TV-gids

Op Grégory Privats album "Soley" uit 2020 opent zich een hybride universum, waarin stem, piano en synthesizer, Caraïbische en elektronische muziek, en de klassieke en jazz-trio-tradities gebroederlijk samengaan en vermengd raken. Bijgestaan door Chris Jennings op contrabas en Tilo Bertholo op drums laat Privat hier voor de eerste maal van zich horen als zanger. Deze vocale dimensie vormt een krachtige toevoeging aan de instrumentale en narratieve zeggingskracht van "Soley", wat Privats muziek een onverwachte emotionele gelaagdheid verleent.

Als vijfentwintigjarige speelde de saxofonist Maceo Parker in de band van James Brown, maar is daarnaast vooral bekend door zijn samenwerkingen met P. Funk, "Parlement" George Clinton en de "Rubber Band" van Bootsy Collins. Maceo heeft zijn kunnen inmiddels bewezen door een bijzondere chemie te creëren tussen alle stromingen in de Amerikaanse zwarte muziek. Als voorloper in de ‘groove’, mengt hij funky jazz met roots en gospel met blues. Het resultaat is een oververhitte concertzaal met een dol enthousiast publiek dat zich volledige overgeeft aan de energie van de muziek. Vol overtuigingskracht neemt hij zijn publiek mee in zijn wereld en brengt hij onder andere de funky plaat 'Southwick'.

De Nederlandse jazzzangeres Ellen Pels presenteert haar nieuwste release, 'Love'. In deze liveopname vanuit de Zwolse Schouwburg Odeon treedt Ellen op met het Red Limo String Quartet en haar eigen negenkoppige ritmesectie. De zangeres combineert haar diepe liefde voor muziek met haar eigen roerende teksten, die zijn geïnspireerd op spirituele denkers als Paulo Coelho, Eckhard Tolle en Deepak Chopra. Haar van spiritualiteit doordrongen muziek is uitdagend en theatraal, en tegelijkertijd warm en melodieus.

De Amerikaanse jazztrompettist, componist, en bandleider Dizzy Gillespie (1917-1993) was één van de grondleggers van de bebop. Hij vermengde allerlei stijlen die zijn voortgekomen uit de Afrikaanse cultuur, zoals muziek uit Cuba, Latijns Amerika en de Caraïben, in zijn muziek. Op 4 november 1970 speelde hij een concert in Denemarken met de Kenny Clarke/Francy Boland Big Band. Daarbij stonden nummers als Con Alma, Brother K, Now Hear My Meanin’, Manteca, Let Me Outta Here, en Things Are Here op het programma.

Peter Beets staat sinds jaar en dag bekend als een pianist van wereldklasse. Hij speelde onder andere met jazzgrootheden als Chick Corea, Wynton Marsalis, “Toots” Thielemans, Elvin Jones, George Coleman, Johnny Griffin, Benny Golson en John Clayton. Al vanaf zijn geboorte is Beets omringd door muziek: klassieke muziek via zijn moeder, die werkzaam is als muziekpedagoog, en jazz via zijn vader, die een grote fan was van de muziek van pianist Oscar Peterson en drummer Art Blakey. Hoewel de ouders van Peter Beets weinig vertrouwen stelden in een carrière binnen de muziek, zit de muziek absoluut in het bloed van de familie Beets. Tijdens dit concert treedt Peter op met de wereldberoemde gitarist Kurt Rosenwinkel. Rosenwinkel speelde in zijn carrière, die al ruim vijfentwintig jaar voortduurt, al samen met dynamische collega’s als Brad Mehldau, Brian Blade, Mark Turner, Joshua Redman, en Chris Potter, maar ook met jazzlegendes Joe Henderson, Paul Motian, en Gary Burton. Met zijn ervaring met en kennis over de rijke tradities van jazz drukt Rosenwinkel een onuitwisbaar stempel op de muziek: hij tracht zijn muzikale kunst tot nieuwe hoogtes te verheffen. Geen verrassing dus dat het samenspel van Beets en Rosenwinkel garant staat voor schitterende muziek.

Jimmy Smith: Live in '69 is een ongelofelijk, 90 minuten durend concert uit 1969, dat werd opgenomen in Parijs. Smith laat zien waarom hij nog steeds de onbedwongen koning van het jazzorgel is in zijn samenspel met zijn oorspronkelijke trio (Eddie McFadden op gitaar en Charlie Crosby op drums). De highlights van deze opname zijn de bluesjams 'Got My Mojo Working' en 'Sonnymoon For Two', de ballads 'Alfie' en 'Satin Doll', en de bijzondere, 23 minuten durende versie van Smiths grote hit 'The Sermon'.

In tegenstelling tot veel van zijn collega’s kijkt jazzzanger Gregory Porter ook buiten de jazzwereld! Deze voormalig American Football-speler verruilde zijn sportschoenen voor de microfoon na een schouderblessure. Tijdens een optreden in een Californische jazzclub werd Porter ontdekt door pianist, saxofonist en componist Kamau Kenyatta. Porter deed ervaring op in vele gospelkoren en succesvolle musicals, voordat hij zijn eigen werk ten gehore bracht. Het is een understatement te zeggen dat hij toen beroemd werd: hij bestormde de muziekwereld met de snelheid van een meteoriet! Sindsdien kan niemand meer om hem heen: Porters magnifieke, gepolijste baritonstem tovert elke melodie om tot iets weergaloos. Tijdens deze show vanuit Olympia in Parijs laat Gregory Porter zien wat hij kan!

Deze opname van het Robert Rook Trio vanuit het Bimhuis Amsterdam is buitengewoon. Robert Rook speelt op piano, Thomas Winther Andersen op contrabas en Dick Verbeeck op drums. Hein van de Geyn zei over deze opname: "Robert Rook met zijn trio laat zo veel zien: elegant lyriek, intense grooves, avontuurlijke improvisatie en interactie. Het niveau waarop gemusiceerd wordt, en bovenal hoe naar elkaar geluisterd wordt is adembenemend".

Count Basie was één van de belangrijkste bandleiders van het swingtijdperk. Op een korte onderbreking na aan het begin van de jaren ’50 stond de pianist vanaf 1935 tot aan zijn overlijden in 1984 aan het roer van zijn big band. Basie’s orkest stond bekend om een lichtvoetige, swingende ritmesectie, levendig ensemblewerk, en veel ruimte voor solo’s. Basie was geen componist zoals Duke Ellington dat was, of een belangrijke solist zoals Benny Goodman: Basie's instrument was de hele bigband! Zijn band belichaamde het swingtijdperk en had een enorme invloed op de hele jazzwereld. In deze opname uit maart 1959 geeft Count Basie een optreden in het Belgische Charleroi. Op enkele stukken is zanger Joe Williams te horen.

Het Modern Jazz Quartet (MJQ) bestond uit Milt 'Bags' Jackson op vibrafoon, John Lewis op piano, Percy Heath op bas, en Connie Kay op drums. Milt Jackson en John Lewis waren bebopmusici van het eerste uur, die in de late jaren '40 in de band van Dizzy Gillespie speelden. De heren gingen hun eigen weg, en begonnen in de jaren '50 het Modern Jazz Quartet met Heath en Lewis. Bekend vanwege de uitgebalanceerde klank, experimentele jazzvormen, en tot in de puntjes voorbereide concerten bleef het MJQ een immens geliefd jazzensemble tot het allerlaatste optreden in de vroege jaren '90.