TV-gids

Ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van het legendarische album Bitches Brew, waarmee jazzlegende Miles Davis het genre jazz fusion startte, leidt trompettist Wallace Roney leiding een band die muziek van de meester doet herleven. Dit project is het geesteskind van Miles' familie, onder wie diens zoon Erin. Miles wordt persoonlijk vertegenwoordigd door zijn neef, drummer Vince Wilburn. Dit concert uit het antieke Romeinse theater in Vienne, Frankrijk, is een groots eerbetoon aan Miles.

Tegen de tijd dat Freddie Hubbard de Brusselse Jazz Club aandeed in de zomer van 1980 had de trompetist een indrukkend cv opgebouwd. In de jaren ’60 was hij een vooraanstaand lid van de hardbopbeweging en verscheen hij tegelijkertijd op albums van avant-gardeboegbeelden als John Coltrane en Eric Dolphy. In het daaropvolgende decennium breidde Hubbard zijn repertoire verder uit met elektronische instrumenten en strijkers. In Brussel komen al deze ervaringen samen in een korte maar krachtige set. De groep bestaat naast de trompetist uit David Schnitter (tenorsaxofoon), Billy Childs (toetsen), Larry Klein (bas) en Sinclair Lott (drums).

Ballake Sissoko is afkomstig uit een lange traditie van Malinese kora-spelers. Hij werkte samen met gerenommeerde musici als Toumani Diabaté en Taj Mahal, en ontmoette de in Frankrijk geboren Vincent Ségal bij toeval. De twee begonnen met enkele jamsessies, maar waren er nog niet helemaal over uit op welke manier er een samenwerking tot stand kon komen. Ségal genoot een westerse klassieke opleiding en speelde al in het Franse Nationale Orkest, maar dit weerhield hem er niet van om zijn comfortzone te verlaten en het geluid van zijn cello te combineren met de kora van Sissoko. Eigenlijk was dit geen grote stap: Ségal groeide op in de Parijse wijk Pigalle, omringd door Afrikaanse migranten die Ségal wegwijs maakten in de Afrikaanse muziek. Het samenspel tussen Sissoko en Ségal levert een bijzonder concert op, waarin jazz gecombineerd wordt met Malinese muziek , maar ook met klassieke invloeden.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1995 trad vibrafonist Gary Burton op met pianist Makoto Ozone. Deze twee grote jazzmusici staan bekend om hun fenomenale techniek en vooruitstrevende stijl. Hun poëtische improvisaties, die de heren schijnbaar moeiteloos afgaan, komen duidelijk van de bovenste plank.

Noem de naam van John Coltrane en je ontlokt zelfs de meest oppervlakkige jazzliefhebber een geëmotioneerde reactie. Dexter Gordon was een geweldige saxofonist. Miles Davis was geniaal. Maar Coltrane? Die stond bovenaan, deze visionaire onderzoeker, deze heilige! Zijn levensverhaal was weinig opzienbarend. Zeker, hij was enige tijd aan de heroïne, en een ruzie met Miles Davis liep uit de hand, maar na hij zijn ‘spirituele ontwaking’ ten tijde van zijn album 'A Love Supreme' (1965) telde voor hem enkel de muziek. Deze uitzending van Coltranes concert op het Belgische jazzfestival van Comblain-la-Tour in 1965 toont ons Trane's klassieke kwartet met Elvin Jones (drums), Jimmy Garrison (bas) en McCoy Tyner (piano).

Sinds de Nederlandse zangeres Kim Hoorweg op haar 14e haar eerste platencontract met Universal Music binnensleepte, nam haar muzikale carrière een enorme vlucht. Hoorweg is uitgegroeid tot een bekende naam in de Nederlandse jazz-scene. Ze deelt regelmatig het podium met vooraanstaande artiesten, zoals Candy Dulfer, Raul Midón, Gino Vannelli en het Metropole Orkest, om er maar een paar te noemen. Dit keer betreedt Kim Hoorweg het podium van BIRD Rotterdam, samen met haar Nederlandse band van Anton Goudsmit op gitaar, Niels Broos op toetsen, en Yoran Vroom op drums.

Het Dutch Jazz Orchestra is altijd op zoek naar jazz die gewoonlijk over het hoofd wordt gezien. Daarom maakt het orkest projecten rond het werk van componisten en arrangeurs die ten onrechte weinig of geheel niet worden uitgevoerd, of rond muziek die onbekend is gebleven of inmiddels vrijwel is vergeten. Het artistieke team van het orkest doet onderzoek: musicologisch onderzoek in archieven en nalatenschappen in binnen- en buitenland, én praktijkonderzoek door middel van repetities, uitvoeringen en cd-opnames. Verder biedt het orkest jong talent de mogelijkheid om professionele bigband ervaring op te doen, doordat het waar mogelijk haar gelederen versterkt met jonge musici. Dit concert vindt plaats in het Chassé Theater in Breda (2012). Het Dutch Jazz Orchestra voert hier een groot aantal composities uit die in het verleden weinig of niet zijn uitgevoerd, zoals het werk van Billy Strayhorn.

Thelonious Monk: Live in '65 presenteert een intiem concert, gefilmd in de winter van 1965 in België. Thelonious Monk zorgde voor een revolutie in de jazz met zijn vernieuwende muzikale aanpak. Deze opmerkelijke optredens laten een legendarisch kwartet zien met drummer Frankie Dunlop, bassist John Ore en tenorsaxofonist Charlie Rouse. Deze opname is bovendien een zeldzame kans om Monks genie van dichtbij mee te maken, in klassiekers zoals Monk's Dream, Epistrophy en Rhythm-a-Ning.

Estival Jazz is een jaarlijks jazzfestival dat sinds 1977 plaatsheeft in Lugano, in het Italiaanssprekende deel van Zwitserland. Estival Jazz biedt een opwindende en bijzonder verrassende line-up die zich richt op de muziek van nu. Estival maakt zich sterk voor de schoonheid van verschillende culturen en wil het wederzijds begrip bevorderen. The Crusaders, een Amerikaanse jazz fusion groep die zijn hoogtepunten kende in de 70er jaren. Het begon als een twee-mans front-line hoorn sectie, wiens geluid geworteld was in hard bop met een nadruk op R&B en soul. Het optreden van The Crusaders op Estival is buitengewoon ‘soulvol’ en een geweldig optreden om te zien.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1987 stond de Amerikaanse gitarist pianist Chick Coear op dit festival. Hij speelt een jazz fusion-concert met zijn Elektric Band, bestaande uit Frank Gambale (gitaar), Eric Marienthal (saxofoon), John Patitucci (bas) en Dave Weckl (drums). De band sleepte twee Grammy Award-nominaties in de wacht.

Gitarist, componist en regisseur Marnix Busstra houdt ervan om grenzen op te zoeken en te overschrijden. Hij reist de wereld af met zijn verschillende jazzbands, speelt zowel gitaar als bouzouki, componeert jazz, schrijft theaternummers, en is één van de drijvende krachten achter de uitbundige theatershows van zijn vrouw Karin Bloemen. Busstra is altijd opzoek naar vernieuwing. Een verfijnde techniek gecombineerd met de creatieve drang om iets nieuws te creëren zorgt ervoor dat zijn muziek zich tot ware kunst ontwikkelt. De gitarist richtte in 2011 de Marnix Busstra Band op. Vergezeld door de getalenteerde pianist Rembrandt Frerichs, de creatieve contrabassist Arnold Dooyeweerd, en de inspirerende drummer Pieter Bast, weet Busstra de horizon van de jazz te verbreden. De composities van Marnix vormen het uitgangspunt van de band. Muzikaal gezien is de band een voortzetting van Marnix’ samenwerkingsverband met de gerenommeerde vibrafonist Mike Mainieri. Het resultaat is een bijzonder ensemblegeluid waarbij de muziek het beste omschreven kan worden als lyrische, veelzijdige jazz, waarin het diepgaande samenspel tussen de muzikanten centraal staat.

Saxofonist, singer-songwriter en producer Orlando Julius is een van de grootste helden uit de Nigeriaanse muziek. Na een muzikale kindertijd, waarin hij leerde drummen, fluit- en bugelspelen, vertrok hij op zijn veertiende naar Ibadan, de derde stad van Nigeria en in die tijd het mekka van de Nigeriaanse muziek. Hier leerde hij saxofoon spelen, speelde hij in verschillende bands, ontmoette Bootsy Collins en James Brown en deelde het podium met Fela Kuti en zelfs Louis Armstrong. In de jaren zestig begon Julius met zijn eigen band traditionele Afrikaanse sounds en ritmes te mixen met Amerikaanse pop, soul en r&b. Zijn succes breidde zich uit naar de V.S. waar hij zich in de jaren zeventig vestigde. Hier trad hij op met artiesten als Marvin Gaye, Curtis Mayfield, Gil Scott Heron en Isaac Hayes en werkte hij samen met Hugh Masekela, The Crusaders en Lamont Dozier.

De term ‘jam session’ stamt uit de jaren ’20, toen witte en zwarte muzikanten na hun betaalde optredens een rokerige kroeg opzochten om de jazz te spelen waar ze in hun ‘Paul Whiteman’-stijl bands de kans niet toe kregen. Een vaste bezoeker en deelnemer aan deze sessies was de populaire vocalist Bing Crosby. Men zei ‘he was jammin’ the beat’, omdat hij op de eerste en derde tel van de maat klapte in plaats van de in de jazz gebruikelijke tweede en vierde tel. DJAZZ geeft nu dit ‘jamming’ een 21e-eeuwse dimensie met ‘Seine Sessions’. Het neusje van de zalm uit de Parijse jazz-, soul-, blues-, gipsy- en funkscène treedt op in het legendarische clubrestaurant Le Resevoir. Belangrijk om te weten: de artiesten speelden nooit eerder met elkaar op hetzelfde podium! Tijdens deze aflevering, 'Funk & Afro', gepresenteerd door Eddy King, staan unieke optredens en interviews centraal van onder andere Cool Jam, Bibi Tanga en Kingsy Ray.

Jazz in Duketown is het grootste gratis jazzfestival in de open lucht dat Nederland rijk is. Jazzfanaten en andere muziekliefhebbers kijken elk jaar reikhalzend uit naar de optredens van de vele internationaal bekende bands. Eén daarvan is in 2019 het in Amsterdam gevestigde instrumentale collectief Jungle by Night. Deze Nederlandse band speelt een mix van verschillende stijlen, geïnspireerd door funk, jazz, dub, rock, en nog veel meer. Jungle by Night bestaat al sinds 2010 en heeft op talloze festivals gestaan. In december van dat jaar traden ze in Parijs op met de voormalige band van Afrobeat-legende Fela Kuti, waar ze werden ontvangen als "de toekomst van de Afrobeat".

Mediterrane klanken ontmoeten westerse muziek in dit optreden van de band Altın Gün. Hun ongebruikelijke benadering van traditionele Turkse volksmuziek levert een totaalgeluid op vol etnische, funky, en zelfs psychedelische invloeden. Met hun oneindige energie neemt Altın Gün het publiek mee in een waanzinnige sonische achtbaan: een rit vol emotie en plezier. Altın Gün bestaat uit zes getalenteerde musici die een grote passie voor Turkse muziek delen. In deze live-opname vanuit BIRD Rotterdam, één van Nederlands belangrijkste muziekpodia, presenteert de band hun nieuwe album 'On' aan het enthousiaste publiek.

Het Brussels Jazz Orchestra (BJO) is niet het type jazzorkest dat zich vasthoudt aan de traditionele jazz-standards. Liever streeft het orkest naar het hoogst mogelijke niveau door met hartstocht originele muziek te componeren, unieke arrangementen te creëren en inventief te spelen. Het orkest speelt echte jazz met een dynamische orkestrale sound met enerzijds de klassieke kracht van het geheel, en anderzijds de individuele muzikant als briljante solist. Het orkest werd in 1993 opgericht door Frank Vaganée, Serge Plume en Marc Godfroid. Het wordt inmiddels erkend en gesubsidieerd door de Vlaamse overheid. Bovendien is het BJO het ‘Orchestra in Residence’ in Flagey in Brussel.

Jazz in Duketown is het grootste gratis jazzfestival in de open lucht dat Nederland rijk is. Jazzfanaten en andere muziekliefhebbers kijken elk jaar reikhalzend uit naar de optredens van de vele internationaal bekende artiesten. In 2019 is de Israëlisch-Amerikaanse contrabassist Omer Avital één van hen. Samen met zijn kwintet, bestaande uit saxofonisten Asaf Yuria en Alexander Levin, drummer Ofri Nehemya en pianist Eden Ladin voert hij sterk repertoire uit van zijn album 'Qantar': bruisend energieke, eigenzinnige jazz met oosterse invloeden.

Ella Fitzgerald: Live in '57, presenteert de ‘First Lady Of Song’. Met daarbij een hele bijzondere opname: één van de eerste volledige concertregistraties van Ella op film. Tijdens dit concert, opgenomen in België op 7 mei 1957, treedt de First Lady op met jazz-grootheden zoals Ray Brown, Herb Ellis en de legendarische Oscar Peterson. Op het programma staan enkele van de grote klassiekers: ‘Lullaby Of Birdland’ en ‘It Don’t Mean A Thing (If It Ain’t Got That Swing)’. Ook al wilde ze eerst danseres worden, luisterde Ella al vroeg naar opnames van Louis Armstrong, Bing Crosby en The Boswell Sisters. Na haar debuut bij een amateurtalentenjacht in 1934, begon ze bij Chick Webb’s orkest in 1935, waar ze meerdere hits mee opnam en de leiding overnam na Webb’s dood. Dit was nog maar het begin van haar carrière, waarin Ella Fitzgerald zich vestigde als de ‘First Lady of Song’ en ‘Queen of Jazz’ met haar bereik van drie octaven. De Amerikaanse jazzzangeres stond vooral bekend om haar pure toon, intonatie en frasering en improvisatorische vaardigheden. Gedurende bijna 60 jaar verkocht Fitzgerald 40 miljoen albums en won 13 Grammy Awards, onder andere met haar fantastische interpretaties van het Great American Songbook.

Thalma de Freitas is een Braziliaanse zangeres, songwriter en actrice uit Rio de Janeiro. Als dochter van de gerenommeerde pianist Laércio de Freitas is haar werk een geweldige fusie van MPB (Braziliaanse populaire muziek), jazz en Afro-Braziliaanse invloeden. In 2019 ontving haar album ‘Sorte!’ een nominatie voor een Grammy Award. In dit intieme optreden wordt ze bijgestaan door gitarist Helô Ferreira. Hoe geven hedendaagse artiesten een eigen invulling aan de traditie én creëren ze nieuwe uitdrukkingsvormen binnen de MPB? Met de reeks 'MPB Series' duikt Da Pá Virada Sessions in deze vraag. In deze aflevering combineert host Dani Gurgel een liveoptreden met een tot nadenken stemmend gesprek met Thalma de Freitas. Ze bespreken haar persoonlijke mix van stijlen en nodigen het publiek uit om de rijkdom van de moderne Braziliaanse muziek te ontdekken. Reis met Stingray DJAZZ door de rijke hedendaagse Braziliaanse populaire muziek!

De Vlaams-Belgische singer-songwriter Selah Sue trad op in La Cigale in Parijs als onderdeel van het digitale Culturebox Festival 2020. De zangeres verkocht meer dan een miljoen exemplaren van haar debuutalbum 'Selah Sue', dat in maart 2011 verscheen. Daarop stonden haar populaire single 'Raggamuffin' en haar duet 'Please' met de Amerikaanse hiphopartiest Cee Lo Green. Enkele maanden na het verschijnen van deze plaat ontving Sue de European Border Breakers Award (EBBA) als erkenning van haar internationale succes. Bij haar concert uit La Cigale in 2020 wordt Selah Sue bijgestaan door Joachim Saerens op toetsen en Simon Lenski op cello. Het concert begint sfeervol met een jazzy 'So This Is Love': deze romantische ballade werd geschreven voor Walt Disneys film 'Assepoester'.

Na een zeer succesvol jazzconcert met een kleine groep muzikanten in de Town Hall van New York op 17 mei 1947, beëindigde Armstrongs manager, Joe Glaser, de Armstrong Big Band op 13 augustus 1947 en richtte een kleine groep op met zes leden. Deze groep werd de ‘All Stars’ genoemd, en in 1964 nam Louis Armstrong zijn grootste verkooprecord op: “Hello Dolly!”. Hij maakte bijpassende televisieverschijningen, vooral in de jaren 1950 en 1960 - de opgenomen film was een TV Show in Australië toen Armstong aan het hoogtepunt van zijn carrière stond. Armstrong is doorgegaan met zijn drukke tournee-schema tot een paar jaar voor zijn dood in 1971. Hij heeft ook rondgereisd in Afrika, Europa en Azië met de financiële steun van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, waardoor hij de roepnaam ‘Ambassador Satch’ heeft gekregen.