen zij het Émile Parisien Sextet, dat de sterren van de hemel speelt op Jazz à Ramatuelle 2016.

‘Jazz a Vienne’ behoort tot 's werelds prestigieuste jazzfestivals. Al sinds 1981 boekt het festival de allergrootste jazzmusici, velen van wie er later nog eens terugkomen. Het mag geen verrassing heten dat ook de editie van 2013 niet teleurstelde: de grootste namen uit de muziek stonden op het programma. Onder hen was de legendarische pianist McCoy Tyner. Tyner is uitgegroeid tot één van de invloedrijkste pianisten uit de jazzgeschiedenis. In de eerste helft van de jaren '60 speelde Tyner in het klassieke kwartet van John Coltrane. Als zodanig begeleidde Tyners spel de iconische saxofonist op zijn spirituele zoektocht. Bijgestaan door Coltrane’s zoon Ravi trakteert de pianolegende 'Jazz a Vienne' op een indrukwekkend concert, met Gerald Cannon op contrabas en Montez Coleman op drums.

In 2010 gaf de legendarische zanger Tony Bennett voor het eerst acte de présence op het Londense iTunes Festival in het Roundhouse Art Centre. De met talloze Grammy Awards gelauwerde artiest zingt zijn grootste hits, waaronder "The Best Is Yet To Come", "Fly Me to the Moon", en natuurlijk zijn lijflied, "I Left My Heart in San Francisco".

Het bruisende eiland Malta had een avond vol lichte, vrolijke muziek voor de boeg toen de Braziliaanse muzieklegende João Bosco daar op 21 juli 2018 het podium betrad. Deze autodidactische gitarist debuteerde in de jaren ‘70 naast Elis Regina en Aldir Blanc. In 2018 liet Bosco, met gitarist Ricardo Silveira, bassist João Baptista en drummer Kiko Freitas, ons kennismaken met zijn kenmerkende smeltkroes van bossanova, samba en MPB, met spaarzame invloeden uit de hedendaagse jazz. Na zijn fenomenale successen in zijn geboorteland Brazilië benadrukt het enthousiasme van het Maltese publiek dat João Bosco nu eindelijk zijn lang verdiende erkenning elders krijgt.

Anita O'Day: Live in ’63 en ’70 toont twee prachtige concerten van deze "jazz singer supreme" in onberispelijke vorm. Met ogenschijnlijke nonchalance vertolkt O'Day onder meer publieksfavorieten 'Tea For Two' en 'Sweet Georgia Brown'; nummers waarmee ze eerder triomfen vierde op het legendarische Newport Jazz Festival van 1958. Uit deze optredens blijkt duidelijk waarom Anita O'Day samen met Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan en Billie Holiday tot de allergrootste jazzzangeressen behoort.

In de hoogtijdagen van de free jazz vertegenwoordigde pianist Cecil Taylor (1929) het ‘non-jazz’-aspect van de beweging waarschijnlijk beter dan enig ander. Zijn platen uit de jaren ’60 zaten vol muzikale vernieuwingsdrift. Vooral zijn mix van uitbundigheid en atonaliteit maakten hem invloedrijk, hoewel collega Ornette Coleman hem aanvankelijk overschaduwde. Toch was Taylor één van de eerste muzikanten die improvisatie loskoppelde van vaste harmonische structuren. Taylor, die zowel door klassieke muziek als jazz is beïnvloed, groeide uit tot een pianovirtuoos met een unieke variëteit aan dynamiek, muzikale invallen, en harmonische inzichten. De vele toonclusters die hij speelt omwille van het percussieve effect kenmerken zijn spel. Ook tijdens dit concert opgenomen tijdens de Müncher Klaviersommer van 1984 toont hij zijn ongeëvenaarde beheersing van de geïmproviseerde jazz.

Samen met de Deense bassist Morten Ramsbøl en de Zweedse drummer Rasmus Kihlberg presenteert de Zweedse pianist Jacob Karlzon het album ‘Open Waters’ in de Hamburgse fabriek van pianobouwer Steinway. De klassiek opgeleide pianist, die het podium deelde met Kenny Wheeler, Norma Winstone en Billy Cobham, houdt de rijke traditie van de eclectische Zweedse jazz in ere. In 2012 verkende hij de heavy metal, en nadien paste hij elektronica toe om de beat te bepalen.

The Newport Jazz Festival, first established in the North-American town of Newport, Rhode Island in the summer of 1954, has now grown to become one of the largest multi-day celebrations of jazz worldwide. It has resulted in numerous famous live albums from top-rate jazz stars, and has spawned several worldwide tours, including editions of the Newport Jazz Festival in Rotterdam, The Netherlands. In 1968, the orchestra of Belgian pianist Francy Boland, the band of Dutch trumpeter Boy Edgar, and the big band of American trumpeter Thad Jones and American drummer Mel Lewis performed at the Newport Jazz Festival held in De Doelen, Rotterdam.

Estival Jazz Lugano is een jaarlijks muziekfestival in de open lucht dat vijf dagen lang plaatsvindt in de pittoreske Zwitserse stad Lugano. Sinds 1979 geldt dit muzikale mekka als dé plek waar fans van jazz en internationale muziek aan hun trekken komen. Op 2 juli 1985 gaf de Amerikaanse stemkunstenaar Bobby McFerrin een solo-optreden op Estival Jazz Lugano. Met zijn unieke vocale percussie, grote emotionele bereik en muzikaliteit liet McFerrin het publiek verbluft achter.