TV-gids

Sinds 1970 verandert de Duitse stad Burghausen ieder jaar een week lang in het kleurrijke jazzmekka van Beieren: de Internationale Jazzwoche Burghausen trekt musici en bezoekers van over de hele wereld. Eén van de vele artiesten die hier optreden in 2019 is Al Di Meola. De pionierende gitarist vermengt wereldmuziek en rock met jazz. Zijn voortdurende fascinatie voor complexe syncopering, prikkelende, lyrische melodieën en verfijnde gevoel voor harmonie heeft hem zijn hele carrière veel lof opgeleverd. De Grammy Award-winnaar vergaarde internationale roem door zijn waardevolle samenwerkingen met andere grote namen en niet in de laatste plaats als soloartiest.

The Jig is een zeven man sterke Amsterdamse funkband die vooral eigen nummers spelen. Echte funkgroepen als deze kom je zelden tegen. Ze staan bekend om hun krachtige, opzwepende liveshows, waarin ze goed geoliede instrumentale grooves spelen met een ware rock 'n' roll attitude. De muziek is bij de tijd en persoonlijk, en voegt elementen van soul, afro, jazz, en rock 'n' roll toe aan de muziek die we kennen van helden als Bootsy Collins, Tower of Power, James Brown, Average White Band en The Meters. De band bestaat uit Willem Pluk op trompet, Jeroen van Genuchten op tenorsaxofoon, Koen Schouten op baritonsaxofoon, Bas Grijmans op toetsen, Martijn Smit op gitaar, Arry Niemantsverdriet op basgitaar, en Niels van Groningen op drums. In 2019 speelde The Jig voor 20 duizend mensen op het bekende Rio das Ostras Jazz & Blues Festival in de Braziliaanse hoofdstad Rio de Janeiro.

Componist Michel Magne transformeerde Château d'Hérouville, een 18e-eeuws landhuis ten noorden van Parijs waar Frédéric Chopin ooit met zijn George Sand woonde, in de jaren ’60 tot de eerste residentiële opnamestudio. Naast de uitstekende faciliteiten beschikt het complex over een zwembad en een prachtige tuin, waardoor artiesten er weken of zelfs maanden konden verblijven. Van David Bowie en Iggy Pop tot Pink Floyd en Chet Baker: talloze sterren namen hier onvergetelijke muziek op, totdat de studio in de jaren tachtig zijn deuren sloot. Drie decennia later heropent Château d'Hérouville haar deuren. Dit programma volgt de Amerikaanse bariton Gregory Porter, die hier de samenwerking aangaat met de British electro-pop band Metronomy. De voormalige American footbal-speler, die zich pas later volledig op de muziek stortte, geeft In Hérouville een interview en zingt onder meer ‘Don't Loose Your Steam’, ‘In Fashion’ en ‘Sunny’. De Britse band Metronomy draagt onder andere ‘The Look’, ‘Night Owl’ en ‘Mick Slow’ bij. Metronomy bestaat uit Joseph Mount (drums), Oscar Cash (saxophone, keys), Michael Lovett (keys). Gregory Porter’s eigen band bestaat uit Lakecia Benjamin (saxophone), Chip Crawford (piano), Jahmal Nichols (bass guitar), Emanuel Harrold (drums).

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. Franco Ambrosetti: geboren in Lugano, daar waar Estival jaarlijks plaatsvindt. Franco is zoon van Flavio Ambrosetti, een invloedrijke jazz saxophonist in de 40er jaren.

De bijdrage die de Amerikaanse gitarist en producer Nile Rodgers de afgelopen decennia aan de popmuziek heeft geleverd is van onschatbare waarde. Hij werkte mee aan hits van Madonna, David Bowie, Duran Duran en Diana Ross en het is zijn kenmerkende gitaargeluid dat van ‘Get Lucky’ van de Franse dance act Daft Punk de grootste hit van 2013 maakte. De single won drie Grammy Awards en sinds het succes ervan, staat ook het werk van de discogroep van Nile Rodgers, Chic, weer in de spotlights. Singles als ‘Le Freak’ en ‘Good Times’ markeren het geluid van het discotijdperk. Vorig jaar werd er nog een documentaire gemaakt over de gitarist en in maart van dit jaar komt zijn nieuwe single ‘I’ll be There’ uit. Genoeg reden om Nile Rodgers aan het rijtje toe te voegen van artiesten waaraan de tributeband o.l.v. drummer Danny Sahupala een ode brengt in de club.

Bill Evans: Live in '64, '65 & '70, toont vijf aparte optredens van één van de meest aanbeden pianisten uit de muziekgeschiedenis. Deze concerten laten zien hoe Evans' vakmanschap zich verdiept in zijn samenwerking met vier verschillende ritmesecties, waaronder het verbluffende duo van bassist Niels-Henning Ørsted Pedersen en drummer Alan Dawson. Te horen zijn Evans bewerking van het weinig uitgevoerde ‘Sareen Jurer’, ‘Blue Serge’ en ‘Twelve Tone Tune Two’. Een van de vele verrassingen in deze uitzending is een live-uitvoering van ‘My Melancholy Baby’, samen met de werelberoemde saxofonist Lee Konitz.

Om de release van de film 'Django' te vieren heeft de Parijse club New Morning een tribute georganiseerd aan de legendarische gitarist Django Reinhardt. Een aantal magische composities van de gitarist komen voorbij, gespeeld door de beroemde Stochelo Rosenberg. Met passie en enthousiasme cultiveert Rosenberg de gypsy jazz muziek met zijn fantastische techniek en unieke vibrato, bijgestaan door Hono Winterstein (gitaar), Mathias Levy (viool), Rocky Gresset (gitaar) en Xavier Nikqi (contrabas).

Dino Saluzzi, één van de grote Argentijnse tangomuzikanten, bouwt al sinds midden jaren ’80 aan een indrukwekkend en inspirerend oeuvre. Zijn instrument, de bandoneon – familie van de accordeon – is het ultieme symbool van de Argentijnse tango. Saluzzi heeft veel verschillende muzikale wegen bewandeld, en neemt zelden dezelfde route. Dit optreden is een intiem samenkomen tussen Saluzzi en Charlie Mariano (saxofoon) en Wolfgang Dauner (piano). Deze drie jazzgiganten bieden een enorme muzikale diversiteit: van tango en klassiek tot internationale musicalfavorieten. Zeer zelden werd een zinderend concert als dit op video opgenomen met zo veel gevoel voor sfeer.

Georgie Fame is Yeah, Yeah! en The Ballad of Bonnie & Clyde, maar met zijn karakteristieke stem en zijn speciale Hammond-orgelgeluid is hij ook een meester van de R&B. Georgie Fame maakt zijn triomfale comeback met The Blue Flames. Georgie Fame and the Blue Flames waren een Britse band in de jaren 60. Ze maakte muziek van rhythm, blues, soul en jazz tot ska en pop. Ze raakte meer geïnspireerd door andere stromingen binnen ska, die te horen waren in Jamaicaanse cafés in Londen. “Green Onions”, het nummer van Booker T & The MG’s, inspireerde Georgie om ook gebruik te maken van de Hammondorgel in zijn band. Dit optreden is rijkelijk gevuld met heerlijke blues en soul.

Noem de naam van John Coltrane en je ontlokt zelfs de meest oppervlakkige jazzliefhebber een geëmotioneerde reactie. Dexter Gordon was een geweldige saxofonist. Miles Davis was geniaal. Maar Coltrane? Die stond bovenaan, deze visionaire onderzoeker, deze heilige! Zijn levensverhaal was weinig opzienbarend. Zeker, hij was enige tijd aan de heroïne, en een ruzie met Miles Davis liep uit de hand, maar na hij zijn ‘spirituele ontwaking’ ten tijde van zijn album 'A Love Supreme' (1965) telde voor hem enkel de muziek. Deze uitzending van Coltranes concert op het Belgische jazzfestival van Comblain-la-Tour in 1965 toont ons Trane's klassieke kwartet met Elvin Jones (drums), Jimmy Garrison (bas) en McCoy Tyner (piano).

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. Jon Hendricks is één van de architecten van de ‘vocalese’. Hij vervangt instrumentale passages van bekende jazzopnamen door een gezongen scat. Deze techniek past hij ook toe op Estival Jazz, waar hij een volledige contrabas-solo scattend vertolkt. Hij wordt gezien als één van de belangrijkste vocalisten uit de jazzgeschiedenis.

De muzikale autodidact Les McCann werd met het verschijnen van zijn album ‘Swiss Movement’ – in 1968, opgenomen met Eddie Harris – plotsklaps een wereldwijde jazzster. Toch heeft deze muzikant veel meer kanten. McCann schakelt moeiteloos tussen stijlen en staat in elke rol zijn mannetje: van bop tot fusion, van zang tot elektrisch piano, clavinet of synthesizer. Zijn mix van kerkmuziek en swing past perfect binnen de geest van zijn tijd, ook al kon hij op een gegeven moment in de jaren ’90 door ziekte nog maar met een enkele vinger spelen. In de uitzending van vandaag brengt McCann gospel terug naar New Orleans, waar deze set in 1983 gespeeld werd. McCanns zang zegeviert in de soulvolle uitvoering van veel van zijn hits, waaronder ‘Just Like Magic’. Hij wordt begeleid door zijn fantastische ‘Magic Band’ bestaande uit saxofonist Bobby Bryant Jr., bassist Curtis Roberson Jr. en drummer Tony St. James.