TV-gids

‘Jazz a Vienne’ behoort tot 's werelds prestigieuste jazzfestivals. Al sinds 1981 boekt het festival de allergrootste jazzmusici, velen van wie er later nog eens terugkomen. Het mag geen verrassing heten dat ook de editie van 2013 niet teleurstelde: de grootste namen uit de muziek stonden op het programma. Onder hen was vocalist Gregory Porter. Zijn stijl ontstijgt de jazz. Met zijn magnifieke, bronzen bariton haalt hij een diepere waarheid uit zijn liedteksten naar boven. Speels zet hij het ritme op scherp en met subtiele veranderingen zet hij de melodie volledig naar zijn hand.

Jazz à Vienne behoort tot ‘s werelds meest prestigieuze jazzfestivals. Al sinds 1981 verwelkomt het festival elk jaar jazzlegendes en onbekende artiesten, die vaak graag nog eens terugkomen voor een vervolgoptreden. De jaarlijkse optredens van internationale sterren in het antieke Romeinse theater van het Franse Vienne zijn iets om naar uit te kijken. In 2017 bracht de Franse pianist Laurent de Wilde samen met bassist Jérôme Regard en drummer Donald Kontomanou een eerbetoon aan jazzlegende Thelonious Monk op Jazz à Vienne. Na 20 jaar studie is De Wilde’s hommage even respectvol als meeslepend.

Het optreden van zangeres Jazzmeia Horn op het Malta Jazz Festival 2019 beloofde veel goeds voor de toekomst van de jazz, en was tegelijk doordrenkt van het verleden van het genre. Met Keith Brown (piano), Rashaan Carter (bas), Irwin Hall (fluit en saxofoon) en Anwar Marshall (drums) herinnerde het optreden van de jonge zangeres het publiek aan de kracht van de jazz het hart te beroeren. Horns concert aan de waterkant van Valletta naast de Ta’Liesse-kerk was een werkelijk betoverende ervaring.

Het Koninklijk Concertgebouw in Amsterdam staat wereldwijd bekend vanwege de superieure akoestiek. In het uit 1888 stammende gebouw, dat door velen gekoesterd wordt, hebben talloze beroemde musici opgetreden, maar er hebben bijvoorbeeld ook bokswedstrijden plaatsgevonden. Op 2 november 1958 speelde de Amerikaanse jazzgrootheid Duke Ellington hier twee concerten met zijn orkest. In dit orkest speelden getalenteerde musici als trompettist Clark Terry, trombonist Quentin Jackson, saxofonist Johnny Hodges en violist Ray Nance.

Het Newport Jazz Festival vond voor het eerst plaats in de Noord-Amerikaanse stad Newport, Rhode Island tijdens de zomer van 1954. Daar bleef het niet bij: in de jaren die volgden traden de grootste namen uit de jazz hier op, wat bovendien vaak tot iconische live-albums leidde. Inmiddels is het festival uitgegroeid tot één van de grootste meerdaagse jazzfestivals ter wereld. Dit succes maakte dat het festival in de jaren '60 en '70 zélf op tournee ging, zodat het kon gebeuren dat er sinds midden jaren '60 elk najaar een Newport Jazz Festival plaatsvond in Rotterdam. Op de zevende editie, gehouden in oktober 1972, presenteerde zich een ongeëvenaarde verzameling artiesten in het recent voltooide concertgebouw De Doelen. Daaronder bevond zich de band Giants of Jazz – een naam die nooit toepasselijker is geweest dan op deze verzamelde jazzreuzen: Art Blakey (drums), Dizzy Gillespie (trompet), Al McKibbon (bas), Thelonious Monk (piano), Sonny Stitt (saxofoon) en trombonist Kai Winding (trombone). Deel 2.

Sarah Vaughan: Live in '58 & 64 laat de ‘Divine One’ op de toppen van haar kunnen zien, terwijl ze met haar zwoele stem de jazzstandards ‘Lover Man’, ‘Misty’ en ‘I Got Rhythm’ en de populaire showtunes ‘Over The Rainbow’ en ‘Maria’ ten gehore brengt. Haar stem - één van de beste van de 20e eeuw! - maakt haar interpretaties van nummers van Harold Arlen, Leonard Bernstein, Johnny Burke, de Gershwins en Stephen Sondheim pure magie. Deze drie optredens laten eens te meer zien waarom Sarah Vaughan altijd in één adem wordt genoemd met Ella Fitzgerald en Billie Holiday.

Hypnotic Brass Ensemble bestaat uit acht muzikanten uit Chicago, afkomstig van een extreem muzikale familie. Na hun schoolcarrière brachten ze hun muzikaliteit en liefde voor jazz en hiphop bijeen en begonnen ze een act op straat in Chicago. Ze verzonnen de naam voor hun collectief na een interessante gebeurtenis. Toen ze op een dag stonden te spelen op een perron werden ze aanschouwd door een zakenman. De man stond uren naar hun optreden te kijken, terwijl trein na trein voorbij reed. Uiteindelijk liep hij naar hen toe en zei: "You guys just hypnotized me".

Sinds 1970 verandert de Duitse stad Burghausen ieder jaar een week lang in het kleurrijke jazzmekka van Beieren: de Internationale Jazzwoche Burghausen trekt musici en bezoekers van over de hele wereld. Eén van de vele artiesten die hier optreden in 2019 is Al Di Meola. De pionierende gitarist vermengt wereldmuziek en rock met jazz. Zijn voortdurende fascinatie voor complexe syncopering, prikkelende, lyrische melodieën en verfijnde gevoel voor harmonie heeft hem zijn hele carrière veel lof opgeleverd. De Grammy Award-winnaar vergaarde internationale roem door zijn waardevolle samenwerkingen met andere grote namen en niet in de laatste plaats als soloartiest.

Dexter Gordon: Live in '63 & '64 zijn drie concerten, gefilmd in 1963 en 1964 in Nederland, Zwitserland en België. De concerten tonen de klassieke stijl van deze bebop-legende en zijn zachte geluid. Terwijl Gordon in Europa leefde werden deze concerten opgenomen en legendarische muzikanten als de drummer Art Taylor en pianist Kenny Drew spelen mee met jazz-klassiekers als 'Blues Walk', 'A Night In Tunisia' en 'Body And Soul'. De opnames laten Gordon in goede vorm zien en bewijzen waarom hij geroemd wordt als één van de meest invloedrijke saxofonisten uit de jazz geschiedenis is. Zowel John Coltrane als Sonny Rollins noemen hem als een van de belangrijkste invloeden op hun spel!

Jazz in Duketown is het grootste gratis jazzfestival in de open lucht dat Nederland rijk is. Jazzfanaten en andere muziekliefhebbers kijken elk jaar reikhalzend uit naar de optredens van de vele internationaal bekende artiesten. In 2019 is de Israëlisch-Amerikaanse contrabassist Omer Avital één van hen. Samen met zijn kwintet, bestaande uit saxofonisten Asaf Yuria en Alexander Levin, drummer Ofri Nehemya en pianist Eden Ladin voert hij sterk repertoire uit van zijn album 'Qantar': bruisend energieke, eigenzinnige jazz met oosterse invloeden.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1995 trad vibrafonist Gary Burton op met pianist Makoto Ozone. Deze twee grote jazzmusici staan bekend om hun fenomenale techniek en vooruitstrevende stijl. Hun poëtische improvisaties, die de heren schijnbaar moeiteloos afgaan, komen duidelijk van de bovenste plank.

De Amerikaanse organist en soulzanger Jackie Davis heeft veel betekend voor de populariteit van het hammondorgel in de jazz, en geldt als voorganger van de veel beroemdere Jimmy Smith. In deze opname uit 1967 zien we Davis tijdens een intiem solo-optreden in Brussel, waarin we de grote soulmuzikant dicht op de huid zitten. Met aanstekelijke geestdrift speelt hij gloedvolle versies van “I Got Rhythm”, “Satin Doll”, “Yesterday”, “Smack Dab In The Middle” en “It Ain’t Necessarily So”. Davis’ zang verleent de songteksten onverwacht veel diepgang. Laat de geweldige Jackie Davis ook jouw hart veroveren in dit vintage liveoptreden uit Brussel!

Stan Getz behoort tot de allergrootste tenorsaxofonisten ooit en was bekend als 'The Sound' omdat zijn toon bijna hemels mooi was. Zijn belangrijkste bron was Lester Young en werd een bron voor vele anderen terwijl hij zelf nog altijd doorgroeide. Getz kreeg de kans om het vak te leren in veel verschillende belangrijke swing bigbands toen hij nog tiener was door de militaire dienstoproep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij speelde bij Jack Teagarden (1943) toen hij net 16 was, daarna kon hij invallen bij Stan Kenton (1944-1945), Jimmy Dorsey (1945), en Benny Goodman (1945-1946); hij speelde solo op een paar platen met Goodman. Getz, debuteerde als bandleider op de plaat in juli 1946 met vier titels, werd beroemd toen hij bij Woody Herman's Second Herd (1947-1949) speelde, soleerde (samen met Zoot Sims, Herbie Steward, en Serge Chaloff) op de oorspronkelijke versie van "Four Brothers" en omdat zijn geluid zo goed uitkwam op de ballad 'Early Autumn'. Na zijn vertrek bij Herman, was Getz (behalve enkele uitstapjes naar Jazz at the Philharmonic) de rest van zijn leven zelf de bandleider. Dit programma toont zijn laatste publieke optreden, opgenomen in de Duitse Münchner Philharmoniker op 18 juli 1990. Stan Getz (tenorsaxofoon) wordt begeleid door Kenny Barron (piano), Eddie Del Barrio en Frank Zottoli (synthesizers), Alex Blake (bas) en Terri Lyne Carrington (drums).

Sinds 1970 verandert de Duitse stad Burghausen ieder jaar een week lang in het kleurrijke jazzmekka van Beieren: de Internationale Jazzwoche Burghausen trekt musici en bezoekers van over de hele wereld. Eén van de musici is in 2019 de legendarische bluesmuzikant Lucky Peterson. Deze ware meester op de bluesgitaar en het Hammondorgel viert zijn 50-jarige jubileum op het podium. Peterson wordt bijgestaan door zijn band The Organization, aangevuld met de Texaanse vocaliste Tamara Tramell. In een zinderend optreden zoekt ze de grenzen van de blues en funk op in een fascinerende ontmoeting tussen Southern Soul en eigentijdse R&B.

De Cubaanse pianist, componist en bandleider Gonzalo Rubalcaba is één van de grote muzikanten op de hedendaagse internationale jazzscene. Met zijn briljante creativiteit en schitterende techniek ontlokt hij een aanstekelijk geluid aan zijn piano. Rubalcaba gebruikt jazz als referentiekader, maar hij verloochent zijn Cubaanse en Afrikaanse achtergrond absoluut niet! Dit optreden werd gefilmd tijdens de Munich Klaviersommer van 1998. Vanuit de Bayerischer Hof Night Club speelt het trio jazzstandards in Rubalcaba-stijl, afgewisseld met eigen composities. Rubalcaba wordt bijgestaan door Jeff Chambers (contrabas) en Ignacio Berroa (drums).

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1985 stond jazzkwartet Phalanx op dit festival. Het kwartet bestond uit gitarist James 'Blood' Ulmer, drummer Rashied Ali, tenorsaxofonist George Adams en bassist Sirone. Deze kort bestaande groep, die uit het niets leek te komen en een diepe indruk achterliet, produceerde drie albums in de periode 1986-1988.

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. Jon Hendricks is één van de architecten van de ‘vocalese’. Hij vervangt instrumentale passages van bekende jazzopnamen door een gezongen scat. Deze techniek past hij ook toe op Estival Jazz, waar hij een volledige contrabas-solo scattend vertolkt. Hij wordt gezien als één van de belangrijkste vocalisten uit de jazzgeschiedenis.

De Nederlandse pianist, componist, docent en producer Coen Molenaar – ook bekend als Conrad Miller – is over de hele wereld actief in een breed scala aan stijlen, dat van jazz tot fusion, dance, funk, R&B, rock en neo-soul voert. In dit optreden uit 2021, vanuit Rossini Studios in het Duitse Stuttgart, speelt Miller eigentijdse triojazz met David de Marez Oyens (contrabas) en Enrique Firpi (drums).

Hun muziek klinkt als de soundtrack van een Amerikaanse jarenzeventigfilm met veel achtervolgingen, maar Sven Hammond Soul is gewoon Nederlands. Spil van deze stomende soulmachine is Sven Figee, die zijn Hammond-orgel niet zozeer bespeelt als wel aanvalt. Goed nieuws: de band kreeg in april van dit jaar gezinsuitbreiding toen Jenny Lane bij een wedstrijd op Radio 6 werd gekozen tot nieuwe vaste zangeres. Dit zijn de opnames van een dampende live show, opgenomen in Tivoli in 2012.

Geïnspireerd door trendy nachtclubs en restaurants in metropolen als Londen, Berlijn en New York is BIRD hét jazzpodium en restaurant van Rotterdam dat muziekcultuur en eettraditie in één gezamenlijk concept heeft geplaatst. Quantic is het alias van de Britse muzikant Will Holland. In zijn producties combineert Will zijn vooruitstrevende muzikale ideeën met spontaniteit, een bijzondere toon en oog voor detail. Tijdens zijn reizen heeft hij overal ter wereld gespeeld, van festivals in Brazilië tot clubs in Engeland en openluchtpodia in Japan. Zijn project Quantic bestaat uit Jimetta Rose (zang), Sylvester Onyejiaka (tenorsaxofoon, piano, fluit) en Wilson Viveros (drums).

De wereldberoemde Amerikaanse blueszanger en gitarist Magic Slim speelde een zinderende set op het Franse festival Jazz à Vienne in 2012. Met zijn band – bestaande uit John McDonald (gitaar & stem), Andre Howard (bas) en Brian Jones (drums) – bracht de blues-gigant een rits chicagoblues-klassiekers ten gehore. De immer energieke bluesveteraan wond het enthousiaste publiek om zijn vinger met deze dynamische show in het sfeervolle Romeinse theater van Vienne.

De legendarische hardbopband Art Blakey's Jazz Messengers trad op 16 maart 1963 op in l'Olympia in de Franse hoofdstad Parijs. De Jazz Messengers, aangevoerd door drummer Art Blakey, bestonden uit Wayne Shorter op tenorsaxofoon, Freddie Hubbard op trompet, Curtis Fuller op trombone, Reggie Workman op contrabas, en Cedar Walton op piano. Stuk voor stuk groeiden zij later uit tot absolute jazzlegendes. De groep speelde Cedar Waltons arrangement van That Old Feeling (geschreven door Sammy Fain), Wayne Shorters arrangement van I Didn't Know What Time It Was (geschreven door Richard Rodgers), en Caravan (geschreven door Juan Tizol en Duke Ellington).

Het North Sea Jazz Festival staat wereldwijd bekend om de brede programmering, van traditionele New Orleans jazz, swing, bop, free jazz, fusion, avant-garde en elektronische jazz, tot blues, gospel, funk, soul, R&B, hip-hop, world beat en latin. Het driedaagse festival werd oorspronkelijk georganiseerd door Paul Acket, zakenman en jazzliefhebber, die in de jaren ’60 zijn vermogen vergaarde als uitgever van popmuziekbladen. Na de verkoop van zijn bedrijf had Acket zijn handen vrij om het North Sea Jazz Festival op te richten in 1976. De grootste allerartiesten stonden op de bühne in Den Haag en later in Rotterdam, onder wie de wereldberoemde jazzzangeressen Betty Carter, Anita O'Day & Sathima Bea Benjamin

Manu Dibango, topsaxofonist en één van Afrika’s grootste muzikale sterren, is een onmisbare kunstenaar. Als één van de eerste Afrikaanse muzikanten scoorde hij een wereldhit met zijn in 1972 uitgebrachte plaat ‘Soul Makossa’. Hiermee werd hij een belangrijke inspiratiebron voor talloze andere artiesten. Met zijn uitmuntende optredens vol humor en interactie is Dibango één van de belangrijkste grondleggers van de moderne Afrikaanse muziekstromingen, waarbij jazz centraal staat in combinaties met R&B, salsa, gospel, funk en reggae. Ook in deze uitzending zorgen de mengelmoes van deze genres én de fantastische line-up van musici uit alle windstreken van de wereld voor een geweldige show!