TV-gids

Sinds 1970 verandert de Duitse stad Burghausen ieder jaar een week lang in het kleurrijke jazzmekka van Beieren: de Internationale Jazzwoche Burghausen trekt musici en bezoekers van over de hele wereld. Eén van artiesten in 2019 is het Duitse Leo Betzl Trio (LBT). Deze drie heren vormen één van de zeldzame akoestische trio's die experimenteren met 'techno jazz'. Hoewel het trio uit de traditionele opstelling van piano, contrabas en percussie bestaat, is hun vernieuwende klank helemaal van 'nu'.

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. The 29th Street Saxophone Quartet is een Amerikaans kwartet dat in 1982 werd opgericht door altsaxofonisten Bobby Watson en Ed Jackson, tenorsaxofonist Rich Rothenberg en baritonsaxofonist Jim Hartog. De band heeft een eclectisch repertoire, dat bestaat uit jazz, funk, rap en experimentele muziek.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1987 stond de Amerikaanse gitarist pianist Chick Coear op dit festival. Hij speelt een jazz fusion-concert met zijn Elektric Band, bestaande uit Frank Gambale (gitaar), Eric Marienthal (saxofoon), John Patitucci (bas) en Dave Weckl (drums). De band sleepte twee Grammy Award-nominaties in de wacht.

Dit programma presenteert twee concertopnames uit 1978 vanuit Schloss Ansbach. In het eerste concert zien we Gil Evans en zijn groep, bestaande uit Evans zelf op piano, Steve Lacy op sopraansaxofoon, Arthur Blythe op altsaxofoon, Pit Levin op synthesizer, Earl McIntyre op trombone, Lewis Soloff op trompet, Geoffrey Berlin op bas en Sue Evans op percussie. In het tweede concert zien we saxofonist Ornette Coleman op de toppen van zijn creatieve kunnen. Coleman wordt bijgestaan door Bern Nix en Charles Ellerbee op gitaar, Albert Arnold op bas, en Shannon Jackson op drums en percussie.

November Music in ‘s-Hertogenbosch is al sinds 1993 hét Nederlandse festival voor hedendaagse nieuwe muziek. Het festival biedt een geweldige combinatie van hedendaagse composities en experimentele pop, sound art, niet-Westerse muziek, jazz, en improvisatiemuziek. Het slotconcert van editie 2016 is een goed voorbeeld van deze muzikale rijkdom: het fantastische trio van de jonge componist en pianist Rembrandt Frerichs speelt samen met het Cello8ctet Amsterdam en de gerenommeerde Iraanse tar-speler Hossein Alizâdeh de sterren van de hemel. De Nederlandse pianist Rembrandt Frerichs studeerde in New York en woonde enkele jaren in Caïro. Zijn muziek heeft de drive van de Amerikaanse jazz en de lyriek van de Oosterse muziek, afgewisseld met herkenbare elementen uit de kamermuziek van Claude Debussy en Maurice Ravel. De combinatie van Frerichs met het Cello8ctet en Alizâdeh is uniek: hun muziek is een wonder van organische creativiteit, een perfect voorbeeld van fusion tussen muziek uit de oude en de nieuwe wereld.

Jimmy McGriff (1936-2008) is één van de goden op de Hammond B3. Hoewel hij soms uit beeld verdween tussen de vele andere souljazzorganisten uit zijn geboorteplaats Philadelphia, had hij van alle soul-jazz-pioniers vrijwel zeker de meeste blues in zijn geluid. Wellicht voelde hij zichzelf ook meer een bluesmuzikant dan een jazzartiest. Toch was hij eclectisch genoeg om zich niet in een hokje te laten stoppen. Zijn geluid – diepe grooves doordrenkt met blues en gospel – maakte hem populair bij het rhythm-and-bluespubliek. Dit optreden werd in 1965 opgenomen op het jazzfestival in het Belgische Comblain-la-Tour. Het publiek begroet McGriff en zijn bandleden met laaiend enthousiasme!

Het is bijna onmogelijk om niet in vervoering te raken bij het horen van Marion Williams’ krachtige stem. Onder begeleiding van Tommy Brown (piano), Joe Washington (orgel), Billy Tuliver (drums) en achtergrondzangeressen Barbara White en Ann Bolden blaast Williams nieuw leven in spirituals als 'Peace in the Valley', 'We Shall Overcome' en 'Michael, Row the Boat Ashore'.

In het teken van de International Duke Ellington Conference 2014 ontvangt de North Sea Jazz Club de Concert Big Band van het Concervatorium van Amsterdam voor een bijzonder concert. Onder leiding van David Berger spelen ze Duke Ellington’s enige geschreven big band symfonie ‘Black, Brown and Beige’. Het is meer dan 70 jaar geleden dat Ellington’s “B, B & B” in zijn geheel werd gespeeld tijdens de premiere in de Carnegie Hall (New York). Duke Ellington zei er het volgende over: “We thought we wouldn’t play it in its entirety tonight because it represents an awfully long and important story and that I don’t think too many people are familiar with the story. This is the one we dedicate to the 700 Negroes who came from Haiti to save Savannah during the Revolutionary War.” Jazzcomponist, trompettist, arrangeur en dirigent David Berger is internationaal erkend als dè kenner van Duke Ellington’s muziek en muziek uit het swing tijdperk. Van 1988 tot 1994 werkte hij voor het Lincoln Center Jazz Orchestra waar hij meer dan 500 stukken van Ellington en Billy Strayhorn transcribeerde.

Het trio van contrabassist Avishai Cohen, met Noam David (drums) en Omri Mor (pianist), bundelde de krachten met het internationale symfonieorkest ‘INSO-Lviv’ onder leiding van Christian Schumann. Op 24 juni 2017 brachten zij Avishai Cohens kenmerkende mix van invloeden uit Oost-Europa, Amerikaanse jazz en het Midden-Oosten ten gehore op het Alfa Jazz Festival in de Oekraïense stad Lviv. Bassist Avishai Cohen, die af en toe ook in het Judeo-Spaanse dialect Ladino zingt, verwierf in de jaren ‘90 internationale bekendheid toen jazzgrootheid Chick Corea hem een plek in zijn trio én een platencontract aanbood. Dertig jaar later is Cohen zelf een vaste waarde binnen de jazzwereld geworden. Hij liet zijn Oekraïense publiek, verbonden door de universele taal van muziek, in vervoering achter.

Stan Getz behoort tot de allergrootste tenorsaxofonisten ooit en was bekend als 'The Sound' omdat zijn toon bijna hemels mooi was. Zijn belangrijkste bron was Lester Young en werd een bron voor vele anderen terwijl hij zelf nog altijd doorgroeide. Getz kreeg de kans om het vak te leren in veel verschillende belangrijke swing bigbands toen hij nog tiener was door de militaire dienstoproep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij speelde bij Jack Teagarden (1943) toen hij net 16 was, daarna kon hij invallen bij Stan Kenton (1944-1945), Jimmy Dorsey (1945), en Benny Goodman (1945-1946); hij speelde solo op een paar platen met Goodman. Getz, debuteerde als bandleider op de plaat in juli 1946 met vier titels, werd beroemd toen hij bij Woody Herman's Second Herd (1947-1949) speelde, soleerde (samen met Zoot Sims, Herbie Steward, en Serge Chaloff) op de oorspronkelijke versie van "Four Brothers" en omdat zijn geluid zo goed uitkwam op de ballad 'Early Autumn'. Na zijn vertrek bij Herman, was Getz (behalve enkele uitstapjes naar Jazz at the Philharmonic) de rest van zijn leven zelf de bandleider. Dit programma toont zijn laatste publieke optreden, opgenomen in de Duitse Münchner Philharmoniker op 18 juli 1990. Stan Getz (tenorsaxofoon) wordt begeleid door Kenny Barron (piano), Eddie Del Barrio en Frank Zottoli (synthesizers), Alex Blake (bas) en Terri Lyne Carrington (drums).

In deze uitzending ziet u een zeldzaam optreden door de legendarische gitarist Paco de Lucía en zijn sextet opgenomen tijdens de Germeringer Jazztage van 1996. Sommigen zetten z’n vraagtekens bij de programmering van flamencomuziek op een jazzfestival, maar de overeenkomsten tussen bijvoorbeeld flamenco en blues zijn meermaals overtuigend aangetoond – en die blijken wederom tijdens dit concert: beide muziekstijlen vormen een uitlaatklep voor de arme, vogelvrije minderheid die met primitieve kracht de grenzeloze mogelijkheden voor improvisatie en virtuositeit tentoonspreidt. Paco de Lucía laat zien waar hij voor staat. Hij heeft lang geëxperimenteerd met meerdere vormen van jazz, waarbij hij altijd de flamencotraditie in ere probeert te houden. Zoals hij zelf zegt: “Wat ik heb geprobeerd te doen is met één hand de flamencotraditie bewaken, en met de andere op zoek naar nieuwe elementen die ik in de flamenco kan verwerken”.

Het North Sea Jazz Festival staat wereldwijd bekend om de brede programmering, van traditionele New Orleans jazz, swing, bop, free jazz, fusion, avant-garde en elektronische jazz, tot blues, gospel, funk, soul, R&B, hip-hop, world beat en latin. Het driedaagse festival werd oorspronkelijk georganiseerd door Paul Acket, zakenman en jazzliefhebber, die in de jaren ’60 zijn vermogen vergaarde als uitgever van popmuziekbladen. Na de verkoop van zijn bedrijf had Acket zijn handen vrij om het North Sea Jazz Festival op te richten in 1976. De grootste allerartiesten stonden op de bühne in Den Haag en later in Rotterdam, onder wie de wereldberoemde pianist Wayne Shorter. Shorter heeft zichzelf als doel gesteld om zijn muziek tijdens elk concert opnieuw uit te vinden. Steeds opnieuw wil hij spelen met radicale originaliteit.

Myles Sanko begon zijn carrière zingend en rappend naast dj’s in verschillende clubs. Hij was leadzanger van de funky soul- en improvband Bijoumiyo. Tegenwoordig is hij bandlid van Speedometer, een retro-funkband die wereldwijd optreedt en toerde met James Browns souldiva Martha High. Myles laat zich vooral inspireren door grote soulartiesten als Bill Withers, Otis Redding, Al Green en James Brown. De stijl van deze artiesten zie je dan ook terug in Myles’ debuut, de ep Born in Black & White die in 2013 verscheen en hem – wellicht ook door zijn luisteraars online mee te laten beslissen over de inhoud van de ep – meteen een vaste fanbase opleverde.

Estival is een jaarlijks jazzfestival sinds 1977 en vindt plaats in het Italiaanssprekende gedeelte van Zwitserland, in een stad genaamd Lugano. Estival biedt een opwindende en in het bijzonder een verassende line-up zich in het bijzonder richt op de wereld van moderne muziek. Bij Estival staat het promoten van de pracht, de tolerantie en het bestaan tussen verschillende culturen voorop. Miriam Makeba, ook wel ‘Mama Africa’ genoemd, was een Zuid-Afrikaanse zangeres, actrice, ambassadeur voor goede doelen bij de Verenigde Naties en burgerrechtenactivist. Haar internationale carrière kwam tot bloei in Amerika, waar ze meerdere albums heeft opgenomen. Makeba was een van de eerste Afrikaanse muzikanten die wereldwijde erkenning kreeg. Ze bracht Afrikaanse muziek naar een Westers publiek en populariseerde de wereldmuziek en Afropop. Haar optreden op Estival Lugano is fantastisch: haar krachtige stem heeft een ongelooflijke soul. In 40 minuten demonstreert ze haar muzikale kunnen met haar band en getalenteerde achtergrondvocalisten.

Onversneden jazz, knetterende funk, stomende soul: het JazzArt Orchestra draait er de hand niet voor om. Een van de ambities van JazzArt was om samen te werken met kunstenaars uit andere disciplines, en om bij te dragen aan het culturele klimaat van Zwolle. Het resultaat hiervan is onder meer een overeenkomst tussen JazzArt en Odeon Theaters Zwolle, waarbij is afgesproken dat JazzArt ieder voor- en najaar te horen zal zijn in theater Odeon voor optredens in samenwerking met de winnaars van het Nederlands Jazzvocalistenconcours. Deze uitzending toont een opname van één van deze concerten uit 2015 vanuit Odeon in Zwolle. Onder anderen zanger Ruben Hein, trompettist Eric Vloeimans, de zingende heren van CC Campbell, zangeres Fay Klaassen en toetsenist Folkert Oosterbeek delen het podium met het JazzArt Orchestra.

In 1963 vond in het Belgische plaatsje Comblain-la-Tour een jazzfestival plaats waar men jazz van alle tijden en streken kon horen. De Britse trombonist Charlie Galbraith speelde er Dixieland met zijn All Star Jazz Band, de Duitse zanger Knut Kiesewetter zong er de blues onder begeleiding van The Prague Dixieland Band, Bud Shank speelde samen met het Pim Jacobs Kwartet standards en bossa nova en de Franse klarinetist Marc Laferrière en zijn New Orleans Stompers sloten het festival af.

Met z'n rijke geschiedenis is Blue Note Records misschien wel het meest prestigieuze jazzlabel dat we kennen. Nog steeds vindt jong talent hier een warm onderkomen. Om het 75-jarig bestaan van deze legendarische platenmaatschappij te vieren, vormden musici van de jongere generatie de band Blue Note All Stars 2014, die optrad op het Blue Note Jazz Festival in La Gaîté Lyrique in Parijs. Pianist Robert Glasper, gitarist Lionel Loueke, trompetvirtuoos Ambrose Akinmusire, bassist Derrick Hodge, saxofonist Marcus Strickland en drummer Kendrick Scott vormen een ongekende droomcombinatie! Naast nummers van hun eigen albums spelen de musici ook onvergetelijke versies van de aloude jazz standards. Dat belooft een muzikaal spektakel!

Buiten jazzkringen is de Franse componist, arrangeur en pianist Michel Legrand vooral bekend voor zijn filmmuziek. Zijn muziek is uitgevoerd door jazzmusici als Sarah Vaughan, Stan Getz en Bill Evans, maar ook door popsterren als Barbra Streisand en Frank Sinatra. Tijdens dit optreden in het Belgische Spa in 1982 brengen Legrand en zijn orkest een aantal van zijn populairste nummers ten gehore, waaronder 'The Summer Knows', 'What Are You Doing the Rest of Your Life?' en 'Les Moulins de mon Cœur'. Afwisselend gezongen in het Frans of Engels, Legrands bevlogen uitvoeringen veroveren hoe dan ook je hart!

‘Jazz a Vienne’ behoort tot 's werelds prestigieuste jazzfestivals. Al sinds 1981 boekt het festival de allergrootste jazzmusici, velen van wie er later nog eens terugkomen. Het mag geen verrassing heten dat ook de editie van 2013 niet teleurstelde: de grootste namen uit de muziek stonden op het programma. Onder hen was Chucho Valdes met zijn Afro-Cuban Messengers, het schoolvoorbeeld van jazz met een Latin-invloed. Samen met vocalisten Concha Buika en Dreiser Durruthy Bombale, Rodney Barreto op drums, Gaston Joya op contrabas, Yaroldy Abreu Robles op conga's en Reinaldo Melian Alvarez op trompet wekt de legendarische pianist de straten van Havana tot leven op het festivalpodium.

Het Morgenland Festival is een festival dat plaatsvindt in Osnabrueck, Duitsland. Het festival bestaat sinds 2005 en focust zich op de fascinerende muziekcultuur uit het Nabije en Midden-Oosten, met genres van klassiek tot avant-garde, jazz en rock. Buiten muzikale voorstellingen, houdt het festival zich ook bezig met andere kunst, zoals dans en theater. Een zeer belangrijke factor uit de jazzscene is de pianist Salman Gambarov. Hij is begonnen met piano spelen toen hij 4 jaar was. Zijn virtuoze manier van spelen en zijn ongewone interpretaties wekten al op vroege leeftijd diepe indruk. Salman en Weber spelen een bijzonder duet. Al spelend wisselen zij van piano en Salman experimenteert door bepaalde klanken van Weber’s piano te dempen. “The Art of Duo”.

In deze onvergetelijke optredens door een aantal van de meest iconische en invloedrijke jazzgitaristen uit de geschiedenis raken we aan de essentie van hun talent. Laat je verbazen door de vlugge vingers van Wes Montgomery in zijn meeslepende uitvoering van “Nica's Dream” in Nederland in 1965, en geniet door de diepe schoonheid van diens spel op “Here's That Rainy Day”, datzelfde jaar opgenomen in Londen. Ervaar de tijdloze stijl van Joe Pass in “You Stepped Out of a Dream” en “You Turned The Tables on Me”, opgenomen in Hannover in 1975. Het samenspel tussen Jim Hall en Atilla Zoller gaat het voorstellingsvermogen te boven in hun uitvoering van “Extensions” in Hannover in 1973. Geniet van Jim Hall’s lyrische solovertolking van “I'm Getting Sentimental Over You” uit 1964. Het volume gaat wat wijder open in Sonny Sharrock’s jazzrockfusion in een opwindende uitvoering van “Peanut", opgenomen in Frankrijk in 1970. Sharrock wordt bijgestaan door fluitist Herbie Mann in een bezielde versie van “Memphis Underground” uit 1969. Dompel jezelf onder in de magie van de jazzgitaar!

Het publiek van het Canadese Montreal Jazz Festival werd op 3 juli 1982 getrakteerd op een optreden van een ware muzikale vernieuwer: Jaco Pastorius, die de elektrische bas benaderde als een volwaardig solo-instrument. Pastorius’ spel – een combinatie van complexe harmonieën en soepele melodieën, allemaal uitgevoerd met een ongeëvenaarde speeltechniek – heeft de muziekwereld voor altijd veranderd. In dit concert wordt hij begeleid door Peter Erskine (drums), Don Alias (percussie), Othello Molineaux (steeldrums), Bob Mintzer (tenorsaxofoon en basklarinet) en Randy Brecker (trompet en elektronica). Zij spelen “Chicken”, “Donna Lee”, “Mr. Phone Bone” en “Fannie Mae”. Laat deze buitenkans niet aan je voorbijgaan en beleef Jaco Pastorius’ spetterende optreden op het Montreal Jazz Festival van 1982 alsof je er bij bent!