TV-gids

Anita O'Day: Live in ’63 en ’70 toont twee prachtige concerten van deze "jazz singer supreme" in onberispelijke vorm. Met ogenschijnlijke nonchalance vertolkt O'Day onder meer publieksfavorieten 'Tea For Two' en 'Sweet Georgia Brown'; nummers waarmee ze eerder triomfen vierde op het legendarische Newport Jazz Festival van 1958. Uit deze optredens blijkt duidelijk waarom Anita O'Day samen met Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan en Billie Holiday tot de allergrootste jazzzangeressen behoort.

Het Brussels Jazz Orchestra (BJO) is niet het type jazzorkest dat zich vasthoudt aan de traditionele jazz-standards. Liever streeft het orkest naar het hoogst mogelijke niveau door met hartstocht originele muziek te componeren, unieke arrangementen te creëren en inventief te spelen. Het orkest speelt echte jazz met een dynamische orkestrale sound met enerzijds de klassieke kracht van het geheel, en anderzijds de individuele muzikant als briljante solist. Het orkest werd in 1993 opgericht door Frank Vaganée, Serge Plume en Marc Godfroid. Het wordt inmiddels erkend en gesubsidieerd door de Vlaamse overheid. Bovendien is het BJO het ‘Orchestra in Residence’ in Flagey in Brussel. In deze uitzending speelt het orkest samen met David Linx. De Belgische jazzzanger beheerst ieder idioom en elke taal, en drukt zijn eigen stempel onder het werk. Het ene moment wijkt hij af van de tekst, het andere moment neemt hij ons mee in een improviserende scat.

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. The Crusaders, een Amerikaanse jazz fusion groep die zijn hoogtepunten kende in de 70er jaren. Het begon als een twee-mans front-line hoorn sectie, wiens geluid geworteld was in hard bop met een nadruk op R&B en soul. Het optreden van The Crusaders op Estival is buitengewoon ‘soulvol’ en een geweldig optreden om te zien.

In 1971 trad de klassiek opgeleide bossanovagitarist Baden Powell met zijn kwartet op in Parijs, Frankrijk. Zij spelen Pai, Lotus (geschreven door Baden Powell), Tristeza (geschreven door Haroldo Lobo/Niltinho), Round Midnight (geschreven door Thelonious Monk), Nega do cabelo duro (geschreven door David Nasser/Rubens Soares), en Aos pes da cruz (geschreven door Zé da Zilda/Marino Pinto). Powell wordt bijgestaan door Ernesto Ribeiro-Gonçalves op contrabas, Helio Schiavo op drums en Alfredo Bessa op percussie.

In deze uitzending ziet u een zeldzaam optreden door de legendarische gitarist Paco de Lucía en zijn sextet opgenomen tijdens de Germeringer Jazztage van 1996. Sommigen zetten z’n vraagtekens bij de programmering van flamencomuziek op een jazzfestival, maar de overeenkomsten tussen bijvoorbeeld flamenco en blues zijn meermaals overtuigend aangetoond – en die blijken wederom tijdens dit concert: beide muziekstijlen vormen een uitlaatklep voor de arme, vogelvrije minderheid die met primitieve kracht de grenzeloze mogelijkheden voor improvisatie en virtuositeit tentoonspreidt. Paco de Lucía laat zien waar hij voor staat. Hij heeft lang geëxperimenteerd met meerdere vormen van jazz, waarbij hij altijd de flamencotraditie in ere probeert te houden. Zoals hij zelf zegt: “Wat ik heb geprobeerd te doen is met één hand de flamencotraditie bewaken, en met de andere op zoek naar nieuwe elementen die ik in de flamenco kan verwerken”.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1988 stond vocalist Bobby McFerrin op het festival. McFerrin, die bekend staat om zijn ongelooflijke stemtechniek en unieke benadering van de muziek, gaf een onvergetelijk solo-optreden ten beste.

Elk jaar vindt het Jazz en Baie festival plaats in de prachtige baai van Mont Saint-Michel. Vandaag staan twee muzikale zwaargewichten op het podium: de Franse jazzmuzikanten Jacky Terrasson en Stéphane Belmondo. Pianist Terrasson en trompettist Belmondo spannen samen voor een bijzonder concert waarin jazz gecombineerd wordt met soul een vleugje Franse chanson. De Frans-Amerikaanse Terrasson houdt ervan de wereld over te reizen om muzikale samenwerkingen aan met anderen, of concerten te geven met zijn eigen trio, kwartet of kwintet. Zijn diepgewortelde vriendschap met Stéphane Belmondo leverde al een reeks briljante optredens en albums op. De ene keer treedt de trompettist op op Terrassons album ‘Gouache’, de andere keer is de pianist de gast op Belmondo’s album ‘Ever After’. Tijdens het Jazz en Baie festival staat het duo op het podium garant voor een waar piano en trompet-avontuur: een absolute aanrader!

‘Lex Jasper Trio: Happy Days Are Here Again’ – deze naam dekt de lading! Na een auto-ongeluk en 15 jaar revalidatie is Lex Jasper eindelijk terug! Samen met zijn muziekvrienden Edwin Corzilius (contrabas) en Frits Landesbergen (drums) viert de pianist en componist zijn comeback vanuit jazzclub The Duke in het Brabantse Nistelrode. Door zijn ongeluk is Lex is één van 's Neerlands ‘vergeten’ jazzhelden, maar hij wordt nog steeds beschouwd als één van belangrijkste artiesten en componisten van zijn generatie uit de Nederlandse jazzgeschiedenis. Jasper speelde met de grootsten der aarde, onder wie Toots Thielemans, Clark Terry, Joe Pass, en Rita Reys.

Dit portret van Marcus Miller werd in 2009 opgenomen tijdens zijn tournee ‘Tutu Revisited’. Hij blikt terug op zijn langdurige samenwerking met Miles Davis. Ook vertelt Miller uitgebreid over zijn compositie 'Tutu', en legt hij uit hoe het legendarische, gelijknamige album tot stand kwam. Deze film werd opgenomen in de tentoonstelling 'We Want Miles' in het Parijse Cité de la Musique.

Bluesman 'Seasick' Steve Wold (1941) heeft alle decennia van de popmuziek doorkruist en gaandeweg heel wat bagage met zich mee gesleept. De 73-jarige vagebond is sinds zijn 'ontdekking' tien jaar geleden bij Jools Holland uitermate productief gebleven, met maar liefst zeven albums op zak. Live is Seasick Steve altijd een verademing om te zien: de anekdotes tovert hij uit de versleten werkpet, de meest wonderbaarlijke geluiden uit zijn zelfgemaakte snarenkasten.

Het Morgenland Festival is een festival dat plaatsvindt in Osnabrueck, Duitsland. Het festival bestaat sinds 2005 en focust zich op de fascinerende muziekcultuur uit het Nabije en Midden-Oosten, met genres van klassiek tot avant-garde, jazz en rock. Buiten muzikale voorstellingen, houdt het festival zich ook bezig met andere kunst, zoals dans en theater. Geniet van de muzikale rijkdom van de All Star Band in deze Morgenland Festival-aflevering. Allebei de nummers “Dream” en “Mugam”, gespeeld door de All Star Band, variëren van rustig en zacht tot een ware climax. Zangeres Dima Oshno is afgestudeerd aan het Boston Conservatory. Haar geluid is buitengewoon.

Jazzed Out laat zien dat elke willekeurige locatie als podium gebruikt kan worden. In Jazzed Out worden ongebruikelijke plekken, verspreid over diverse wereldsteden, gebruikt als decor voor korte jazzoptredens. Denk hierbij aan garages, straathoeken, metrowagons en parken. De ongecompliceerde ruwheid van de metropolen smelt samen met de muzikale creaties van verschillende artiesten die op zoek zijn naar het perfecte ‘Urban Podium’. In deze aflevering is Tokyo aan de beurt. Onder meer de bands Kyoto Jazz Massive, Sleep Walker en Quasimode tonen aan dat jazz overal op zijn plaats is.

YouTube fenomeen, internationaal befaamd, Grammy-genomineerde, introvert, extravert en een droom van elke psychothearapeut. Sia Furler is vele dingen, maar voor alles is ze een opvallende en unieke artiest. Haar emotionele zang en pakkende songwriting kenmerken de van oorsprong Australische Londoner, die na een kort verblijf in LA nu New York als thuisbasis heeft. De laatste jaren heeft Sia in de States snel aan populariteit gewonnen. Na een mond-tot-mond reputatie te hebben opgebouwd als ‘must-see live-act’, heeft haar verleidelijke, atypische talent en verschijning gezorgd voor een alsmaar groeiende aanhang. Dit concert in Sydney is opgenomen in 2009.

Gitarist Mike Stern en violist Didier Lockwood samen op een podium: dat garandeert een goede show. Na jaren gespeeld te hebben met Blood, Sweat & Tears ging Mike Stern optreden met drummer Billy Cobham. Zijn grote doorbraak kwam in de jaren '80 toen hij werd gevraagd voor de band waarmee Miles Davis zijn comeback maakte. Didier Lockwood speelde in jazzfusionband Magma in de jaren '70, waar hij naam maakte door zijn vooruitstrevende gebruik van elektrische versterking en andere experimenten met de elektrische viool. Stern en Lockwoord vormen samen een uniek duo dat een bijzonder optreden geeft in het prachtige Romeinse theater van Vienne, Frankrijk.

In 1956 gaf Duke Ellington met zijn orkest een legendarisch optreden op het Newport Jazz Festival. Het succes dat Ellington als gevolg van dat optreden ervaarde zou nog tot zijn dood in 1974 duren. In het jaar voor zijn dood verscheen Ellington wederom op het Newport Jazz Festival, ditmaal gehouden in Brussel. Tenorsaxofonist Paul Gonsalves, die met zijn solo op “Diminuendo and Crescendo in Blue” in 1956 hoge ogen gooide, is hier nog altijd van de partij, evenals oude rotten Russell Procope (clarinet en altsax) en Harry Carney (baritonsax).

De MotorMusic Studios in het Belgische Mechelen oefenen een magnetische aantrekkingskracht uit op talloze eersteklas jazzmusici. Veel bezoekende internationale jazzmusici delen hun kijk op hun muziek met ons in de nieuwe DJAZZ-reeks ‘Belgium Sessions’. In deze uitzendingen zien we hoe een aantal van Europa’s beste musici hun eigen muziek uitvoeren. Deze aflevering staat in het teken van het Astor Klezmer Trio, dat is voortgekomen uit een ontmoeting tussen violiste en zangeres Joëlle Strauss, fluitist Marc Grauwels en accordeonist Christophe Delporte. De drie troffen elkaar in hun gezamenlijke passie voor de Argentijnse tango en de muziek van Ástor Piazzolla. Omdat hun instrumenten elkaar perfect aanvullen, besloten de kunstenaars samen het Astor Klezmer Trio te vormen. Ze bieden het publiek een verfijnd en gedurfd repertoire: verwacht een mooie mengelmoes van klassieke en jazzy muziek, gebaseerd op muziek van componisten zoals Astor Piazzolla.

Sinds 1970 verandert de Duitse stad Burghausen ieder jaar een week lang in het kleurrijke jazzmekka van Beieren: de Internationale Jazzwoche Burghausen trekt musici en bezoekers van over de hele wereld. Eén van de musici is in 2019 de legendarische bluesmuzikant Lucky Peterson. Deze ware meester op de bluesgitaar en het Hammondorgel viert zijn 50-jarige jubileum op het podium. Peterson wordt bijgestaan door zijn band The Organization, aangevuld met de Texaanse vocaliste Tamara Tramell. In een zinderend optreden zoekt ze de grenzen van de blues en funk op in een fascinerende ontmoeting tussen Southern Soul en eigentijdse R&B.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1987 stond de Amerikaanse gitarist pianist Chick Coear op dit festival. Hij speelt een jazz fusion-concert met zijn Elektric Band, bestaande uit Frank Gambale (gitaar), Eric Marienthal (saxofoon), John Patitucci (bas) en Dave Weckl (drums). De band sleepte twee Grammy Award-nominaties in de wacht.

Het Morgenland Festival is een festival dat plaatsvindt in Osnabrueck, Duitsland. Het festival bestaat sinds 2005 en focust zich op de fascinerende muziekcultuur uit het Nabije en Midden-Oosten, met genres van klassiek tot avant-garde, jazz en rock. Buiten muzikale voorstellingen, houdt het festival zich ook bezig met andere kunst, zoals dans en theater. Jivan Gasparyan, Jr. raakte geïnspireerd door de Armeense folkmuziek dankzij zijn opa, Jivan Gasparyan, van wie hij het bespelen van de duduk heeft geleerd. De blul en duduk zijn allebei instrumenten van Armeense afkomst.

Een zangeres uit Parijs en een zanger uit Bern – en twee tegengestelde persoonlijkheden. Een toevallige ontmoeting in 2014 bracht de twee vocalisten bij elkaar, waarbij al snel duidelijk werd hoeveel ze gemeen hebben: ze willen méér dan enkel "mooi zingen". Leïla Martial en Andreas Schaerer willen ontdekken, experimenteren, en de grenzen van de menselijke stem oprekken. Van de diepste bastonen tot de helderste hoge klanken: deze zangers gaan door roeien en ruiten om zichzelf uit te drukken, elk op hun eigen wijze, en altijd voorzien van een flinke dosis humor, levenslust, en een gezonde portie ironie.

Salif Keita’s muziek is een combinatie van traditionele Malinese muziek met Europese en Amerikaanse invloeden. Dit is ook te horen aan de instrumentatie die hij gebruikt, die bestaat uit zowel West-Afrikaanse als West-Europese instrumenten. De Malinese zanger werd vanwege zijn albinisme verbannen door zijn familie. In 1967 verhuisde hij naar Bamako, waar hij zijn muzikale carrière begon en zich aansloot bij Les Ambassadeurs (Internationeaux). In de jaren ’70 verwierf Salif internationale bekendheid met deze band. Na een periode in Ivoorkust gewoond te hebben heeft hij sinds 1984 toevlucht gevonden in Parijs. Tijdens dit concert uit 2010 bewijst hij waarom hij terecht “De gouden stem van Afrika” wordt genoemd.

Charles Mingus geeft en uitzonderlijk concert in april 1965 met Mingus zijn meest gevierde lineup: Jaki Byard (piano), Dannie Richmond (drums), Johnny Coles (trompet), Clifford Jordan (tenor sax) en de grote Eric Dolphy (altsax, fluit en basklarinet). De concerten werden opgenomen binnen acht dagen en minder dan drie maanden voor de dood van Dolphy! Het visionair leiderschap van Mingus en de ongelofelijke diepte en diversiteit van de band leiden tot unieke prestaties en arrangementen van klassiekers zoals 'So Long Eric' en het baanbrekende 'Meditations On Integration '.

Het Newport Jazz Festival vond voor het eerst plaats in de Noord-Amerikaanse stad Newport, Rhode Island tijdens de zomer van 1954. Daar bleef het niet bij: in de jaren die volgden traden de grootste namen uit de jazz hier op, wat bovendien vaak tot iconische live-albums leidde. Inmiddels is het festival uitgegroeid tot één van de grootste meerdaagse jazzfestivals ter wereld. Dit succes maakte dat het festival in de jaren '60 en '70 zélf op tournee ging, zodat het kon gebeuren dat er sinds midden jaren '60 elk najaar een Newport Jazz Festival plaatsvond in Rotterdam. Op de zevende editie, gehouden in oktober 1972, presenteerde zich een ongeëvenaarde verzameling artiesten in het recent voltooide concertgebouw De Doelen. Daaronder bevond zich de band Giants of Jazz – een naam die nooit toepasselijker is geweest dan op deze verzamelde jazzreuzen: Art Blakey (drums), Dizzy Gillespie (trompet), Al McKibbon (bas), Thelonious Monk (piano), Sonny Stitt (saxofoon) en trombonist Kai Winding (trombone). Deel 2.