TV-gids

Sinds 1970 verandert de Duitse stad Burghausen ieder jaar een week lang in het kleurrijke jazzmekka van Beieren: de Internationale Jazzwoche Burghausen trekt musici en bezoekers van over de hele wereld. Eén van de musici is in 2019 de legendarische bluesmuzikant Lucky Peterson. Deze ware meester op de bluesgitaar en het Hammondorgel viert zijn 50-jarige jubileum op het podium. Peterson wordt bijgestaan door zijn band The Organization, aangevuld met de Texaanse vocaliste Tamara Tramell. In een zinderend optreden zoekt ze de grenzen van de blues en funk op in een fascinerende ontmoeting tussen Southern Soul en eigentijdse R&B.

Op technisch gebied wordt hij gezien als een van de meest briljante spelers in de geschiedenis van de trompet, maar jazzmuzikant Wynton Marsalis is ook een meester van de klassieke muziek en een goede componist. De camera’s volgen Marsalis naar New York, naar zijn geboortestad New Orleans, en naar zijn repetitie studio’s waar we hem en zijn muzikanten het album Blood on the Fields zien maken. Hierbij vertelt Marsalis over zijn muziek en zijn manier van werken.

De in New York City gevestigde band Lucky Chops werd in 2015 wereldberoemd toen een video van hun optreden in een metrostation viraal ging op YouTube. Sindsdien heeft dit energieke kwintet over de hele wereld talloze toehoorders versteld doen staan. De band ontstond toen trompettist Joshua Gawel, saxofonist Daro Behroozi, trombonist Josh Holcomb, tubist Raphael Buyo en drummer Charles Sams elkaar in 2006 in New York tegenkwamen aan de Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts. Lucky Chops wil nieuwe generaties musici inspireren door regelmatig workshops te geven en mee te werken aan onderwijsprojecten. In augustus 2018 speelden zij hun bruisende, schetterende funk in BIRD in Rotterdam.

Stel je voor dat beeldende kunst en muziek niet langer twee aparte velden zijn; dat musici zich niet alleen bezighouden met hun instrumenten, maar ook met het visuele aspect van hun optreden: ziehier het Mn’ JAM Experiment! Beschouw je hun optreden als muziek, dan hoor je een mix van intuïtieve en weloverwogen klanken; akoestische, elektrische en elektronische instrumenten, urban ritmes en traditionele melodieën, vocale loops en gitaarsolo’s, en akoestische percussie-instrumenten. Beschouw je hun optreden als beeldende kunst, dan wordt je verrast door de beelden die de man achter de platenspeler oproept op basis van eerder opgenomen clips. Maar beschouw je klank en muziek als één geheel, dan sta je oog in oog met een blauwdruk voor de jazzoptredens van de toekomst.

Het publiek van het Canadese Montreal Jazz Festival werd op 3 juli 1982 getrakteerd op een optreden van een ware muzikale vernieuwer: Jaco Pastorius, die de elektrische bas benaderde als een volwaardig solo-instrument. Pastorius’ spel – een combinatie van complexe harmonieën en soepele melodieën, allemaal uitgevoerd met een ongeëvenaarde speeltechniek – heeft de muziekwereld voor altijd veranderd. In dit concert wordt hij begeleid door Peter Erskine (drums), Don Alias (percussie), Othello Molineaux (steeldrums), Bob Mintzer (tenorsaxofoon en basklarinet) en Randy Brecker (trompet en elektronica). Zij spelen “Chicken”, “Donna Lee”, “Mr. Phone Bone” en “Fannie Mae”. Laat deze buitenkans niet aan je voorbijgaan en beleef Jaco Pastorius’ spetterende optreden op het Montreal Jazz Festival van 1982 alsof je er bij bent!

Stan Getz behoort tot de allergrootste tenorsaxofonisten ooit en was bekend als 'The Sound' omdat zijn toon bijna hemels mooi was. Zijn belangrijkste bron was Lester Young en werd een bron voor vele anderen terwijl hij zelf nog altijd doorgroeide. Getz kreeg de kans om het vak te leren in veel verschillende belangrijke swing bigbands toen hij nog tiener was door de militaire dienstoproep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij speelde bij Jack Teagarden (1943) toen hij net 16 was, daarna kon hij invallen bij Stan Kenton (1944-1945), Jimmy Dorsey (1945), en Benny Goodman (1945-1946); hij speelde solo op een paar platen met Goodman. Getz, debuteerde als bandleider op de plaat in juli 1946 met vier titels, werd beroemd toen hij bij Woody Herman's Second Herd (1947-1949) speelde, soleerde (samen met Zoot Sims, Herbie Steward, en Serge Chaloff) op de oorspronkelijke versie van "Four Brothers" en omdat zijn geluid zo goed uitkwam op de ballad 'Early Autumn'. Na zijn vertrek bij Herman, was Getz (behalve enkele uitstapjes naar Jazz at the Philharmonic) de rest van zijn leven zelf de bandleider. Dit programma toont zijn laatste publieke optreden, opgenomen in de Duitse Münchner Philharmoniker op 18 juli 1990. Stan Getz (tenorsaxofoon) wordt begeleid door Kenny Barron (piano), Eddie Del Barrio en Frank Zottoli (synthesizers), Alex Blake (bas) en Terri Lyne Carrington (drums).

Estival Jazz Lugano is een jaarlijks muziekfestival in de open lucht dat vijf dagen lang plaatsvindt in de pittoreske Zwitserse stad Lugano. Sinds 1979 geldt dit muzikale mekka als dé plek waar fans van jazz en internationale muziek aan hun trekken komen. In juli 1996 trad de Amerikaanse saxofonist Wayne Shorter met zijn kwintet op tijdens Estival Jazz Lugano. Met pianist Jim Beard, gitarist David Gilmore, bassist Alphonso Johnson en drummer Rodney van Holmes brengt Shorter zijn publiek onder hypnose.

Het Milt Jackson Jazz Quartet kwam in 1952 voort uit de ritmesectie van Dizzy Gillespie's bigband en liet zich inspireren door klassieke kamermuziek en de bluesy wortels van de jazz. Als het 'Modern Jazz Quartet' genoot het viertal een decennialange carrière die een groot aantal baanbrekende albums opleverde. Na een korte Nederlandse tournee door Rotterdam en Amsterdam trad het Modern Jazz Quartet op 31 maart 1969 op voor de camera's van de Nederlandse publieke omroep in de Singer Concertzaal in Laren. Het goedgeklede en goed op elkaar ingespeelde viertal – Milt Jackson op vibrafoon, John Lewis op piano, Percy Heath op bas en Connie Kay op drums – speelt met de ongeëvenaarde finesse en elegantie die hun handelsmerk was.

Componist Michel Magne transformeerde Château d'Hérouville, een 18e-eeuws landhuis ten noorden van Parijs waar Frédéric Chopin ooit met zijn George Sand woonde, in de jaren ’60 tot de eerste residentiële opnamestudio. Naast de uitstekende faciliteiten beschikt het complex over een zwembad en een prachtige tuin, waardoor artiesten er weken of zelfs maanden konden verblijven. Van David Bowie en Iggy Pop tot Pink Floyd en Chet Baker: talloze sterren namen hier onvergetelijke muziek op, totdat de studio in de jaren tachtig zijn deuren sloot. Drie decennia later heropent Château d'Hérouville haar deuren. Dit programma volgt de Amerikaanse bariton Gregory Porter, die hier de samenwerking aangaat met de British electro-pop band Metronomy. De voormalige American footbal-speler, die zich pas later volledig op de muziek stortte, geeft In Hérouville een interview en zingt onder meer ‘Don't Loose Your Steam’, ‘In Fashion’ en ‘Sunny’. De Britse band Metronomy draagt onder andere ‘The Look’, ‘Night Owl’ en ‘Mick Slow’ bij. Metronomy bestaat uit Joseph Mount (drums), Oscar Cash (saxophone, keys), Michael Lovett (keys). Gregory Porter’s eigen band bestaat uit Lakecia Benjamin (saxophone), Chip Crawford (piano), Jahmal Nichols (bass guitar), Emanuel Harrold (drums).

Het North Sea Jazz Festival staat wereldwijd bekend om de brede programmering, van traditionele New Orleans jazz, swing, bop, free jazz, fusion, avant-garde en elektronische jazz, tot blues, gospel, funk, soul, R&B, hip-hop, world beat en latin. Het driedaagse festival werd oorspronkelijk georganiseerd door Paul Acket, zakenman en jazzliefhebber, die in de jaren ’60 zijn vermogen vergaarde als uitgever van popmuziekbladen. Na de verkoop van zijn bedrijf had Acket zijn handen vrij om het North Sea Jazz Festival op te richten in 1976. De grootste artiesten stonden op de bühne in Den Haag en later in Rotterdam, onder wie de wereldberoemde jazzmuzikanten George Benson & Kenny G.

Het Koninklijk Concertgebouw in Amsterdam staat wereldwijd bekend vanwege de superieure akoestiek. In het uit 1888 stammende gebouw, dat door velen gekoesterd wordt, hebben talloze beroemde musici opgetreden, maar er hebben bijvoorbeeld ook bokswedstrijden plaatsgevonden. Op 2 november 1958 speelde de Amerikaanse jazzgrootheid Duke Ellington hier twee concerten met zijn orkest. In dit orkest speelden getalenteerde musici als trompettist Clark Terry, trombonist Quentin Jackson, saxofonist Johnny Hodges en violist Ray Nance.

De serie Da Pá Virada Sessions brengt de beste musici in beeld die de Braziliaanse jazz van nu rijk is. Alle sessies zijn opgenomen in São Paulo en leveren een unieke ervaring op: ze bieden een frisse blik op de Braziliaanse muziekscene. De artiesten zijn samen met de muziekredacteur van Stingray DJAZZ uitgekozen. Eén van de bands die in deze reeks te zien zijn is Panorama de Coro. Deze groep combineert jazz en traditionele Braziliaanse muziek. Dat levert feestelijke muziek op, waar je het dagelijks leven van de straat in terughoort. Panorama de Coro bestaat uit Roberta Valente (pandeiro en percussie), Alexandre Ribeiro (klarinet), Gian Correa (zevensnarige gitaar), Henrique Araujo (cavaquinho), João Poleto (dwarsfluit en tenorsaxofoon) en Yves Finzetto (pandeiro en percussie).

Hun muziek klinkt als de soundtrack van een Amerikaanse jarenzeventigfilm met veel achtervolgingen, maar Sven Hammond Soul is gewoon Nederlands. Spil van deze stomende soulmachine is Sven Figee, die zijn Hammond-orgel niet zozeer bespeelt als wel aanvalt. Goed nieuws: de band kreeg in april van dit jaar gezinsuitbreiding toen Jenny Lane bij een wedstrijd op Radio 6 werd gekozen tot nieuwe vaste zangeres. Dit zijn de opnames van een dampende live show, opgenomen in Tivoli in 2012.

De 'Münchner Klaviersommer' was een jaarlijks terugkerende concertreeks die tussen 1981 en 1998 plaatsvond in het Duitse München. Hoewel de naam van het festival misschien doet vermoeden dat de programmering vooral op pianomuziek gericht was, traden er talloze grote musici uit de jazz en de klassieke muziek op – en niet alleen pianisten. De concerten vonden gewoonlijk plaats in de Gasteig, de thuishaven van het Münchner Philharmoniker. In 1987 stond de Amerikaanse gitarist pianist Chick Coear op dit festival. Hij speelt een jazz fusion-concert met zijn Elektric Band, bestaande uit Frank Gambale (gitaar), Eric Marienthal (saxofoon), John Patitucci (bas) en Dave Weckl (drums). De band sleepte twee Grammy Award-nominaties in de wacht.

Het North Sea Jazz Festival is het grootste overdekte muziekfestival ter wereld, internationaal bekend als festival waar het verleden, heden en de toekomst van de jazz aan bod komen in drie dagen tijd. Behalve een flinke dosis jazz worden ook andere genres geprogrammeerd, waaronder blues, soul, funk, en hiphop. In 1989 speelde de veelgeprezen Amerikaanse saxofonist en componist Michael Brecker met zijn band op het North Sea Jazz Festival in Den Haag. Bijgestaan door bassist Jeff Andrews, drummer Adam Nussbaum, pianist Joey Calderazzo en gitarist Mike Stern bewees Brecker zijn muzikale kunnen.

Bill Laurance is pianist, keyboardspeler, componist en producer. Hij is vooral bekend als lid en medecomponist van de uit Brooklyn afkomstige band Snarky Puppy, waarmee hij de afgelopen jaren wereldwijd bekendheid verwierf. In het verleden werkte hij al samen met artiesten als Morcheeba, Musiq Soul Child, Chris Potter, Lionel Loueke, Miss Dynamite en Keith Allen. Onlangs verscheen op GroundUP Music zijn debuutalbum FLINT, dat meteen op nr. 1 binnenkwam op de iTunes-charts van de UK en USA. Op het album laat hij een modern crossover-geluid horen dat je kunt vergelijken met The Cinematic Orchestra meets Snarky Puppy. Ook heeft Bill een eigen muziekproductiebedrijf, Twenty Thousand, dat zich specialiseert in muziek voor films, tv en reclames. Klanten van Twenty Thousand zijn onder meer Apple, Nokia en SKY Broadband. Dit multitalent deed op zaterdag 11 oktober BIRD aan met twee andere leden van Snarky Puppy: bassist Michael League en drummer Robert “Sput” Searight (ook bekend van Snoop Dogg en Marcus Miller). Een uniek en exclusief concert dat je niet mag missen!

Aki Rissanen volgde klassieke pianolessen toen hij in de jazz geïnteresseerd raakte. Met zijn diepe interesse voor geïmproviseerde muziek behoort hij tot de beste jazzpianisten van Finland, zijn vaderland. Ook staat hij bekend om zijn samenwerkingen met de Finse trompettist Verneri Pohjola en de Amerikaanse saxofonist Dave Liebman. Rissanen wordt gerekend tot de beste jazzmusici van Europa. Tijdens dit liveoptreden in Jazzclub Unterfahrt in het Duitse München speelt hij in trioformatie met bassist Antti Lotjonen en drummer Teppo Makynen. Rissanen staat voor het allerbeste wat de Scandinavische jazz te bieden heeft.

McCoy Tyners kunstzin en vernieuwingsdrang omvatten een veelheid aan stijlen, van Afrikaanse en Latin ritmes tot de modale harmonieën van de periode die volgde op de bebop. Met zijn ongekende veelzijdigheid blinkt hij uit in een veelheid aan muzikale contexten. Als één van de belangrijkste pianisten van de laatste 30 jaar heeft McCoy Tyners rijke harmonieuze en percussieve speelstijl talloze andere musici beïnvloed, waarmee hij een waardevolle bijdrage leverde aan veel gedenkwaardige momenten in de jazz. Hij was een integraal onderdeel van John Coltranes legendarische kwartet, en tijdens deze live-opname uit 1983 opgenomen tijdens de Münchner Klaviersommer weet de pianist de geest van Coltrane op te roepen. Ook in dit concert zit zijn spel vol harmonieuze, romantische klanken, en ook hier schuwt hij de onnavolgbare ritmiek niet.

Samen met de Deense bassist Morten Ramsbøl en de Zweedse drummer Rasmus Kihlberg presenteert de Zweedse pianist Jacob Karlzon het album ‘Open Waters’ in de Hamburgse fabriek van pianobouwer Steinway. De klassiek opgeleide pianist, die het podium deelde met Kenny Wheeler, Norma Winstone en Billy Cobham, houdt de rijke traditie van de eclectische Zweedse jazz in ere. In 2012 verkende hij de heavy metal, en nadien paste hij elektronica toe om de beat te bepalen.

In 'Jazz Marmalade', een vintage programma uit 1962, zien we beroemde in Europa wonende Amerikaanse jazzmusici aan het werk in twee Parijse jazzclubs. De Amerikaanse stride-pianist Joe Turner (niet te verwarren met blueszanger 'Big' Joe Turner) begint dit sfeervolle programma met een swingend piano-bas-duet, opgenomen in de Mars Club. Joe Turner (1907–1990) zou de rest van zijn leven in de Parijse jazzclubs blijven optreden. De nabij de Champs-Élysées gelegen Mars Club werd uitgebaat door een Amerikaan. Het publiek bestond vaak uit showbizzmensen en Amerikaanse expats. Na het korte optreden van Joe Turner schakelt het programma over naar jazzcafé Blue Note, waar een in Parijs gevestigd Amerikaans kwartet optreedt: drummer Kenny Clarke, organist Lou Bennett en tenorsaxofonist Don Byas spelen 'Salut Les Copines'. Terug in de Mars Club speelt het Amerikaanse jazztrio van huispianist Art Simmons (1926–2018) een levendige versie van 'C-Jam Blues'. Het programma wordt afgesloten in de Blue Note, waar het kwartet van drummer Kenny Clarke, organist Lou Bennett en tenorsaxofonist Don Byas een swingende versie van 'April in Paris' speelt. Deze opnames bieden een waardevol inkijkje in de muziek die Amerikaanse expats in de vroege jaren zestig speelden in de jazzscene van Parijs.

De reeks Da Pá Virada Sessions brengt de beste musici in beeld die de Braziliaanse jazz van nu rijk is. Alle sessies zijn opgenomen in São Paulo en bieden een unieke ervaring: ze bieden een frisse blik op de Braziliaanse muziekscene. De artiesten zijn samen met de muziekredacteur van Stingray DJAZZ uitgekozen. Onder de musici die in deze reeks te zien zijn is accordeonist Mestrinho, die optreedt met Cainã Cavalcante op gitaar, Alex Buck op drums en Carlinhos Noronha op bas. Het virtuoze spel van de bandleider staat in opwindend contrast met de subtiele ritmes van de Braziliaanse muziek.

Met zijn enorme charisma en ijzersterke stemcontrole was hij zijn collega’s ver vooruit: ‘The Voice’, Frank Sinatra. De legendarische Amerikaanse crooner, die thuis was in de swing, jazz en traditionele pop, groeide uit tot de populairste en invloedrijkste zanger van de twintigste eeuw. Ga eens zitten voor deze compilatie van historische opnames en laat je door ‘Ol’ Blue Eyes’ meenemen naar een andere plaats en tijd met zijn vertolkingen van “High Hopes”, “Ol’ Man River”, “Love is Here to Stay”, “I’ve Got You Under My Skin”, “It Was Just One Of Those Things” en “Luck Be A Lady”.

Het Nederlandse festival November Music in ’s-Hertogenbosch is gewijd aan de componisten van nu. Het programmeert eersteklas ensembles, pioniers in de jazz- en internationale muziek, interdisciplinaire concerten, en sound art. In 2019 gaven Tigran Hamasyan en Mathias Eick hier een optreden als duo. De Armeense pianist Hamasyan neemt een eigen plaats in binnen de actuele jazz. De Noorse trompettist Eick is een onbetwiste meester op zijn instrument.

Het trio van contrabassist Avishai Cohen, met Noam David (drums) en Omri Mor (pianist), bundelde de krachten met het internationale symfonieorkest ‘INSO-Lviv’ onder leiding van Christian Schumann. Op 24 juni 2017 brachten zij Avishai Cohens kenmerkende mix van invloeden uit Oost-Europa, Amerikaanse jazz en het Midden-Oosten ten gehore op het Alfa Jazz Festival in de Oekraïense stad Lviv. Bassist Avishai Cohen, die af en toe ook in het Judeo-Spaanse dialect Ladino zingt, verwierf in de jaren ‘90 internationale bekendheid toen jazzgrootheid Chick Corea hem een plek in zijn trio én een platencontract aanbood. Dertig jaar later is Cohen zelf een vaste waarde binnen de jazzwereld geworden. Hij liet zijn Oekraïense publiek, verbonden door de universele taal van muziek, in vervoering achter.

De Amerikaanse jazztrompettist, componist, en bandleider Dizzy Gillespie (1917-1993) was één van de grondleggers van de bebop. Hij vermengde allerlei stijlen die zijn voortgekomen uit de Afrikaanse cultuur, zoals muziek uit Cuba, Latijns Amerika en de Caraïben, in zijn muziek. Op 4 november 1970 speelde hij een concert in Denemarken met de Kenny Clarke/Francy Boland Big Band. Daarbij stonden nummers als Con Alma, Brother K, Now Hear My Meanin’, Manteca, Let Me Outta Here, en Things Are Here op het programma.

Biréli Lagrène (geboren op 4 september 1966) is een Franse jazzgitarist. Hij komt uit een zigeunerfamilie en leerde van zijn broer en vader het repertoire van Django Reinhardt. Hij ontwikkelde een stijl waar de invloeden van Django de hoofdrol speelden. Hiermee werd hij bekend in de jaren 80. Tijdens dit optreden speelt Lagrene samen met Babik Reinhardt, de zoon van Django, een eerbetoon aan Django Reinhardt.