TV-gids

Jazzahead! in het Duitse Bremen is een internationale beurs, tentoonstelling en festival. Het brengt musici, boekers, agenten, organisatoren, musicologen en muziekliefhebbers samen. Hiermee is het uitgegroeid tot één van de belangrijkste gebeurtenissen op de jazzkalender. Wegens COVID-19 werd tijdens editie 2021 slechts de helft van alle optredens daadwerkelijk opgenomen in Bremen. De overige geplande optredens werden opgenomen door de artiesten zelf op locaties van hun eigen keuze. Eén van de vele musici die optreden op jazzahead! is de in Londen gevestigde saxofonist, improvisator, componist en docent Camilla George. Georges voorliefde voor het laten versmelten van Afrikaanse en westerse muziek in een muziekstijl die helemaal de hare is, verklaart waarom zij zo'n prominente plaats inneemt binnen de huidige Londense jazzscene naast collega's als Nubya Garcia, Shabaka Hutchings en Zara McFarlane. Haar muziek is een hypnotiserende mengelmoes van Afrofuturism, hiphop en jazz. Camilla George wordt bijgestaan door contrabassist Daniel Casimir, pianist Sarah Tandy, gitarist Shirley Tetteh en drummer Rod Youngs.

Jazzahead! in het Duitse Bremen is een internationale beurs, tentoonstelling en festival. Het brengt musici, boekers, agenten, organisatoren, musicologen en muziekliefhebbers samen. Hiermee is het uitgegroeid tot één van de belangrijkste gebeurtenissen op de jazzkalender. Wegens COVID-19 werd tijdens editie 2021 slechts de helft van alle optredens daadwerkelijk opgenomen in Bremen. Eén van de vele groepen die optreden op jazzahead! is het Nau Trio, dat bestaat uit drie jonge musici, respectievelijk uit Chili (Jean Cammas, contrabas), Brazilië (Henrique Gomide, piano), en Nederland (percussionist Antoine Duijkers). Tijdens hun constant zoektocht naar hun eigen unieke geluid maken de bandleden een muzikale reis door verschillende landen en culturen. Vriendschap en wederzijdse interesse in elkaars culturen verenigt dit trio, en dat schept de ideale randvoorwaarden voor authentiek maar zelfverzekerd spel. Hoewel de openheid en melancholie van de Europese jazz duidelijk terugkeren in hun muziek, is het juist het Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse folkloristische element dat hun unieke klank bepaalt.

De MotorMusic Studios in het Belgische Mechelen oefenen een magnetische aantrekkingskracht uit op talloze eersteklas jazzmusici. Veel bezoekende internationale jazzmusici delen hun kijk op hun muziek met ons in de nieuwe DJAZZ-reeks ‘Belgium Sessions’. In deze uitzendingen zien we hoe een aantal van Europa’s beste musici hun eigen muziek uitvoeren. Deze aflevering staat bol van de energieke en ongepolijste jazz met een vleugje humor: de jonge Antwerpse muzikanten van ‘Hamster Axis of the one-click Panther’. Het kwintet heeft een uniek geluid: soms smooth, maar met oorverdovende uitstapjes richting de rockmuziek, onder leiding van hun bescheiden zanger. ‘Hamster Axis of the one-click Panther’ is wild, onvoorspelbaar, swingend en aanstekelijk: eigenlijk alles wat een goede band zou moeten zijn.

De Amerikaanse organist en soulzanger Jackie Davis heeft veel betekend voor de populariteit van het hammondorgel in de jazz, en geldt als voorganger van de veel beroemdere Jimmy Smith. In deze opname uit 1967 zien we Davis tijdens een intiem solo-optreden in Brussel, waarin we de grote soulmuzikant dicht op de huid zitten. Met aanstekelijke geestdrift speelt hij gloedvolle versies van “I Got Rhythm”, “Satin Doll”, “Yesterday”, “Smack Dab In The Middle” en “It Ain’t Necessarily So”. Davis’ zang verleent de songteksten onverwacht veel diepgang. Laat de geweldige Jackie Davis ook jouw hart veroveren in dit vintage liveoptreden uit Brussel!

Hij is niet echt een jazzbassist, en een uitbundige improvisator kunnen we hem ook niet noemen. Toch geldt Eberhard Weber als één van de beste bassisten van Europa. Hij laat bluesy elementen achterwege en hij steekt zijn energie niet in drukdoenerij: ‘je krijgt wat je ziet'. Weber laat zich voornamelijk inspireren door hedendaagse klassieke en modern muziek. Zo speelt de muziek van Steven Reich een grote rol in Webers stijl: diens contrasterende ostinato patronen komen veelvuldig en meerstemmig terug in zijn werk. Bovendien is hij een vernieuwer: in de vroege jaren ’70 speelde Weber op een bas met een extra snaar. In dit concert staat de bassist samen met drie muziekvrienden op het podium: Rainer Bruninghaus op piano, Clarence "Herb" Robertson op flügelhorn, en David Bargeron op tuba. Dit samenkomen resulteert in een concert vol kracht, concentratie, en innerlijke harmonie.

In 1962 vond in het Belgische Dinant - geboorteplaats van de uitvinder van de saxofoon, Adolphe Sax – het allereerste Internationale Jazzfestival “Adolphe Sax” plaats. De feestelijkheden beginnen met een optreden van een Belgisch kwartet bestaande uit tenorsaxofonist Jacques Bailly, gitarist Willy Donni, drummer Bruno Castellucci en bassist José Bedeur. Een tweede hoogtepunt van het festival is het trio van de Belgische pianist François “Francy” Boland, terzijde gestaan door zijn landgenoot Freddy Rottier op drums en de Amerikaan Jimmy Woode op bas. Zij krijgen versterking van vier internationale gastsaxofonisten: achtereenvolgens de Duitse tenorsaxofonist Klaus Doldinger, de Belgische altsaxofonist Jacques Pelzer, de Britse altsaxofonist Derek Humble en de Oostenrijkse saxofonist Karl Drewo. Zij sluiten hun set af met een gezamenlijk optreden, waarna zij het podium eerbiedig verlaten voor de grootste naam op het affiche: een ware jazzveteraan, de Amerikaanse tenorsaxofonist Coleman Hawkins. Samen met zijn landgenoten Jimmy Woode (bas) en “Kansas” Fields (drums) en de Franse pianist George Arvanitas geeft Coleman Hawkins een optreden van een uur, waarin hij "Disorder At The Border" en de standards "Autumn Leaves", "Lover Come Back To Me", "Moonlight In Vermont" en "All The Things You Are" speelt. Dit optreden is de gedroomde afsluiting voor het eerste jazzfestival ter ere van Adolphe Sax.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1987 opende de populaire gitarist George Benson met zijn band de derde dag van het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Hij wordt bijgestaan door Earl Klugh op akoestisch gitaar. Zij spelen materiaal van hun gezamenlijke album "Collaborations".

Estival Jazz Lugano is een jaarlijks muziekfestival in de open lucht dat vijf dagen lang plaatsvindt in de pittoreske Zwitserse stad Lugano. Sinds 1979 geldt dit muzikale mekka als dé plek waar fans van jazz en internationale muziek aan hun trekken komen. In juli 1996 trad de Amerikaanse saxofonist Wayne Shorter met zijn kwintet op tijdens Estival Jazz Lugano. Met pianist Jim Beard, gitarist David Gilmore, bassist Alphonso Johnson en drummer Rodney van Holmes brengt Shorter zijn publiek onder hypnose.

‘Lex Jasper Trio: Happy Days Are Here Again’ – deze naam dekt de lading! Na een auto-ongeluk en 15 jaar revalidatie is Lex Jasper eindelijk terug! Samen met zijn muziekvrienden Edwin Corzilius (contrabas) en Frits Landesbergen (drums) viert de pianist en componist zijn comeback vanuit jazzclub The Duke in het Brabantse Nistelrode. Door zijn ongeluk is Lex is één van 's Neerlands ‘vergeten’ jazzhelden, maar hij wordt nog steeds beschouwd als één van belangrijkste artiesten en componisten van zijn generatie uit de Nederlandse jazzgeschiedenis. Jasper speelde met de grootsten der aarde, onder wie Toots Thielemans, Clark Terry, Joe Pass, en Rita Reys.

Georgie Fame is Yeah, Yeah! en The Ballad of Bonnie & Clyde, maar met zijn karakteristieke stem en zijn speciale Hammond-orgelgeluid is hij ook een meester van de R&B. Georgie Fame maakt zijn triomfale comeback met The Blue Flames. Georgie Fame and the Blue Flames waren een Britse band in de jaren 60. Ze maakte muziek van rhythm, blues, soul en jazz tot ska en pop. Ze raakte meer geïnspireerd door andere stromingen binnen ska, die te horen waren in Jamaicaanse cafés in Londen. “Green Onions”, het nummer van Booker T & The MG’s, inspireerde Georgie om ook gebruik te maken van de Hammondorgel in zijn band. Dit optreden is rijkelijk gevuld met heerlijke blues en soul.

Ella Fitzgerald: Live in '57, presenteert de ‘First Lady Of Song’. Met daarbij een hele bijzondere opname: één van de eerste volledige concertregistraties van Ella op film. Tijdens dit concert, opgenomen in België op 7 mei 1957, treedt de First Lady op met jazz-grootheden zoals Ray Brown, Herb Ellis en de legendarische Oscar Peterson. Op het programma staan enkele van de grote klassiekers: ‘Lullaby Of Birdland’ en ‘It Don’t Mean A Thing (If It Ain’t Got That Swing)’. Ook al wilde ze eerst danseres worden, luisterde Ella al vroeg naar opnames van Louis Armstrong, Bing Crosby en The Boswell Sisters. Na haar debuut bij een amateurtalentenjacht in 1934, begon ze bij Chick Webb’s orkest in 1935, waar ze meerdere hits mee opnam en de leiding overnam na Webb’s dood. Dit was nog maar het begin van haar carrière, waarin Ella Fitzgerald zich vestigde als de ‘First Lady of Song’ en ‘Queen of Jazz’ met haar bereik van drie octaven. De Amerikaanse jazzzangeres stond vooral bekend om haar pure toon, intonatie en frasering en improvisatorische vaardigheden. Gedurende bijna 60 jaar verkocht Fitzgerald 40 miljoen albums en won 13 Grammy Awards, onder andere met haar fantastische interpretaties van het Great American Songbook.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1981 gaf de Amerikaanse zanger en Grammy Award-winnaar Al Jarreau er een onvergetelijk optreden voor het enthousiaste publiek van het North Sea Jazz Festival in Den Haag.

In de late jaren '40 gaf jazzsaxofonist Charlie 'Bird' Parker te kennen de studio in te willen met een klassieke strijkerssectie in plaats van zijn gebruikelijke jazzensembles. Deze wens kwam uit in 1949 en 1950 toen hij twee platen maakte met hobo, harp, strijkerssectie en een jazzritmesectie, uitgebracht als 'Charlie Parker with Strings'. Zo'n 70 jaar later treden saxofonisten Olivier Bogé, Géraldine Laurent, Pierrick Pédron, Thomas de Pourquery en Jaleel Shaw nadrukkelijk in de voetsporen van de jazzlegende: in 2019 traden zij op in de Philharmonie de Paris met het repertoire van de oorspronkelijke albums. Bastien Stil dirigeert Christophe Dal Sasso's nieuwe orkestrale arrangementen in dit genre-overstijgende concert, dat begint met Dal Sasso’s eigen compositie, Ouverture voor vijf saxofoons en orkest.

In 1978 formeerde John Lurie het legendarische ensemble The Lounge Lizards met zijn broer Evan. Ruim 20 jaar speelden ze samen, maar voor dit optreden staat John met drummer Larry Wright op de planken voor een duo-performance. Lurie is een muzikant, acteur en schilder. Hij spreekt over liefde, het leven en geeft een schitterend inzicht in de eigentijdse hipster houding. Daarnaast is hij ook de drijvende kracht bij het Strange & Beautiful label.

Stan Getz behoort tot de allergrootste tenorsaxofonisten ooit en was bekend als 'The Sound' omdat zijn toon bijna hemels mooi was. Zijn belangrijkste bron was Lester Young en werd een bron voor vele anderen terwijl hij zelf nog altijd doorgroeide. Getz kreeg de kans om het vak te leren in veel verschillende belangrijke swing bigbands toen hij nog tiener was door de militaire dienstoproep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij speelde bij Jack Teagarden (1943) toen hij net 16 was, daarna kon hij invallen bij Stan Kenton (1944-1945), Jimmy Dorsey (1945), en Benny Goodman (1945-1946); hij speelde solo op een paar platen met Goodman. Getz, debuteerde als bandleider op de plaat in juli 1946 met vier titels, werd beroemd toen hij bij Woody Herman's Second Herd (1947-1949) speelde, soleerde (samen met Zoot Sims, Herbie Steward, en Serge Chaloff) op de oorspronkelijke versie van "Four Brothers" en omdat zijn geluid zo goed uitkwam op de ballad 'Early Autumn'. Na zijn vertrek bij Herman, was Getz (behalve enkele uitstapjes naar Jazz at the Philharmonic) de rest van zijn leven zelf de bandleider. Dit programma toont zijn laatste publieke optreden, opgenomen in de Duitse Münchner Philharmoniker op 18 juli 1990. Stan Getz (tenorsaxofoon) wordt begeleid door Kenny Barron (piano), Eddie Del Barrio en Frank Zottoli (synthesizers), Alex Blake (bas) en Terri Lyne Carrington (drums).

In de DJAZZ.tv Belgium Sessions, die worden opgenomen in de AED Studios in het Belgische Lint, zien we een aantal van de beste jazzmusici van Europa aan het werk. Deze internationale jazzmusici gunnen ons een inkijkje in hun creatieve proces, waarbij jong talent en gevestigde namen elkaar afwisselen. Neem bijvoorbeeld dit bijzondere optreden van de band Hijaz. De muziek van dit multi-etnische kwartet berust op de dialoog tussen de piano en de oed, een Oosters snaarinstrument. Hijaz neemt Arabische klanken als uitgangspunt, maar in de muziek klinken ook duidelijke verwijzingen naar onder meer de jazz door. Hijaz is een op elkaar ingespeeld kwartet, dat de Mediterrane wereld verkent op zoek naar harmonie, warmte, en muzikale perfectie.

Bill Laurance is pianist, keyboardspeler, componist en producer. Hij is vooral bekend als lid en medecomponist van de uit Brooklyn afkomstige band Snarky Puppy, waarmee hij de afgelopen jaren wereldwijd bekendheid verwierf. In het verleden werkte hij al samen met artiesten als Morcheeba, Musiq Soul Child, Chris Potter, Lionel Loueke, Miss Dynamite en Keith Allen. Onlangs verscheen op GroundUP Music zijn debuutalbum FLINT, dat meteen op nr. 1 binnenkwam op de iTunes-charts van de UK en USA. Op het album laat hij een modern crossover-geluid horen dat je kunt vergelijken met The Cinematic Orchestra meets Snarky Puppy. Ook heeft Bill een eigen muziekproductiebedrijf, Twenty Thousand, dat zich specialiseert in muziek voor films, tv en reclames. Klanten van Twenty Thousand zijn onder meer Apple, Nokia en SKY Broadband. Dit multitalent deed op zaterdag 11 oktober BIRD aan met twee andere leden van Snarky Puppy: bassist Michael League en drummer Robert “Sput” Searight (ook bekend van Snoop Dogg en Marcus Miller). Een uniek en exclusief concert dat je niet mag missen!

De term ‘jam session’ stamt uit de jaren ’20, toen witte en zwarte muzikanten na hun betaalde optredens een rokerige kroeg opzochten om de jazz te spelen waar ze in hun ‘Paul Whiteman’-stijl bands de kans niet toe kregen. Een vaste bezoeker en deelnemer aan deze sessies was de populaire vocalist Bing Crosby. Men zei ‘he was jammin’ the beat’, omdat hij op de eerste en derde tel van de maat klapte in plaats van de in de jazz gebruikelijke tweede en vierde tel. DJAZZ geeft nu dit ‘jamming’ een 21e-eeuwse dimensie met ‘Seine Sessions’. Het neusje van de zalm uit de Parijse jazz-, soul-, blues-, gipsy- en funkscène treedt op in het legendarische clubrestaurant Le Resevoir. Belangrijk om te weten: de artiesten speelden nooit eerder met elkaar op hetzelfde podium! Tijdens deze aflevering, 'Free & Afro Jazz', gepresenteerd door Eddy King, staan unieke optredens en interviews centraal van onder andere Fantazio, Eddy Lopez en Banoit Savard.

Jazz in Duketown is het grootste gratis jazzfestival in de open lucht dat Nederland rijk is. Jazzfanaten en andere muziekliefhebbers kijken elk jaar reikhalzend uit naar de optredens van de vele internationaal bekende bands. Eén daarvan is in 2019 het in Amsterdam gevestigde instrumentale collectief Jungle by Night. Deze Nederlandse band speelt een mix van verschillende stijlen, geïnspireerd door funk, jazz, dub, rock, en nog veel meer. Jungle by Night bestaat al sinds 2010 en heeft op talloze festivals gestaan. In december van dat jaar traden ze in Parijs op met de voormalige band van Afrobeat-legende Fela Kuti, waar ze werden ontvangen als "de toekomst van de Afrobeat".

De band Zandscape is gevormd rond de composities van Mark Zandveld. Deze bassist en componist heeft een voorliefde voor de combinatie van gitaar en vibrafoon en haalt zijn inspiratie uit de muziek van onder anderen Chick Corea, Gary Burton, Keith Jarrett en Pat Metheny. De bandleden Gunnar Graafmans (vibrafoon en balafon), Jeen Rabs (gitaar) en Jurjen Bakker (drums) geven hun eigen draai aan de composities van Zandveld. Naast de eigenaardige en nieuwsgierige composities gooit de band een flinke dosis humor in de strijd. Dit komt duidelijk naar voren tijdens hun concert in de North Sea Jazz Club.

Jong Metropole is een unieke samenwerking tussen het Metropole Orkest, het NJO (Nationaal Jeugd Orkest) en het NJJO (Nationaal Jeugd Jazz Orkest) met als doel jonge, getalenteerde musici uit de klassieke en de lichte muziek voor te bereiden op een professionele carrière. Jong Metropole brengt het beste van verschillende muziekwerelden samen: het uitmuntende spel van de klassieke strijkerstraditie met de swing, improvisatie en timing van de jazztraditie. Dit speciale optreden onder leiding van Christian Elsässer werd opgenomen in het voormalige zendstation Radio Kootwijk.

Tzimon Barto, de jonge Amerikaanse klassieke pianist en Wolfgang Dauner, de internationaal gerenommeerde Duitse jazzpianist voegen hun talenten samen om te laten zien hoe multidimensionaal muziek kan zijn.

Ondanks zijn gevorderde leeftijd was de legendarische jazzpianist Earl Hines in topvorm tijdens dit optreden in Spa in 1977. Met een band bestaande uit Rudy Rutherford (klarinet en tenorsaxofoon), Jimmy Leary (bas) en Eddie Graham (drums) brengt hij de zaal tot leven met zijn versies van “I Can’t Believe That You’re In Love With Me” en “The Man I Love.” Zangeres Marva Josie voegt zich bij de groep voor uitvoeringen van “A Sunday Kind of Love” en het welbekende “Kansas City” alvorens de set wordt afgesloten met een spetterende vertolking van “Caravan”.

Aleph is de artiestennaam van de Libanese pianist Fady Abi Saad. Om het verschijnen van zijn debuutalbum te vieren, trad hij op in l’Olympia te Parijs met een schare aan internationale gastmuzikanten. Als aanvulling op een kern van piano, contrabas en cajòn passeren ongewone en exotische instrumenten als de Midden-Oosterse qanûn, de zingende zaag en de Spaanse gitaar de revue. De muziek kan omschreven worden als ‘wereldmuziek’, al dekt ‘wereldse muziek’ de lading net zo goed.

Salif Keita’s muziek is een combinatie van traditionele Malinese muziek met Europese en Amerikaanse invloeden. Dit is ook te horen aan de instrumentatie die hij gebruikt, die bestaat uit zowel West-Afrikaanse als West-Europese instrumenten. De Malinese zanger werd vanwege zijn albinisme verbannen door zijn familie. In 1967 verhuisde hij naar Bamako, waar hij zijn muzikale carrière begon en zich aansloot bij Les Ambassadeurs (Internationeaux). In de jaren ’70 verwierf Salif internationale bekendheid met deze band. Na een periode in Ivoorkust gewoond te hebben heeft hij sinds 1984 toevlucht gevonden in Parijs. Tijdens dit concert uit 2010 bewijst hij waarom hij terecht “De gouden stem van Afrika” wordt genoemd.