TV-gids

Op Grégory Privats album "Soley" uit 2020 opent zich een hybride universum, waarin stem, piano en synthesizer, Caraïbische en elektronische muziek, en de klassieke en jazz-trio-tradities gebroederlijk samengaan en vermengd raken. Bijgestaan door Chris Jennings op contrabas en Tilo Bertholo op drums laat Privat hier voor de eerste maal van zich horen als zanger. Deze vocale dimensie vormt een krachtige toevoeging aan de instrumentale en narratieve zeggingskracht van "Soley", wat Privats muziek een onverwachte emotionele gelaagdheid verleent.

Als vijfentwintigjarige speelde de saxofonist Maceo Parker in de band van James Brown, maar is daarnaast vooral bekend door zijn samenwerkingen met P. Funk, "Parlement" George Clinton en de "Rubber Band" van Bootsy Collins. Maceo heeft zijn kunnen inmiddels bewezen door een bijzondere chemie te creëren tussen alle stromingen in de Amerikaanse zwarte muziek. Als voorloper in de ‘groove’, mengt hij funky jazz met roots en gospel met blues. Het resultaat is een oververhitte concertzaal met een dol enthousiast publiek dat zich volledige overgeeft aan de energie van de muziek. Vol overtuigingskracht neemt hij zijn publiek mee in zijn wereld en brengt hij onder andere de funky plaat 'Southwick'.

De Nederlandse jazzzangeres Ellen Pels presenteert haar nieuwste release, 'Love'. In deze liveopname vanuit de Zwolse Schouwburg Odeon treedt Ellen op met het Red Limo String Quartet en haar eigen negenkoppige ritmesectie. De zangeres combineert haar diepe liefde voor muziek met haar eigen roerende teksten, die zijn geïnspireerd op spirituele denkers als Paulo Coelho, Eckhard Tolle en Deepak Chopra. Haar van spiritualiteit doordrongen muziek is uitdagend en theatraal, en tegelijkertijd warm en melodieus.

De Amerikaanse jazztrompettist, componist, en bandleider Dizzy Gillespie (1917-1993) was één van de grondleggers van de bebop. Hij vermengde allerlei stijlen die zijn voortgekomen uit de Afrikaanse cultuur, zoals muziek uit Cuba, Latijns Amerika en de Caraïben, in zijn muziek. Op 4 november 1970 speelde hij een concert in Denemarken met de Kenny Clarke/Francy Boland Big Band. Daarbij stonden nummers als Con Alma, Brother K, Now Hear My Meanin’, Manteca, Let Me Outta Here, en Things Are Here op het programma.

Peter Beets staat sinds jaar en dag bekend als een pianist van wereldklasse. Hij speelde onder andere met jazzgrootheden als Chick Corea, Wynton Marsalis, “Toots” Thielemans, Elvin Jones, George Coleman, Johnny Griffin, Benny Golson en John Clayton. Al vanaf zijn geboorte is Beets omringd door muziek: klassieke muziek via zijn moeder, die werkzaam is als muziekpedagoog, en jazz via zijn vader, die een grote fan was van de muziek van pianist Oscar Peterson en drummer Art Blakey. Hoewel de ouders van Peter Beets weinig vertrouwen stelden in een carrière binnen de muziek, zit de muziek absoluut in het bloed van de familie Beets. Tijdens dit concert treedt Peter op met de wereldberoemde gitarist Kurt Rosenwinkel. Rosenwinkel speelde in zijn carrière, die al ruim vijfentwintig jaar voortduurt, al samen met dynamische collega’s als Brad Mehldau, Brian Blade, Mark Turner, Joshua Redman, en Chris Potter, maar ook met jazzlegendes Joe Henderson, Paul Motian, en Gary Burton. Met zijn ervaring met en kennis over de rijke tradities van jazz drukt Rosenwinkel een onuitwisbaar stempel op de muziek: hij tracht zijn muzikale kunst tot nieuwe hoogtes te verheffen. Geen verrassing dus dat het samenspel van Beets en Rosenwinkel garant staat voor schitterende muziek.

Jimmy Smith: Live in '69 is een ongelofelijk, 90 minuten durend concert uit 1969, dat werd opgenomen in Parijs. Smith laat zien waarom hij nog steeds de onbedwongen koning van het jazzorgel is in zijn samenspel met zijn oorspronkelijke trio (Eddie McFadden op gitaar en Charlie Crosby op drums). De highlights van deze opname zijn de bluesjams 'Got My Mojo Working' en 'Sonnymoon For Two', de ballads 'Alfie' en 'Satin Doll', en de bijzondere, 23 minuten durende versie van Smiths grote hit 'The Sermon'.

In tegenstelling tot veel van zijn collega’s kijkt jazzzanger Gregory Porter ook buiten de jazzwereld! Deze voormalig American Football-speler verruilde zijn sportschoenen voor de microfoon na een schouderblessure. Tijdens een optreden in een Californische jazzclub werd Porter ontdekt door pianist, saxofonist en componist Kamau Kenyatta. Porter deed ervaring op in vele gospelkoren en succesvolle musicals, voordat hij zijn eigen werk ten gehore bracht. Het is een understatement te zeggen dat hij toen beroemd werd: hij bestormde de muziekwereld met de snelheid van een meteoriet! Sindsdien kan niemand meer om hem heen: Porters magnifieke, gepolijste baritonstem tovert elke melodie om tot iets weergaloos. Tijdens deze show vanuit Olympia in Parijs laat Gregory Porter zien wat hij kan!

Deze opname van het Robert Rook Trio vanuit het Bimhuis Amsterdam is buitengewoon. Robert Rook speelt op piano, Thomas Winther Andersen op contrabas en Dick Verbeeck op drums. Hein van de Geyn zei over deze opname: "Robert Rook met zijn trio laat zo veel zien: elegant lyriek, intense grooves, avontuurlijke improvisatie en interactie. Het niveau waarop gemusiceerd wordt, en bovenal hoe naar elkaar geluisterd wordt is adembenemend".

Count Basie was één van de belangrijkste bandleiders van het swingtijdperk. Op een korte onderbreking na aan het begin van de jaren ’50 stond de pianist vanaf 1935 tot aan zijn overlijden in 1984 aan het roer van zijn big band. Basie’s orkest stond bekend om een lichtvoetige, swingende ritmesectie, levendig ensemblewerk, en veel ruimte voor solo’s. Basie was geen componist zoals Duke Ellington dat was, of een belangrijke solist zoals Benny Goodman: Basie's instrument was de hele bigband! Zijn band belichaamde het swingtijdperk en had een enorme invloed op de hele jazzwereld. In deze opname uit maart 1959 geeft Count Basie een optreden in het Belgische Charleroi. Op enkele stukken is zanger Joe Williams te horen.

Het Modern Jazz Quartet (MJQ) bestond uit Milt 'Bags' Jackson op vibrafoon, John Lewis op piano, Percy Heath op bas, en Connie Kay op drums. Milt Jackson en John Lewis waren bebopmusici van het eerste uur, die in de late jaren '40 in de band van Dizzy Gillespie speelden. De heren gingen hun eigen weg, en begonnen in de jaren '50 het Modern Jazz Quartet met Heath en Lewis. Bekend vanwege de uitgebalanceerde klank, experimentele jazzvormen, en tot in de puntjes voorbereide concerten bleef het MJQ een immens geliefd jazzensemble tot het allerlaatste optreden in de vroege jaren '90.

De Amerikaanse trompettist en zanger Chet Baker (1929-1988) was één van de meest geliefde architecten van de bebop en de cool jazz. Op zijn tiende leerde Baker spelen in de schoolband. Eenmaal in het leger, in 1946, ontdekte hij de bebop. Na zes maanden gevangenis wegens drugsbezit in 1953 vormde Baker zijn eigen kwartet met pianist Russ Freeman. Zijn levenslange drugverslaving dwong Baker ertoe onophoudelijk concerten te geven en plaatopnames te maken. De in Europa zeer geliefde trompettist voegde zich bij Jacques Pelzer (altsaxofoon, dwarsfluit), Luigi Trussardi (bas), Franco Manzecchi (drums) en René Urtreger (piano) voor een optreden in Brussel, België, op 2 mei 1964. Zij speelden Bye Bye Blackbird, Isn't It Romantic, Airegin, Time After Time, en So What. Op 3 september 1979 verscheen Baker op het Kongsberg Jazz Festival in Noorwegen. Daar werd hij begeleid door Wolfgang Lackerschmid (vibrafoon), Michel Graillier (piano), en Jean Louis Rassenfosse (bas) voor uitvoeringen van Blue Train, Softly, As In A Morning Sunrise, Five Years Ago, en Love For Sale.

De muzikale autodidact Les McCann werd met het verschijnen van zijn album ‘Swiss Movement’ – in 1968, opgenomen met Eddie Harris – plotsklaps een wereldwijde jazzster. Toch heeft deze muzikant veel meer kanten. McCann schakelt moeiteloos tussen stijlen en staat in elke rol zijn mannetje: van bop tot fusion, van zang tot elektrisch piano, clavinet of synthesizer. Zijn mix van kerkmuziek en swing past perfect binnen de geest van zijn tijd, ook al kon hij op een gegeven moment in de jaren ’90 door ziekte nog maar met een enkele vinger spelen. In de uitzending van vandaag brengt McCann gospel terug naar New Orleans, waar deze set in 1983 gespeeld werd. McCanns zang zegeviert in de soulvolle uitvoering van veel van zijn hits, waaronder ‘Just Like Magic’. Hij wordt begeleid door zijn fantastische ‘Magic Band’ bestaande uit saxofonist Bobby Bryant Jr., bassist Curtis Roberson Jr. en drummer Tony St. James.

Het publiek van het Canadese Montreal Jazz Festival werd op 3 juli 1982 getrakteerd op een optreden van een ware muzikale vernieuwer: Jaco Pastorius, die de elektrische bas benaderde als een volwaardig solo-instrument. Pastorius’ spel – een combinatie van complexe harmonieën en soepele melodieën, allemaal uitgevoerd met een ongeëvenaarde speeltechniek – heeft de muziekwereld voor altijd veranderd. In dit concert wordt hij begeleid door Peter Erskine (drums), Don Alias (percussie), Othello Molineaux (steeldrums), Bob Mintzer (tenorsaxofoon en basklarinet) en Randy Brecker (trompet en elektronica). Zij spelen “Chicken”, “Donna Lee”, “Mr. Phone Bone” en “Fannie Mae”. Laat deze buitenkans niet aan je voorbijgaan en beleef Jaco Pastorius’ spetterende optreden op het Montreal Jazz Festival van 1982 alsof je er bij bent!

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1987 stond de Amerikaanse gitarist pianist Chick Coear op dit festival. Hij speelt een jazz fusion-concert met zijn Elektric Band, bestaande uit Frank Gambale (gitaar), Eric Marienthal (saxofoon), John Patitucci (bas) en Dave Weckl (drums). De band sleepte twee Grammy Award-nominaties in de wacht.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1987 opende de populaire gitarist George Benson met zijn band de derde dag van het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Hij wordt bijgestaan door Earl Klugh op akoestisch gitaar. Zij spelen materiaal van hun gezamenlijke album "Collaborations".

Manu Katché behoort tot de bekendste jazzdrummers van Frankrijk. Hij studeerde aanvankelijk piano aan het conservatorium van Parijs, maar stapte later over op percussie. Op editie 2020 van het Festival Jazz au Sommet in Frankrijk presenteert hij repertoire van zijn tiende album “The scOpe”, waarin elementen uit de jazz, rock en internationale muziek elkaar vinden. Katché deelt het podium met Jérôme Regard op bas, Alfio Origlio op piano, Walter Ricci op zang, en Patrick Manouguian op gitaar.

Een zangeres uit Parijs en een zanger uit Bern – en twee tegengestelde persoonlijkheden. Een toevallige ontmoeting in 2014 bracht de twee vocalisten bij elkaar, waarbij al snel duidelijk werd hoeveel ze gemeen hebben: ze willen méér dan enkel "mooi zingen". Leïla Martial en Andreas Schaerer willen ontdekken, experimenteren, en de grenzen van de menselijke stem oprekken. Van de diepste bastonen tot de helderste hoge klanken: deze zangers gaan door roeien en ruiten om zichzelf uit te drukken, elk op hun eigen wijze, en altijd voorzien van een flinke dosis humor, levenslust, en een gezonde portie ironie.