TV-gids

Phil's Music Laboratory is de huisband van Kunstruimte Bosch in Arnhem. Bandleider en pianist Philipp schrijft intrigerende en uitdagende composities, passend bij het muzikale karakter van zijn bandgenoten. Hij zoekt niet de veiligheid, maar drijft zijn band naar de grens en maakt het optreden daarmee tot een verbijsterende ervaring voor het publiek. Iedereen die Philipp’s composities kent weet wat voor (harmonisch en ritmisch) spektakel je kunt verwachten van een frontlijn van vier blazers. Hij vreest het experiment niet om verschillende stijlen door elkaar te halen. Zijn mede musici komen uit heel Nederland en zijn ervaren musici die in grote en kleine formaties hun sporen verdiend hebben. Een volle bijna Bigband-achtige klank wordt afgewisseld met kleine intieme soundscapes. Wees voorbereid op een bad van zeer uiteenlopende muzikale emoties. Laat je betoveren door het muzikale vuurwerk van Phil’s Music Lab.

November Music, een jaarlijks festival voor muziek van over de hele wereld, vindt voor het eerst plaats in 1993. Sindsdien is het festival een lans blijven breken voor de eigentijdse muziek, op verschillende podia door heer ‘s-Hertogenbosch. Editie 2018 bood jazz, avant-garde, internationale muziek en elektronische muziek, geluidsinstallaties, moderne opera en theater, en verschillende interdisciplinaire optredens. Onder de artiesten was zangeres Lucia Cadotsch, die unaniem wordt geprezen door Downbeat en The Guardian. Haar optreden met saxofonist Otis Sansjö en bassist Petter Eldh omvat alles van akoestische instrumenten tot elektrische synthesizers en drummachines.

Het Noordse afrojazz-project 'We Are Birds' vond z'n oorsprong tijdens een jamsessie in 2010, toen de Finse jazzpianist Tuomas A. Turunen samenspeelde met de Afrikaanse drummer/percussionist en stedelijke bard Dimitri Reverchon. De twee componisten beten zich vast in dit hybride genre, en vonden daarvoor een perfecte partner in bassist Emmanuel Soulignac, die zijn popkennis inbracht. Inmiddels speelt We Are Birds een toegankelijke mix van jazz en wereldpop, die gebaseerd is op delen, luisteren, begrijpen, naar elkaar omkijken, en wederzijds vertrouwen.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1987 stond de Amerikaanse gitarist pianist Chick Coear op dit festival. Hij speelt een jazz fusion-concert met zijn Elektric Band, bestaande uit Frank Gambale (gitaar), Eric Marienthal (saxofoon), John Patitucci (bas) en Dave Weckl (drums). De band sleepte twee Grammy Award-nominaties in de wacht.

November Music in ‘s-Hertogenbosch is al sinds 1993 hét Nederlandse festival voor hedendaagse nieuwe muziek. Het festival biedt een geweldige combinatie van hedendaagse composities en experimentele pop, sound art, niet-Westerse muziek, jazz, en improvisatiemuziek. Het slotconcert van editie 2016 is een goed voorbeeld van deze muzikale rijkdom: het fantastische trio van de jonge componist en pianist Rembrandt Frerichs speelt samen met het Cello8ctet Amsterdam en de gerenommeerde Iraanse tar-speler Hossein Alizâdeh de sterren van de hemel. De Nederlandse pianist Rembrandt Frerichs studeerde in New York en woonde enkele jaren in Caïro. Zijn muziek heeft de drive van de Amerikaanse jazz en de lyriek van de Oosterse muziek, afgewisseld met herkenbare elementen uit de kamermuziek van Claude Debussy en Maurice Ravel. De combinatie van Frerichs met het Cello8ctet en Alizâdeh is uniek: hun muziek is een wonder van organische creativiteit, een perfect voorbeeld van fusion tussen muziek uit de oude en de nieuwe wereld.

Ballake Sissoko is afkomstig uit een lange traditie van Malinese kora-spelers. Hij werkte samen met gerenommeerde musici als Toumani Diabaté en Taj Mahal, en ontmoette de in Frankrijk geboren Vincent Ségal bij toeval. De twee begonnen met enkele jamsessies, maar waren er nog niet helemaal over uit op welke manier er een samenwerking tot stand kon komen. Ségal genoot een westerse klassieke opleiding en speelde al in het Franse Nationale Orkest, maar dit weerhield hem er niet van om zijn comfortzone te verlaten en het geluid van zijn cello te combineren met de kora van Sissoko. Eigenlijk was dit geen grote stap: Ségal groeide op in de Parijse wijk Pigalle, omringd door Afrikaanse migranten die Ségal wegwijs maakten in de Afrikaanse muziek. Het samenspel tussen Sissoko en Ségal levert een bijzonder concert op, waarin jazz gecombineerd wordt met Malinese muziek , maar ook met klassieke invloeden.

Elk jaar vindt eind augustus het Stift International Music Festival plaats. In de Stiftskerk te Weerselo en de Hofkerk te Oldenzaal worden door internationale jonge musici prachtige concerten gegeven. Tijdens het tiende Stiftfestival in 2014 was het thema ‘Hemelse & Duivelse passie’. Jonge musici speelden goddelijke en duivelse kamermuziek van onder andere Astor Piazzolla. Hij combineerde klassieke muziek met tango en ontwikkelde zo in de jaren 60 zijn eigen stijl de ‘Nuevo Tango’. In deze periode componeerde Piazzolla een aantal tango’s gebaseerd op engelen. Aan de tango’s werd een religieus gevoel meegegeven. Piazzolla speelde in zijn laatste jaren deze verschillende tango’s als één suite, welke hij ‘Suite del Ángel’ noemde. Deze suite bestaat nu uit vier tango’s en wordt tegenwoordig in verschillende bezettingen uitgevoerd. U hoort hier de versie voor bandoneon met begeleiding van gitaar, viool, contrabas en piano.

YouTube fenomeen, internationaal befaamd, Grammy-genomineerde, introvert, extravert en een droom van elke psychothearapeut. Sia Furler is vele dingen, maar voor alles is ze een opvallende en unieke artiest. Haar emotionele zang en pakkende songwriting kenmerken de van oorsprong Australische Londoner, die na een kort verblijf in LA nu New York als thuisbasis heeft. De laatste jaren heeft Sia in de States snel aan populariteit gewonnen. Na een mond-tot-mond reputatie te hebben opgebouwd als ‘must-see live-act’, heeft haar verleidelijke, atypische talent en verschijning gezorgd voor een alsmaar groeiende aanhang. Dit concert in Sydney is opgenomen in 2009.

Jimmy Smith: Live in '69 is een ongelofelijk, 90 minuten durend concert uit 1969, dat werd opgenomen in Parijs. Smith laat zien waarom hij nog steeds de onbedwongen koning van het jazzorgel is in zijn samenspel met zijn oorspronkelijke trio (Eddie McFadden op gitaar en Charlie Crosby op drums). De highlights van deze opname zijn de bluesjams 'Got My Mojo Working' en 'Sonnymoon For Two', de ballads 'Alfie' en 'Satin Doll', en de bijzondere, 23 minuten durende versie van Smiths grote hit 'The Sermon'.

Hypnotic Brass Ensemble bestaat uit acht muzikanten uit Chicago, afkomstig van een extreem muzikale familie. Na hun schoolcarrière brachten ze hun muzikaliteit en liefde voor jazz en hiphop bijeen en begonnen ze een act op straat in Chicago. Ze verzonnen de naam voor hun collectief na een interessante gebeurtenis. Toen ze op een dag stonden te spelen op een perron werden ze aanschouwd door een zakenman. De man stond uren naar hun optreden te kijken, terwijl trein na trein voorbij reed. Uiteindelijk liep hij naar hen toe en zei: "You guys just hypnotized me".

Het North Sea Jazz Festival staat wereldwijd bekend om de brede programmering, van traditionele New Orleans jazz, swing, bop, free jazz, fusion, avant-garde en elektronische jazz, tot blues, gospel, funk, soul, R&B, hip-hop, world beat en latin. Het driedaagse festival werd oorspronkelijk georganiseerd door Paul Acket, zakenman en jazzliefhebber, die in de jaren ’60 zijn vermogen vergaarde als uitgever van popmuziekbladen. Na de verkoop van zijn bedrijf had Acket zijn handen vrij om het North Sea Jazz Festival op te richten in 1976. De grootste allerartiesten stonden op de bühne in Den Haag en later in Rotterdam, onder wie de wereldberoemde jazzmuzikant Ray Charles.

Het Koninklijk Concertgebouw in Amsterdam staat wereldwijd bekend vanwege de superieure akoestiek. In het uit 1888 stammende gebouw, dat door velen gekoesterd wordt, hebben talloze beroemde musici opgetreden, maar er hebben bijvoorbeeld ook bokswedstrijden plaatsgevonden. Op 2 november 1958 speelde de Amerikaanse jazzgrootheid Duke Ellington hier twee concerten met zijn orkest. In dit orkest speelden getalenteerde musici als trompettist Clark Terry, trombonist Quentin Jackson, saxofonist Johnny Hodges en violist Ray Nance.

Misschien wel de allergrootste jazz-zangeressen aller tijden treden op in deze geweldige compilatie. Deze historische opnames uit de jaren ’50 en ’60 geven een uniek beeld van sterk uiteenlopende muzikale persoonlijkheden, die nog altijd de maatstaf zijn waar jazzvocalisten langs worden gelegd. Voel het kippenvel als Billie Holiday “God Bless The Child” vertolkt, en ontdek wat haar tot zo’n invloedrijke jazz- en popzangeres maakte. Geniet van Anita O’Day’s ongeëvenaarde gevoel voor timing in “Honeysuckle Rose”, opgenomen in het Arenateatern in Stockholm, Zweden op 1 november 1963. Nina Simone’s uitvoering van “Ain't Got No, I Got Life”, opgenomen in Londen in december 1968, brengt je op het puntje van je stoel. Luister ademloos van Sarah Vaughan’s versie van “Tenderly” – ‘Sassy’, ook wel ‘The Divine One’, nam zong deze romantische klassieker tijdens een optreden in een Zweedse televisiestudio op 9 juli 1958. Laaf je tenslotte aan de ‘First Lady of Song’: Ella Fitzgerald swingde “Mack The Knife” tijdens haar optreden op 4 december 1960 in de club The Embers, gelegen in een voorstad van Melbourne, Australië. Maak kennis met de grootste zangeressen uit de jazzgeschiedenis met deze unieke compilatie van historische opnames!

Spannende klanken van moderne jazz en improvisatorische muziek, de zoektocht naar nieuwe, moderne composities, verbijsterende geluiden van noise, rock en pop… Ja, PARADOX Tilburg is Meer Dan Jazz! Grens overschrijdend naar onbekende soundscapes van elektronische muziek… Indie artiesten, blues veteranen en jazz supersterren - ze storten allen hun muzikale hart uit op het podium van PARADOX. Van de eerste babystapjes van jonge en lokale talenten tot de meest aangrijpende geluiden van internationale topartiesten. PARADOX Tilburg is de meest intieme jazzclub van Nederland, met een zeer toegewijd en trouw publiek uit alle hoeken van Europa. In het TV programma PARADOX LIVE! proef je een selectie van de beste concerten en hoor je interviews met artiesten uit de hele wereld. Deze aflevering staat garant voor spektakel met muziek van eigen bodem: Bertus Borgers & The Young Retro's!

Spannende klanken van moderne jazz en improvisatorische muziek, de zoektocht naar nieuwe, moderne composities, verbijsterende geluiden van noise, rock en pop… Ja, PARADOX Tilburg is Meer Dan Jazz! Grens overschrijdend naar onbekende soundscapes van elektronische muziek… Indie artiesten, blues veteranen en jazz supersterren - ze storten allen hun muzikale hart uit op het podium van PARADOX. Van de eerste babystapjes van jonge en lokale talenten tot de meest aangrijpende geluiden van internationale topartiesten. PARADOX Tilburg is de meest intieme jazzclub van Nederland, met een zeer toegewijd en trouw publiek uit alle hoeken van Europa. In het TV programma PARADOX LIVE proef je een selectie van de beste concerten en hoor je interviews met artiesten uit de hele wereld.

Sean Bergin was een zanger en multi-instrumentalist die met vele Zuid-Afrikaanse groepen tegen de Apartheid streed. Hij introduceerde Kwela-muziek in Amsterdam. Dit muziekgenre werd oorspronkelijk gespeeld op straat in de townships van Zuid-Afrika. Met zijn composities en uitvoeringen transformeerde Sean Bergin de Kwela-muziek tot een modern genre. Tijdens zijn muzikale carrière trad hij op met vele fantastische Zuid-Afrikaanse muzikanten zoals Dudu Pukwana, Louis Moholo, The Jazz Pioneers en Chris McGreggor. ‘Hi There, Sean Bergin’ volgt hem tijdens zijn politieke en muzikale reis in Zuid-Afrika en Amsterdam.

De concertfilm ‘Identities: The Recording’ volgt de opnames van het album "Identities" van componist, arrangeur, saxofonist en bandleider Kārlis Vanags en de Latvian Radio Big Band. Naast alle albumtracks bevat de film ook volop materiaal dat een kijkje achter de schermen biedt. Het album, dat zonder plakwerk of overdubben rechtstreeks op analoge tape werd opgenomen, won in 2020 de Latvian Music Award voor Beste Letse Jazzalbum. De Latvian Radio Big Band is dan ook één van de hoogst aangeschreven jazzensembles van de Baltische staten. Deze geweldige jazzmusici hebben zich door de jaren bewezen in talloze fantastische opnames. “Identities” bestaat uit verrassend oprechte, persoonlijke composities van Kārlis Vanags die geworteld zijn in de bigbandtraditie. Vanags’ levendige, eigentijdse swingmuziek scoort net zo hoog op toegankelijkheid als op muzikaliteit.

De Amerikaanse trompettist en zanger Chet Baker (1929-1988) was één van de meest geliefde architecten van de bebop en de cool jazz. Op zijn tiende leerde Baker spelen in de schoolband. Eenmaal in het leger, in 1946, ontdekte hij de bebop. Na zes maanden gevangenis wegens drugsbezit in 1953 vormde Baker zijn eigen kwartet met pianist Russ Freeman. Zijn levenslange drugverslaving dwong Baker ertoe onophoudelijk concerten te geven en plaatopnames te maken. De in Europa zeer geliefde trompettist voegde zich bij Jacques Pelzer (altsaxofoon, dwarsfluit), Luigi Trussardi (bas), Franco Manzecchi (drums) en René Urtreger (piano) voor een optreden in Brussel, België, op 2 mei 1964. Zij speelden Bye Bye Blackbird, Isn't It Romantic, Airegin, Time After Time, en So What. Op 3 september 1979 verscheen Baker op het Kongsberg Jazz Festival in Noorwegen. Daar werd hij begeleid door Wolfgang Lackerschmid (vibrafoon), Michel Graillier (piano), en Jean Louis Rassenfosse (bas) voor uitvoeringen van Blue Train, Softly, As In A Morning Sunrise, Five Years Ago, en Love For Sale.

Peter Beets staat sinds jaar en dag bekend als een pianist van wereldklasse. Hij speelde onder andere met jazzgrootheden als Chick Corea, Wynton Marsalis, “Toots” Thielemans, Elvin Jones, George Coleman, Johnny Griffin, Benny Golson en John Clayton. Al vanaf zijn geboorte is Beets omringd door muziek: klassieke muziek via zijn moeder, die werkzaam is als muziekpedagoog, en jazz via zijn vader, die een grote fan was van de muziek van pianist Oscar Peterson en drummer Art Blakey. Hoewel de ouders van Peter Beets weinig vertrouwen stelden in een carrière binnen de muziek, zit de muziek absoluut in het bloed van de familie Beets. Tijdens dit concert treedt Peter op met de wereldberoemde gitarist Kurt Rosenwinkel. Rosenwinkel speelde in zijn carrière, die al ruim vijfentwintig jaar voortduurt, al samen met dynamische collega’s als Brad Mehldau, Brian Blade, Mark Turner, Joshua Redman, en Chris Potter, maar ook met jazzlegendes Joe Henderson, Paul Motian, en Gary Burton. Met zijn ervaring met en kennis over de rijke tradities van jazz drukt Rosenwinkel een onuitwisbaar stempel op de muziek: hij tracht zijn muzikale kunst tot nieuwe hoogtes te verheffen. Geen verrassing dus dat het samenspel van Beets en Rosenwinkel garant staat voor schitterende muziek.

In het ensemble van trompettist Jacques Kuba Séguin zitten een aantal van Montreals meeste expressieve muzikanten: naast trompettist Jaques Kuba Séguin zelf leveren contrabassist Frédéric Alarie, pianist Jonathan Cayer, en drummer Kevin Warren subtiele en lyrisch muzikale momenten. Samen met zijn ensemble weet Jaques zijn trompet te laten klinken zoals we dat instrument zelden horen. De heren spelen een programma dat afwisselt tussen moderne en traditionele stijlen.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1994 stond de legendarische Amerikaanse swingbandleider en vibrafonist Lionel Hampton op dit festival met zijn eigen arrangementen van bekende jazzklassiekers. Hij trad op met Junior Mance op piano, Jimmy Woode op bas en Bobby Durham op drums. Zij werden bijgestaan door het Staatsorkest van Sint-Petersburg onder leiding van Alexander Tschernuschenko om een opwindend bigbandgeluid neer te zetten op pittige uitvoeringen van ‘In the Mood’ en ‘Air Mail Special’. Tot besluit van het programma zingt Hampton de laatste grote hit van Louis Armstrong: ‘What a Wonderful World’.

Deze uptempo, funky uitvoering bewijst wel weer dat B.B. King, één van de Meesters van de Blues Gitaar het nog steeds in de vingers heeft. De band bestaat uit een aantal van de beste blues muzikanten van tegenwoordig en ze spelen alle klassieke nummers van B.B. King.

Amsterdam, 6 februari 2018. De grootste angst van de ooit verslaafde topdrummer Richard Lems - dat mensen weten hoe duister zijn leven ooit was – moet zijn nieuwe kracht worden. De korte documentaire ‘Rebirth in The Amsterdam Red Light District’ toont hoe heftig drummer Richard Lems' leven als verslaafde was, en hoe hij zich probeert te ontworstelen aan zijn schaamte over zijn verleden. Hij beleeft op verschillende plaatsen op de Amsterdamse wallen opnieuw hoe hij werd neergestoken, drugs gebruikte, stoned zijn eindexamen deed en in een politiecel belandde. Richard vertelt over deze ervaringen, maar herbeleeft de momenten vooral drummend. Dat laatste maakt dit tot een intense en unieke ervaring. Verslavingsarts (en muzikant) Gerard Alderliefste: “Om zijn schaamte en schuldgevoel te overwinnen, moet hij dieper gaan dan ooit. Muziek kan die emoties aan de oppervlakte brengen. Alleen zo komt hij erachter dat het niet aan hem lag, maar aan de drugs.”

De legendarische hardbopband Art Blakey's Jazz Messengers trad op 16 maart 1963 op in l'Olympia in de Franse hoofdstad Parijs. De Jazz Messengers, aangevoerd door drummer Art Blakey, bestonden uit Wayne Shorter op tenorsaxofoon, Freddie Hubbard op trompet, Curtis Fuller op trombone, Reggie Workman op contrabas, en Cedar Walton op piano. Stuk voor stuk groeiden zij later uit tot absolute jazzlegendes. De groep speelde Cedar Waltons arrangement van That Old Feeling (geschreven door Sammy Fain), Wayne Shorters arrangement van I Didn't Know What Time It Was (geschreven door Richard Rodgers), en Caravan (geschreven door Juan Tizol en Duke Ellington).